Article of the day: Η Μαρία Άννα Χατζηπαρασκευαϊδου μάς μιλά για τον έρωτα Αντώνη και Μαρίνας. Δες εδώ!

photo

Σ’ ένα εργασιακό περιβάλλον, συνηθίζεται το συναίσθημα να απουσιάζει, γιατί εκεί κυριαρχεί η λογική, το «σωστό» κι αυτό που εξυπηρετεί το καλό της επιχείρησης. Εκεί, λειτουργείς πάντα με γνώμονα, τα συμφεροντολογικά οφέλη της εταιρείας και συντονίζεσαι στους δικούς της ρυθμούς. Γίνεσαι μέλος μιας μικρής οικογένειας, που στην αρχή μάλλον δε σου βγάζει καθόλου συναισθήματα. Είσαι ο νεοσύλλεκτος κι όλα τα φώτα είναι στραμμένα πάνω σου. Δέχεσαι κριτική από παντού, από την ώρα που θα φτάσεις στο γραφείο μέχρι την ώρα που θα φύγεις, για το πώς θα μιλήσεις, πώς θα κοιτάξεις, ίσως και για τον τρόπο που θ’ αναπνεύσεις.

Έτσι, φτάνεις στο σημείο να θέλεις να κάνεις ένα διάλειμμα ή να φας μια μπουκιά (μπας και σταματήσει να γκρινιάζει το στομάχι σου), και φοβάσαι, αγχώνεσαι και τρέμεις μην τυχόν και αρχίσει πάλι η κριτική ή αποσυντονιστείς και κάνεις κάτι λάθος. Γιατί ενώ εσύ χρειάζεσαι πραγματικά ένα διάλειμμα, αυτό δε γίνεται πάντα κατανοητό. Οι υποχρεώσεις συνεχίζουν να τρέχουν και όταν όλοι δέχονται πίεση, περιμένουν κι από σένα να νιώσεις το ίδιο, ακόμα κι αν τα κάνεις όλα σωστά.

Και Φυσικά, εσύ ευελπιστείς καθετί που σου έχουν αναθέσει, να παραδοθεί σωστά, γιατί αν έχει ελλείψεις ή χρειάζεται διορθώσεις θα πρέπει να αφήσεις τα διαλείμματα μια και καλή και να επιστρέψεις στη θέση σου να συνεχίσεις. Κι αυτό, όχι μόνο δε θα βοηθήσει τη γενικότερή σου εικόνα, αλλά θα την κάνει χειρότερη. Γιατί με την πρώτη κιόλας εργασία που σου ανατέθηκε, εσύ απέτυχες να την παραδώσεις άρτια.

 

Πιες ένα καφεδάκι στη δουλειά!

 

Και μετά σε πιάνει ένα άγχος, να ολοκληρωθεί σωστά έστω με τη δεύτερη. Γιατί οι διορθώσεις πολλές φορές, ανεβάζουν τόσο πολύ τις απαιτήσεις, που ίσως να χρειαστεί να γίνει ακορντεόν από τα πίσω-μπρος προς το γραφείο της διοίκησης.

Θέλει «στομάχι», όπως λένε οι παλιοί για να εδραιωθείς σε μια εταιρεία. Θέλει χρόνο για να γίνεις δικός τους άνθρωπος. Όμως για να φτάσεις ως εκεί, πρέπει να δώσεις πολλά από σένα. Πρέπει να δώσεις ψυχή, δύναμη, θέληση και χρόνο. Προπαντός χρόνο, για να μάθεις πώς λειτουργεί η εταιρεία. Να μάθεις ποια είναι η πολιτική της, και έπειτα την ψυχή της, που απαρτίζεται από τους ανθρώπους που τη διοικούν. Δεν είναι εύκολη υπόθεση να τους μάθεις όλους, μαζί με τις περιέργειές τους.

Δεν είναι εύκολο να νιώσεις την εταιρεία «δικιά σου» εν μια νυκτί. Θέλει χρόνο και ο χρόνος δεν είναι πάντα υπέρ σου. Θα υπάρξουν στιγμές που θα λυγίσεις, θα πεις «δεν αντέχω» και η μόνη σου διέξοδος θα είναι το λογιστήριο. Τα βάρη κι οι υποχρεώσεις θα είναι το αντίβαρό σου που πάντα θα σε κρατάνε σε ακινησία, και που πάντα θα είναι εκεί να σου υπενθυμίζουν πως δεν μπορείς να φύγεις, πως καλό είναι να μείνεις και να παλέψεις, να μάθεις. Αν βέβαια από την πρώτη στιγμή, δεν αντέχεις, δε σου αρέσει η δουλειά κι αρνείσαι να «συμμετέχεις» σ’ όλο αυτό -πολλές φορές με τα δίκια σου-, δεν είναι για σένα αυτή η θέση εργασίας. Φύγε για να βρεις αυτό που θες.

Σκέψου, όμως, και μια ευχάριστη πιθανή έκβαση, το να γίνεις κι εσύ μέλος σ’ αυτή την οικογένεια, ας πούμε. Γιατί στην αρχή είσαι σε δοκιμαστικό στάδιο και τα συναισθήματα είναι ανύπαρκτα. Σε βάθος χρόνου όμως, θα γίνεις κι εσύ αναπόσπαστο κομμάτι της ομάδας και δε θα υπάρχει πια έντονη κριτική ή επιθετικότητα. Αντίθετα θα αρχίσει να υπάρχει ένα κλίμα συνεργασίας και φιλικότητας μεταξύ σας, νοιάξιμο. Θα καταλαβαίνουν πότε γίνονται υπερβολικοί κι αντίστροφα.

Γιατί μη νομίζεις, κι εσύ τα ίδια θα κάνεις με τους καινούριους. Δε θα μπορείς να δεχτείς έναν άνθρωπο τόσο εύκολα και θα έχεις αυστηρότητα γιατί κάποτε και οι δικοί σου ανώτεροι είχαν απαιτήσεις και εν τέλει σε βοήθησαν. Δε θα αφήνεις περιθώρια για αστεία και πηγαδάκια. Η στάση σου δε θα δίνει ευκαιρίες προσέγγισης και δε θα θέλεις να έχεις πολλές επαφές με τους νέους ανθρώπους (όχι από ξινίλα αλλά από ρέγουλα). Γιατί, εσύ μόχθησες να φτάσεις στη θέση που είσαι (όπως κι οι συνάδελφοί σου) και πρέπει κι οι καινούριοι να μάθουν πως όλα κερδίζονται σε τέτοιους χώρους. Θα απαιτείς ο νέος συνάδελφος να καταλάβει την ιστορία σου και την ιστορία της εταιρίας, χωρίς να μπεις εσύ σε λεπτομέρειες και αφηγήσεις.

Θες να είναι σωστός στη δουλεία του λοιπόν, να μάθει και να ανταμειφθεί. Να είναι σοβαρός -κι ας είναι νεοσύλλεκτος- και να παίρνει ορθές αποφάσεις. Άλλωστε αν δεν είναι έτοιμος γι’ όλα αυτά, βρίσκονται εκεί οι εκπαιδευτές του, που θα φροντίσουν η εγκατάστασή του στα να γίνει στα δικά τους πλαίσια και της εταιρείας. Δεν είσαι εσύ που θα τον εκπαιδεύσεις, δεν είσαι εσύ αυτός που του έχει δοθεί αυτή η αρμοδιότητα. Είσαι απλά εκείνος ο άνθρωπος που παρακολουθείς την ένταξη ενός νέου ατόμου στην ομάδα. Παρακολουθείς, τη συμπεριφορά του και διαπιστώνεις την εργατική ανωριμότητα που πάει αγκαζέ μ’ αυτήν την ηλικία.

Θα είσαι αντικειμενικός κι αυστηρός κριτής λοιπόν μαζί του, όταν θα ζητηθεί η άποψή σου για την αξιολόγησή του. Όχι, δε θα είσαι σκληρός γιατί μόχθησες για την ίδια θέση. Θα είσαι σωστός, γιατί αγάπησες και αγαπάς τον χώρο εργασίας σου. Δε θες, αυτό το «σπίτι» να λειτουργεί μ’ αγνώμονες ή ανίδεους ανθρώπους -κι αν όντως το νέο άτομο αποδειχθεί πως είναι, θα το πεις.

Αυτό, είναι που θα σε κάνει σκληρό κριτή. Αυτό είναι που θα σου θυμίσει να μη δέχεσαι αστειάκια τις πρώτες μέρες. Θα χρειαστεί χρόνος, μέρος και αρκετή αποδοτικότητα έργου. Ένα έργο που θα αποδεικνύει πως εκείνο το άτομο είναι άξιο ευθυνών. Τότε σίγουρα, σε βάθος χρόνου θα σε έχει κερδίσει και ίσως μια μέρα να νιώθετε αγάπη, βαθιά εκτίμηση και χαρά.

Συντάκτης: Αλεξάνδρα Τσότσου
Επιμέλεια κειμένου: Ζηνοβία Τσαρτσίδου