poses5

Υπάρχουν άνθρωποι όλων των ειδών.

Καλοί και κακοί, δυνατοί και αδύναμοι, χειριστικοί και ευκόλως καταβαλλόμενοι.

Για τους άνδρες τα πράγματα ήταν ανέκαθεν λίγο ευκολότερα, λίγο πιο δεδομένα. Οι δυνατότερες γυναίκες πάλευαν να σταθούν και να φανούν αντάξιες στα ανδροκρατούμενα περιβάλλοντα, των οποίων τα συμφέροντα τις είχαν παλιότερα κλείσει στο συρτάρι με τα «αντικείμενα καθημερινής χρήσης». Κάποιοι, εν έτη 2015 εξακολουθούν να είναι μισογύνηδες. Θλιβερότερο απ’ αυτό όμως είναι πως υπάρχουν και κάποιες είναι μισογύνηδες. Ναι, κάποιες είπα, και αναφέρομαι στις γυναίκες που μισούν τις γυναίκες, την ύπαρξή τους την ίδια.

Συνήθως χρεώνουμε στους άντρες πως μας υποβαθμίζουν, πως μας θεωρούν αδύναμες πως δε μας σέβονται και τελικά πως δε μας καταλαβαίνουν. Το πραγματικό θέμα έγκειται όμως στο αν εσύ, αν εγώ, αν όλες μας σεβόμαστε τον εαυτό και το φύλο μας. Μήπως άθελά μας ή και μη χαντακώνουμε μόνες μας τον εαυτό μας; Πόσες φορές νιώσαμε ανεπαρκείς ξεφυλλίζοντας ένα περιοδικό της σειράς ή απλώς σκρολάροντας στο Facebook εκείνης που δεν αφήνει και πολλά στη φαντασία; Πόσες φορές δεν οικτίραμε τον εαυτό μας που δε μπορούμε να είμαστε αψεγάδιαστες όπως οι φερόμενες μοντέλες;

Ύστερα, για να νιώσουμε καλύτερα, μαζευόμαστε με τα κορίτσια, για να πιούμε, να διασκεδάσουμε και να ξορκίσουμε τη ματαιότητά μας με δυνατή μουσική. «Και με λιγούρια» θα προσθέσεις καθώς διαβάζεις, σωστά; Συμφωνώ, οκ. Η δική μας στάση όμως ποια είναι σ’ όλο αυτό; Όταν κούκλα μου τραβάς τη φούστα σου προς τα κάτω και με τα βίας αναπνέεις μέσα στο μπλουζάκι σου, τότε αρχικά να ξέρεις πως το ύφασμα δε φυτρώνει· όπως το πήρες έτσι θα μείνει. Να έχεις υπ’ όψιν σου επίσης, ότι βάζεις μόνη σου τον εαυτό σου στη θέση της «εύκολης λείας» για τον κάθε λιγούρη.

Τώρα βέβαια, ξέρω νιώθεις καλά και το κάνεις για σένα και δε θα σου πω εγώ πώς θα ντυθείς αλλά γνωρίζεις και γνωρίζω πως φωνάζει «απελπισία» όλο αυτό. Δε νομίζω να τρελαίνεσαι να στήνεσαι ημίγυμνη και ζαλισμένη μπας και σε προσέξει κάποιος για ένα βράδυ. Κι αν όντως το γουστάρεις, να μη κλαίγεσαι όταν θα γίνει φαντομάς, γιατί εσύ προβάλεις έτσι τον εαυτό σου και το δικαίωμα της ευτελούς μεταχείρισης του το έδωσες εσύ.

Αλλά ας μην πάμε μακριά. Πόσες φορές έχουμε ακούσει γυναίκες, και ειδικά μάνες, να συμβουλεύουν τους γιούς τους να περνάνε καλά, να διασκεδάζουν με όσες περισσότερες μπορούν και τα «κρεβάτια τους να είναι πάντα γεμάτα»; Στις κόρες όμως το κλείνουν το στόμα, χωρίς να σκέφτονται ότι κάπου, κάποια άλλη μάνα, συμβουλεύει τα ίδια στο δικό της παιδί και τότε η κάθε φρουρούμενη κόρη θα έχει την ίδια αντιμετώπιση. Τότε όμως θα φταίει ο αλήτης που της φέρθηκε άσχημα. Και κάπου εδώ έρχεται το αγαπημένο μου.

Αυτές οι γυναίκες είναι τα ίδια τυφλά κουτορνίθια που δέχονται να συμβιώνουν με συζύγους που τις σερβίρουν την απάτη μαζί με το μεσημεριανό κάθε μέρα κι εκείνες απλώς το κατεβάζουν χωρίς να κομπιάζουν πια. Θεωρούν πως έτσι πρέπει να’ ναι κι όταν μετά από χρόνια το συζητάς μαζί τους, θέλοντας να φανούν υπεράνω σού απαντάνε «ε κι εγώ δεν ήμουν τέλεια» ή «κι απ’ την αρχή να ζούσα πάλι τα ίδια θα έκανα».

Έχω δει πολλούς κερατάδες στη ζωή μου κι όλοι είχαν ένα κοινό. Αισθάνονταν προδομένοι, κάνανε χαμό γιατί ήξεραν πως δε τους πάει η προδοσία και χώριζαν γιατί γνώριζαν την αξία τους. Κερατάδες εθελοντικά, μετά λύπης μου, μόνο γυναίκες έχω δει. Κάθε φορά που ο αυτοσεβασμός των γυναικών είναι υπό του μηδενός και θεωρούν ότι η απάτη ή η κακομεταχείριση οποιουδήποτε είδους είναι η τιμωρία για τις Χ παραξενιές τους, τότε πάει τσάμπα κάθε καμένο σουτιέν φεμινίστριας.

Κάθε φορά που ευχόμαστε σε μια έγκυο «γερό να’ ναι και να κατουράει όρθιο» ακυρώνουμε την ομορφιά και την ικανότητα τόσο της εγκύου όσο και της δικής μας. Γιατί δηλαδή να είναι ντε και καλά αγόρι; Αν είναι κορίτσι πού και γιατί θα υστερεί; Μήπως τελικά φοβόμαστε μην καταλήξει σαν εμάς; Μήπως είναι τα δικά μας κολλημένα πιστεύω που αντί να αποτινάσσουμε για το δικό μας καλό, τα αναμασάμε και τα διαιωνίζουμε γιατί είναι πιο εύκολο απ’ το ν’ αγωνιστούμε για τα αυτονόητα; Μήπως έχουμε βολευτεί με τις πατριαρχικές απόψεις κάποιων αντρών; Μήπως τελικά ο εχθρός των γυναικών είμαστε εμείς οι ίδιες;

Όλα έχουν να κάνουν με τα πρότυπα που μεγαλώνουμε είτε είμαστε άντρες είτε γυναίκες. Ας είμαστε προσεκτικοί για το τι εικόνες και μηνύματα περνάμε στους νέους ανθρώπους και ας τους διαβεβαιώσουμε πως η αξία του καθενός δε μετριέται απ’ το φύλο, αλλά απ’ τον άνθρωπο και μόνο. Είναι κρίμα κι άδικο, αγαπημένη μου φίλη, γυναίκα, να είσαι το σύμβολο της ομορφιάς, της γονιμότητας, της ζωής της ίδιας και να επιτρέπεις να βάζεις τον εαυτό σου στη θέση του ευκόλως εκμεταλλευόμενου, στη θέση του υπό.

Γιατί δεν είσαι, γιατί δεν είμαι υπό. Μη κατηγορείς τους άλλους που σε βλέπουν σα «γυναικούλα» γιατί εσύ πρώτη έχεις καταταχτεί σ’ αυτή την κατηγορία.

Εκτίμησε εσένα για να σ’ εκτιμήσουν κι οι άλλοι, και πριν ξανακλαφτείς για το μαλάκα που σου φέρεται σαν αντικείμενο, κλάψε πρώτα για τον χαμένο σου αυτοσεβασμό.

Συντάκτης: Νάντια Γιαννέλου

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!