gio482

Ανήκω στα παιδιά της δεκαετίας του ’90, τα οποία πρόλαβαν την αποχή απ’  τη διαρκή χρήση ηλεκτρονικών συσκευών. Μια εποχή που για να μπεις στο διαδίκτυο έπρεπε να περιμένεις γύρω στα 2 λεπτά για να συνδεθεί το μόντεμ, το facebook και τα κοινωνικά δίκτυα ήταν -όπως καταλαβαίνετε- εκτός πραγματικότητας. Επομένως, οι ασχολίες μας ήταν περιορισμένες μονάχα στο φυσικό κόσμο κι όχι στον εικονικό.

Αντί να πετάμε μπάλες του μπάσκετ σε εικονικά καλάθια, τρέχαμε στο πιο κοντινό γήπεδο και παίζαμε με μπάλες κανονικές, καταλήγοντας να γυρνάμε σπίτι με μώλωπες στα γόνατα και πληγές στα χέρια. Οι μέρες μας ήταν γεμάτες με φωνές, γέλια και χώμα.  Οι φωτογραφίες που μπορούσαμε να ανεβάσουμε στον τοίχο μας ήταν μέσα σε ξύλινα κάδρα και το πιο κοντινό δείγμα σε social media ήταν τα λευκώματα. Δε θα πω πως η ζωή μας ήταν πιο απλή· μπορώ να πω μονάχα ότι τα μάτια μας δεν ήταν κολλημένα σε μία οθόνη τρεις-τέσσερις ώρες τη μέρα.

Για να έρθουμε όμως  και στο σήμερα, πλέον μικροί-μεγάλοι έχουμε τοποθετηθεί σε μια κοινή γενιά, αυτή των κοινωνικών δικτύων που σαρώνουν. Ένα smartphone έχει επηρεάσει σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής της σημερινής γενιάς. Ξοδεύεται πολύς χρόνος στο διαδίκτυο, με μηνύματα στους φίλους και τα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης. Οι νέοι δαπανούν όλο και περισσότερο χρόνο συνδεδεμένοι στο κινητό τους, ακόμα και στο σχολείο. Κάποτε η αγαπημένη δραστηριότητα των περισσότερων εφήβων ήταν να βγαίνουν έξω με τους φίλους τους, είτε πρόκειται για πάρτι, για ψώνια στο εμπορικό κέντρο, είτε για παρακολούθηση κάποιας ταινίας στο σινεμά. Πάνε αυτές οι εποχές.

Έχουν εγκλωβιστεί, θα μπορούσαμε να πούμε, σε μια εικονική διασκέδαση και πλέον δεν μπορούν να φανταστούν τη ζωή τους  χωρίς ίντερνετ. Με αργά και σταθερά βήματα εισχωρήσαμε στον κόσμο του Instagram και του Facebook και το μόνο που μας νοιάζει είναι να φτάσει η ώρα να ποστάρουμε την επόμενη φωτογραφία μας στα social media. Και σ’ εκείνη τη δεδομένη στιγμή σκεφτόμαστε ότι αν εμείς -που δε μεγαλώσαμε με αυτήν τη διαδικτυακή υποδομή- τείνουμε να εθιζόμαστε μερικές φορές, τα παιδιά που ζουν μέσα σε’αυτόν τον κόσμο τώρα, πού θα καταλήξουν; Πώς θα αντέξει το παιδί του σήμερα ως ενήλικας του αύριο τη συνειδητοποίηση ότι δεν μπορεί να ελέγχει ανά πάσα στιγμή τι κάνουν οι άλλοι και προς τα πού γυρνάει ο κόσμος; Πώς θα γίνει μούσκεμα από την καλοκαιρινή καταιγίδα η νέα γενιά, ουρλιάζοντας  το “I’m singing in the rain“;

Η παντοδυναμία των smartphones έγκειται στο ότι είναι πανταχού παρόντα, έτοιμα να λύσουν όλα τα προβλήματά μας. Μπορούμε να τηλεφωνήσουμε, να στείλουμε μήνυμα, να γευτούμε τις απολαύσεις της χώρας του διαδικτύου και των social, να μάθουμε πού έκανε check in ο φίλος ή ο έρωτάς μας, να μάθουμε για τον καιρό, για τις ακριβείς συντεταγμένες του κάθε μπαρ της πλάσης. Η σύγχρονη ζωή -ακόμα και η εφηβική- ανταγωνιστική, αγχώδης, αφαιρεί το χρόνο ουσιαστικής ανθρώπινης επαφής με αποτέλεσμα η διέξοδος επικοινωνίας αναζητείται σχεδόν αποκλειστικά στους ηλεκτρονικούς δρόμους. Διάφοροι ψυχολόγοι υποστηρίζουν ότι τα smartphones μας καθιστούν πιο δύσκολο να συσχετιστούμε ο ένας με τον άλλο, αφού είμαστε πραγματικά μόνοι. Αυτά τα αποτελέσματα θα είναι μεγαλύτερα για μια γενιά που ποτέ δε γνώριζε τη ζωή χωρίς αυτές τις συσκευές.

Οι σημερινοί έφηβοι θα βγουν σπανιότερα ραντεβού και  φαίνεται να είναι ικανοποιημένοι μ’ αυτήν την ιδιότητά τους ως σπιτόγατοι, επειδή η κοινωνική τους ζωή βιώνεται μέσα στο τηλέφωνό τους. Το παγοδρόμιο, το γήπεδο μπάσκετ, η πισίνα της πόλης, το σημείο της πόλης για τα ζευγαράκια, όλα έχουν αντικατασταθεί από εικονικούς χώρους στους οποίους έχουν πρόσβαση μέσω των εφαρμογών και του ίντερνετ. Τα παιδιά και οι έφηβοι των ημερών μας είναι πιο «ασφαλή»  από ποτέ. Δε θα γρατζουνίσουν τα γόνατά τους, δε θα λερώσουν τα χέρια τους, δε θα γράψουν με σπρέι στους τοίχους, δε θα πηδήξουν κάγκελα, δε θα τους δει κάποιος να κλαίνε. Ο μαγικός κόσμος βρίσκεται στα χέρια τους, είναι πλασματικός και κρύβεται ολόκληρος μέσα σε μια οθόνη.

Μην ξεχνάτε πως τα social media δεν είναι η ζωή μας, αντιθέτως απλώς υπάρχουν για να δείχνουν πόσο διαφέρουμε μεταξύ μας οι άνθρωποι.Κλείστε το τηλέφωνο, απενεργοποιήστε το φορητό υπολογιστή και κάντε κάτι που δεν περιλαμβάνει οθόνη. Δείξτε στα παιδιά σας πως αυτό που θα θυμούνται όταν μεγαλώσουν, δεν είναι η τέλεια φωτογραφία προφίλ, μα η ατελής μελανιά που απέκτησαν την πρώτη φορά που έπεσαν με το ποδήλατό τους.

Συντάκτης: Σίσσυ Ράπτη
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!