mcq2pwejeqdpc40tnkj9gc3gjtrlsoxhtbfbsntgnb8

Γονιός γίνεσαι από επιλογή. Κι αν όχι, τότε κάτι δεν πάει καλά. Οποιοσδήποτε άλλος λόγος πέρα από την επιθυμία τη δική του και του συντρόφου του και φυσικά την ετοιμότητά του, ωθεί έναν άνθρωπο να κάνει ένα παιδί, είναι τουλάχιστον ευτελής. Ας πούμε, οι κοινωνικές πιέσεις, τα υποτιθέμενα πρότυπα, η σύγκριση με φίλους. Και βέβαια ένα παιδί δεν έρχεται να τονώσει τον εγωισμό. Δεν είναι μια πράξη ιδιοτέλειας με σκοπό την εκπλήρωση προσωπικών αναγκών. Ένα παιδί δεν είναι ανάγκη, είναι υποχρέωση κατ’ επιλογή. Υποχρέωση που αναλαμβάνεις μόνο εφόσον έχεις καλύψει τα δικά σου απωθημένα κι έχεις φτάσει σε ένα σημείο πληρότητας και ωριμότητας που σου δίνει τη δυνατότητα να δημιουργήσεις οικογένεια.

Ασφαλώς κι όλα αυτά συχνά δε λαμβάνονται υπόψη. Η ετοιμότητα των γονιών αμφισβητείται και είναι αμφίβολο κατά πόσο τα παιδιά αντιμετωπίζονται ως ανάγκη ή ως υποχρέωση. Κι έτσι κρίθηκε αναγκαίο τα παιδιά να προφυλαχθούν. Εφόσον τα δικαιώματά τους ως άνθρωποι αγνοούνταν, επισημάνθηκαν και τα δικαιώματά τους ως παιδιά. Παιδί είναι κάθε άνθρωπος μέχρι την ηλικία των 18 ετών και μέχρι τότε οι γονείς ή οποιοσδήποτε άλλος νόμιμος κηδεμόνας έχει την υποχρέωση να διασφαλίζει και να προάγει τη σωστή ανάπτυξή τους, με ότι αυτό συνεπάγεται -όπως υγεία, εκπαίδευση κλπ.

Ξεχωριστά δικαιώματα βέβαια για τους γονείς δεν υπάρχουν. Που σημαίνει πως οι γονείς συνοδεύονται μονάχα από υποχρεώσεις. Άλλωστε εκείνοι επέλεξαν να κάνουν παιδί, δεν το ρώτησε κανείς. Επομένως, εκείνο γιατί να έχει υποχρεώσεις για κάτι που δεν επέλεξε; Οι υποχρεώσεις των γονιών τυπικά λήγουν με την ενηλικίωση του παιδιού. Άλλο που σε ορισμένες περιπτώσεις, ιδιαιτέρως στην Ελλάδα, ο γονιός δεν αφήνει σε ησυχία το παιδί μέχρι να γεράσει κι απλώς πια να μην μπορεί να κάνει και πολλά.

Ενήλικο παιδί, λοιπόν, κι ενήλικοι γονείς. Κι εκεί που νομίζεις πως ο συνδυασμός αυτός θα λύσει όλα τα προβλήματα μεταξύ τους, είναι εκεί που γεννιούνται κι άλλα. Γιατί οι γονείς συνεχίζουν να μπλέκονται στα πόδια του παιδιού. Κι όταν θέλουν να μπλεχτούν είναι μικρό. Όταν δε θέλουν «είσαι μεγάλος, βγάλτα πέρα μόνος». Και το παιδί όταν έχει ανάγκη τρέχει σ’ αυτούς. Όταν θέλει την ανεξαρτησία του και την ησυχία του τους απωθεί.

Και στις σημαντικές αποφάσεις ποιος ο ρόλος του παιδιού πλέον; Οι γονείς αποφασίζουν να χωρίσουν. Και το ενήλικο παιδί έρχεται αντιμέτωπο με αυτή την απόφαση. Κι αν τα συναισθήματα ωθούν σε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, ίσως η καταλληλότερη να ‘ναι ακριβώς η αντίθετη. Έχουμε μάθει να δίνουμε λογαριασμό για όλα στους γονείς μας. Εκείνοι συχνά δε μας δίνουν λογαριασμό γι’ αυτά που κάνουν. Από τη στιγμή που είμαστε πλέον ενήλικοι ούτε εμείς χρειάζεται να δίνουμε λογαριασμό. Ασχέτως από το αν αποτελούμε οικογένεια, είμαστε πάνω απ’ όλα ανεξάρτητοι άνθρωποι. Οι επιλογές και οι αποφάσεις μας είναι δική μας επιλογή. Έτσι, λοιπόν, όπως δε θα θέλαμε οι γονείς να κρίνουν την απόφασή μας να χωρίσουμε από μία σχέση κι εμείς δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να κρίνουμε και να παρεμβαίνουμε στη σχέση των γονιών μας.

Κι αν το ενήλικο παιδί θέλει να πει τη γνώμη του, προφανώς θα την πει, είναι ελεύθερο να το κάνει. Από κει και πέρα πρόκειται για ζωές άλλων ανθρώπων, ακόμα κι αν αυτοί είναι οι γονείς του. Κι αν δε θέλει να ασχοληθεί καθόλου, κι αυτό είναι ελεύθερο να το κάνει. Κι αν νιώθει την υποχρέωση να κάνει κάτι για να διατηρήσει τις καλές σχέσεις μεταξύ των γονιών του, κάνει λάθος. Δεν έχει καμία υποχρέωση που να αφορά τις σχέσεις μεταξύ άλλων ανθρώπων.

Τα δικαιώματα των παιδιών στοχεύουν στο να διασφαλίσουν ότι γεννιούνται και μεγαλώνουν άνθρωποι ελεύθεροι. Η ελευθερία αυτή δίνει τη δυνατότητα να ζεις για τον εαυτό σου κι όχι για τον γονιό του. Ο καθένας πορεύεται όπως επιλέγει.

Συντάκτης: Ουρανία Κάππου
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!