photo-1468866576576-de8a9bf61f92

Εκείνη η ερωτική επιστολή που κάποτε τόλμησες κι έστειλες. Ή εκείνη που έμεινε αποθηκευμένη σε κάποια πρόχειρα να τη σκονίζουν οι αμφιβολίες. Αυτόματες καταγραφές ή δομημένες εξομολογήσεις, είναι τα δικά σας αληθινά ερωτικά γράμματα και τα θέλουμε. Τόλμησε να τα μοιραστείς μαζί μας και με το πρόσωπο που απευθύνονται. Τα περιμένουμε στο info@ pillowfights.gr με τίτλο «Συστημένα».

Γράφει η Γ.

 

Γύρισες πάλι στο μυαλό μια απ’ αυτές τις νύχτες που ακόμα αναρωτιέμαι αν οι αϋπνίες είναι αφορμή για σκέψη ή αν οι σκέψεις οδηγούν τελικά σε αϋπνίες. Μόνο που αυτή τη φορά δε σε έδιωξα κακήν-κακώς, όπως έχω κάνει τόσες και τόσες άλλες. Δε μάλωσα τον εαυτό που επέτρεψε την εικόνα σου να σχηματοποιηθεί και τη φωνή σου να ηχήσει στ’ αφτιά μου. Μα ούτε σε θυμήθηκα με νοσταλγία αναζητώντας μια ακόμα αγκαλιά κι αναπολώντας εκείνες τις ευχάριστες στιγμές που κάποτε εμείς οι δυο ζήσαμε.

Αυτή τη φορά σε άφησα να μείνεις εκεί, γιατί ήθελα να κάνω την πιο σκληρή αυτοκριτική της ζωής μου. Ήμουν αποφασισμένη να είμαι αυστηρή. Τις μαλακίες σου τις ήξερες και τις ξέραμε κι οι δυο, μα το λάθος δεν ήταν και δικό μου που τις ανέχτηκα; Έβρισκες κι έκανες, για να μην πω πως ήσουν και να μου άξιζε απ’ τη στιγμή που δε στο ξέκοψα εξαρχής και είχες βρει τα ευαίσθητα σημεία μου. Όμως, να σου θυμίσω λίγο κάποια γεγονότα μήπως και τα ‘χεις ξεχάσει, αφού πάει καιρός από τότε;

Με τις λέξεις δεν τα πήγαινες ποτέ καλά κι αν ήσουν γιος μου σίγουρα θα σου ‘χα βάλει πιπέρι στο στόμα. Την πρώτη εκείνη φορά που μου είπες «σκάσε» ακολούθησαν πολλές επόμενες με ακόμα πιο άσχημους χαρακτηρισμούς. Τότε θα έπρεπε να σου ‘χα δείξει πως σεβασμός είναι και να ξέρεις να χρησιμοποιείς τις σωστές λέξεις, να μπορείς να συγκρατείς τον εαυτό σου. Φύσει οξύθυμος κι εκνευριστικός, έλεγες πως έτσι ξεσπάς, πως δεν μπορείς να συγκρατήσεις τα νεύρα σου και πως να μη δίνω σημασία στα προσβλητικά σχόλια και στους μύδρους που εξαπολύεις όταν είσαι φορτισμένος, κουρασμένος, όταν έχεις τις κακές σου. Κι εγώ τι έκανα; Αρκούμουν στο να σου λέω κάθε φορά που με αποκαλούσες «ηλίθια» και με έστελνες στο διάολο, πως η συμπεριφορά σου αυτή με ενοχλεί και πως θα ήθελα να μου φέρεσαι καλύτερα, να μιλάς πιο ευγενικά. Κι εσύ, δίχως ένδειξη μετάνοιας, αρκούσουν σε μια υπόσχεση πως δε θα επαναληφθεί, αφού ήξερες ότι έτσι θα γλιτώσεις τη γκρίνια μου και θα σε αφήσω ήσυχο. Μήπως τελικά ήμουν όντως ηλίθια;

Μήπως θα ξεχάσω νομίζεις τα ποτέ τα ψέματά σου; Εκείνες τις φορές που σε έπιασα να με κοροϊδεύεις μες τα μούτρα μου; Που σαν άλλος serlock εξιχνίασα μία ακόμα ανειλικρινή συμπεριφορά σου. Κι εγώ τι έκανα; Προσπάθησα να βρω τη λογική πίσω απ’ τα ψέματα, έναν τρόπο να τα δικαιολογήσω, να πείσω τον εαυτό μου πως η δική μου συμπεριφορά ήταν αυτή που σε απέτρεψε απ’ το να με εμπιστευτείς. Τώρα που τα βλέπω όλα αυτά γραμμένα, μπορώ να ανοίξω την παλάμη μπροστά απ’ το πρόσωπό μου και να ευχαριστηθώ τη χειρονομία που θα κάνω στον ίδιο μου τον εαυτό.

Κι ο ανταγωνισμός σου; Η τάση που είχες να προσπαθείς να αποδείξεις ότι εσύ είσαι ο καλύτερος; Κι ακόμα κι όταν δεν είχες, δεν μπορούσες να αποδεχτείς την ανωτερότητα κάποιου έναντι των δικών σου ικανοτήτων και δεν είχες άλλο τρόπο παρά να τους μειώσεις για να νιώσεις καλύτερα. Σε λες κι ανασφαλή με όλη την έννοια της λέξης, όμως εγώ ήμουν εκεί, καθόμουν δίπλα σου, μαζί σου, κι ακόμα και σήμερα αν με ρωτήσεις «γιατί» είμαι σίγουρη πως η απάντηση δε θα σε ικανοποιήσει.

Είπα, όμως, ότι θα κάνω αυτοκριτική και ως τώρα προτίμησα να κράξω λίγο εσένα, να θυμηθώ τι μου έκανες, χωρίς να ‘χει απομείνει πια μέσα μου θυμός για τα ίδια και τα ίδια. Δε φταις εσύ. Φταίω εγώ που τα ανέχτηκα όλα. Που δεν ύψωσα ποτέ τον τόνο της φωνής μου, γιατί δεν ήταν στο χαρακτήρα και στους τρόπους μου. Που απειλούσα πως δήθεν θα φύγω και πως δεν μπορώ να είμαι πια μαζί σου, όμως σαν άνοιγες την πόρτα με έβρισκες εκεί από πίσω να σε περιμένω σαν κλαμμένο στεναχωρημένο γατί, εκλιπαρώντας να τα βρούμε και να αλλάξει επιτέλους η άσχημη συμπεριφορά σου απέναντί μου.

Η απλή ερμηνεία λέει πως ήμουν αδύναμη. Πως δεν μπορούσα να σφηρίξω εγώ τη λήξη, να σηκωθώ να φύγω για να λυτρωθώ. Πως όντας κι εγώ ανασφαλής φοβόμουν τη μοναξιά και την απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Σήμερα, όμως, θα πάω τη σκέψη μου ένα βήμα παραπέρα και ίσως τελικά να μην είμαι μόνο αδύναμη. Ίσως να μου αρέσει ο ρόλος του θύματος. Ίσως το όλο σκηνικό με τα κλάματα, τη θλίψη και τη δήθεν ευαίσθητη πλευρά που θέλω να βγάζω να είναι ένα εξαίρετο καμουφλάζ του πραγματικά αδιάφορου εαυτού μου, αυτού που προσπαθεί να δείξει πληγωμένος, να μπει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος επιζητώντας σημασία. Μπορεί πάλι η ηδονή του πόνου που μου προκαλούσες να με γοήτευε τόσο που σαδομαζοχιστική πλευρά του εαυτού να με κρατούσε δέσμια της σχέσης μας. Να γούσταρα που με πλήγωνες και την επόμενη μέρα στεκόμουν πάλι στα πόδια μου, που δεν κατάφερνες να με ρίξεις στα πατώματα, που με έκανες να νιώθω άτρωτη. Ίσως να μου προκαλούσε και λίγο οίκτο η συμπεριφορά σου, που πίστευα πως έχεις βγει απ’ το σωστό το δρόμο και πως εγώ έχω τη μαγική ικανότητα να σε επαναφέρω.

Τώρα νιώθω καλύτερα και σε ευχαριστώ που ήρθες στο μυαλό μου. Να έρχεσαι να τα λέμε πιο συχνά κι ίσως την επόμενη φορά πάω την αυτοκριτική μου ένα βήμα παραπέρα. Τώρα θα πέσω να κοιμηθώ. Καλό βράδυ κι όπου κι αν είσαι χαίρομαι που δεν είσαι εδώ.

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!