gio471

Ένας από του μύθους της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας είναι εκείνος του Ορφέα και της Ευρυδίκης. Συγκεκριμένα μας λέει πως όταν ο πρώτος επανέφερε την αγαπημένη του Ευρυδίκη από το βασίλειο των νεκρών στη γη, χρειάσθηκε να κάνει μια συμφωνία με τον Άδη και την Περσεφόνη. Η συμφωνία είχε ως προϋπόθεση ότι καθώς θα προχωρούσε μπροστά δε θα έπρεπε  να γυρίσει να κοιτάξει πίσω του για να διαπιστώσει αν αυτή τον ακολουθεί, μέχρι να φθάσουν στον επάνω κόσμο. Αυτός όμως δεν άντεξε και γύρισε να δει αν πράγματι η Ευρυδίκη τον ακολουθεί με αποτέλεσμα, την ίδια στιγμή, να την ξανά χάσει κι αυτήν τη φορά για πάντα.

Το αίσθημα της αγάπης είναι ένα αχαρτογράφητο έδαφος για καθέναν από εμάς. Είναι ένα συναίσθημα γενναιόδωρο, ανιδιοτελές, ειλικρινές, που μας γεμίζει με ελπίδα. Ποιος δε θα ήθελε να αφεθεί στη μαγεία και στη θαλπωρή που του προσφέρει; Ναι μεν, αλλά. Υπάρχει κι ένα μέρος ανθρώπων που δεν είναι σίγουροι, που φοβούνται. Είναι εκείνοι που ενώ στην αρχή όλα είναι καλά, φτάνει το σημείο που θα ξεκινήσουν να επισκιάζονται από διάφορες περιστάσεις που καταστρέφουν αυτό το αίσθημα αγάπης.

Ο λόγος λοιπόν που προανέφερα το συγκεκριμένο μύθο είναι γιατί λίγο-πολύ πραγματεύεται μια κατάσταση, συναισθηματική και ταυτόχρονα ψυχολογική, όπου ο ακριβής όρος της είναι ο «φόβος της αγάπης». Νομίζω πως έχουμε το φοβερό χάρισμα εμείς, οι άνθρωποι, να βιώνουμε την αγάπη με φόβο και να φτάνουμε να μην τη θέλουμε, να τη διαστρεβλώνουμε. Αναφέρομαι ουσιαστικά στο όταν στερούμε από τον εαυτό μας το δικαίωμα να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Ο φόβος εξουσιάζει συχνά εκείνους που έχουν υποστεί απογοήτευση στην αγάπη τόσο πολύ, ώστε να παθαίνουν πανικό στην προοπτική, τόσο να αγαπήσουν όσο και να εμπιστευτούν κάποιον.

Σίγουρα οι άσχημες εμπειρίες μας γεμίζουν απαισιοδοξία. Όμως το αίσθημα του φόβου είναι κάτι που περιορίζει την ελευθερία που είναι αναγκαία για μια όμορφη ζωή και που μας βοηθάει να φθάσουμε στην ευτυχία και στην αγάπη. Με το να φοβάσαι την οικειότητα, ουσιαστικά φοβάσαι να δείξεις τις αδυναμίες, τις ανάγκες σου, φοβάσαι να χάσεις τον έλεγχο. Από την μια είναι απόλυτα δικαιολογημένο, αλλά αν αυτός ο φόβος γίνει ο οδηγός σου και τον αφήσεις να σε κυριεύσει τότε κινδυνεύεις να σαμποτάρεις από μόνος σου όλες σου τις σχέσεις, φιλικές ή ερωτικές.

Στις περισσότερες περιπτώσεις συμβαίνει εάν κάποιος βίωσε την απόρριψη, προδοσία ή απογοήτευση στο παρελθόν από ανθρώπους που θεωρούσε σημαντικούς και τους είχε δώσει κομμάτια του εαυτού του, με αποτέλεσμα να τον στιγματίσουν κι έτσι, ως ενήλικας, ζει με την πεποίθηση πως δεν αξίζει να νιώσει ευτυχισμένος. Όταν λοιπόν  εμφανίζεται στη ζωή του η αγάπη, την απωθεί προβάλλοντας στις σχέσεις του τον εσωτερικό του κενό κόσμο και τις συναισθηματικές του ανασφάλειες. Προσπαθεί να έχει πάντα τον έλεγχο και να μην παρασυρθεί, φρενάροντας και καμουφλάροντας προσεκτικά τα συναισθήματά του, βάζοντας στο περιθώριο την επιθυμία του να αγαπήσει και την ανάγκη του να νιώσει ζεστασιά και οικειότητα μέσα σε μια σχέση.

Γιατί να επιλέξεις να ζεις με το φόβο αντί να απολαύσεις αυτό που σου συμβαίνει; Ίσως με το να βάζεις περιορισμούς στην αγάπη, να νομίζεις ότι προστατεύεις τον εαυτό σου από τον πόνο. Μπαίνεις σε μια διαδικασία απομόνωσης και μοναξιάς θεωρώντας πως έτσι όλα θα είναι καλά. Κανένας δε θέλει να είναι μόνος του σ’ αυτή τη ζωή.

Επιλέξτε λοιπόν  πού θέλετε να είστε. Από την μια υπάρχει ο φόβος, εκεί που δεν αισθάνεστε βολικά και χάνετε τη ζωή και από την άλλη, αυτή η αγάπη που είναι άπειρη χωρίς να κρίνει, εκεί που αισθάνεστε χαρούμενοι. Αυτό άλλωστε συνέβη και στο μύθο που προανέφερα˙ ο Ορφέας από το φόβο του μη χάσει την Ευρυδίκη, άφησε το αίσθημα του φόβου να τον παρασύρει με αποτέλεσμα να τη χάσει για πάντα. Αν ο φόβος είναι το σκοτάδι κι η αγάπη το φως, γιατί να επιλέξεις μια ζωή χωρίς φως;

«Όταν αγαπάς, η μισή αγάπη είναι φόβος για τον χαμό της αγάπης.» Γ. Ρίτσος.

 

 

Συντάκτης: Σίσσυ Ράπτη
Επιμέλεια κειμένου: Γιοβάννα Κοντονικολάου

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!