paul1680

Έχετε δει την «Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού»; Είναι εκείνη η ταινία με τον Jim Carrey και την Kate Winslet, κοινώς Joel και Clementine. Ναι, η Clementine είναι αυτή η αυθόρμητη εκρηκτική τύπισσα, που όλο αλλάζει χρώμα στα μαλλιά. Κι ο Joel εκείνος ο εσωστρεφής περίεργος. Φαινομενικά αταίριαστοι. Μα είναι ζευγάρι. Ερωτευμένο ζευγάρι. Στην αρχή. Γιατί, όπως κάθε ζευγάρι που σέβεται τον εαυτό του, δεν αργούν να συγκρουστούν.

Η Clementine τότε σπεύδει να διαγράψει τον Joel απ’ τη μνήμη της. Όχι, δε βγαίνει να τα πιει με την παρέα της, ούτε πάει ταξίδια, ούτε το ρίχνει στη δουλειά. Τον διαγράφει κυριολεκτικά, καθώς υπάρχει μία εταιρεία που δίνει αυτή τη δυνατότητα. Όταν το μαθαίνει ο Joel πληγώνεται βαθιά και σπεύδει να κάνει κι εκείνος το ίδιο. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, όμως, μετανιώνει, κι έπειτα πασχίζει να διατηρήσει στο μυαλό του τις αναμνήσεις του από εκείνη. Και, όχι, δε θα σας κάνω spoiler. Σιγά μη σας πω το τέλος. Τρεχάτε να δείτε την ταινία. Εγώ το μόνο που θα κάνω είναι να τονίσω πόσο σπουδαία είναι.

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα συνεχές σκαμπανέβασμα. Τη μία, όλα είναι τέλεια και πετάμε από ενθουσιασμό και δε μας νοιάζει τίποτα κι όλα μας φαίνονται όμορφα κι απλά. Την άλλη, όλα είναι απαίσια και θέλουμε να σκοτώσουμε όποιον βρεθεί στο διάβα μας και καταριόμαστε την ώρα και τη στιγμή που μπλέξαμε και δεν καθόμασταν στην ησυχία μας. Κι αυτή η «άλλη» πιάνει τόσο χώρο, η ρημάδα, στο μυαλό μας που θέλει να διαγράψει την κακομοίρα τη «μία». Κάτσε, κυρά μου, τόσες ωραίες στιγμές έχουμε στην κεφάλα μας, έτσι απλά τις πετάς στα σκουπίδια;

Έτσι απλά. Κι ακόμα περισσότερο. Γιατί ένας άνθρωπος που υποφέρει θέλει πρώτα και πάνω απ’ όλα να γιατρευτεί. Και με μια γρήγορη σκέψη η γιατρειά θα ‘ρθει αν μπορέσει να σβήσει κάθε ανάμνηση που συνδέεται με αυτό που τον στενοχωρεί. Άλλοτε φιλίες διαλύονται, άλλοτε οικογένειες τα σπάνε, άλλοτε άνθρωποι πεθαίνουν, άλλοτε σχέσεις ή ακόμα και φλερτ λήγουν άδοξα, αφήνοντας πίσω κάποιον καψερό να κλαίει τη μαύρη του τη μοίρα. Κι ο μέσος άνθρωπος δεν είναι σκληροτράχηλος, ούτε ειδήμων της τεχνικής «τα γράφω όλα στ’ αρχίδια μου». Γιατί υπάρχουν κι αυτοί, αλλά εμείς μιλάμε για όλους τους υπόλοιπους ψυχοπονιάρηδες, που όταν κάτι απ’ τα παραπάνω μας συμβεί, βραχυκυκλώνουμε.

Κάτι τέτοιες στιγμές, λοιπόν, μια εταιρειούλα σαν αυτή της ταινίας θα ήταν σωτήρια. Τα διαγράφεις όλα και ξεμπέρδεψες. Ούτε στεναχώριες ούτε δράματα. Συνεχίζεις τη ζωούλα σου σένιος. Μα, για μια στιγμή, αυτός ο δύσμοιρος, ο Joel, γιατί τελευταία στιγμή έκανε πίσω κι αποφάσισε να μη σβήσει τις μνήμες του; Μαζόχας είναι και θέλει να υποφέρει ή μπας και κάτι παραπάνω ξέρει;

Κοτζάμ Jim Carrey είναι αυτός, φυσικά και ξέρει. Ξέρει πως κάθε μας εμπειρία, καλή ή κακή, έχει διαμορφώσει αυτό που είμαστε σήμερα κι αποτελεί οδηγό γι’ αυτό που θα γίνουμε στο μέλλον. Ο ανθρώπινος πόνος είναι δυσβάστακτος ορισμένες φορές. Σε φτάνει στα όριά σου. Μα κάθε επόμενη φορά έχεις τη γνώση που αποκόμισες απ’ την προηγούμενη και τα διαχειρίζεσαι λιγουλάκι καλύτερα τα πράγματα. Και μην ξεχνάς και το άλλο. Πριν το μοιραίο κακό, όποιο και να ‘ναι αυτό, έζησες κάτι όμορφο με κάποιον άλλο. Κάτι που θεωρούσες πολύ σημαντικό, ώστε η λήξη του να σε έχει φέρει σε αυτή την κατάσταση. Πώς τολμάς να θέλεις να πετάξεις, έτσι, στιγμές ευτυχίας;

Οι αναμνήσεις μας δεν μπορούν να σβήσουν ποτέ. Κι αυτή έτσι κι αλλιώς δε θα ‘ταν η γιατρειά. Η γιατρειά έρχεται σιγά-σιγά, καθώς ο χρόνος περνά κι αποκτάς νέες στιγμές ευτυχίας. Οι οποίες κάλλιστα μπορεί να καταλήξουν κι αυτές στον όλεθρο, και ξανά μανά. Μία βρίσκεσαι στα ουράνια μία στα τάρταρα. Μα τι περίμενες κι εσύ; Άνθρωπος είσαι, όχι θεός.

Άλλοι θα το αποκαλέσουν τύχη, άλλοι συγκυρίες, άλλοι μοίρα, άλλοι timing. Όπως και να λέγεται, ό,τι σου φέρει, άπαξ και το φέρει, χαραγμένο πάνω σου θα μείνει, για πάντα. Μην προσπαθείς να το διαγράψεις, λοιπόν. Χρησιμοποίησέ το έξυπνα για το μέλλον. Κι αν τώρα εσύ που με διαβάζεις κι υποφέρεις για κάποιον σου φαίνεται ότι γράφω μπούρδες, δίκιο έχεις. Μα όταν θα ‘ρθει η γιατρειά, θα με θυμηθείς. Όλα περνούν. Η λιακάδα δεν αργεί να ‘ρθει. Roller coaster είναι η ζωή.

Συντάκτης: Ουρανία Κάππου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!