poly497

Εκείνη η ερωτική επιστολή που κάποτε τόλμησες κι έστειλες. Ή εκείνη που έμεινε αποθηκευμένη σε κάποια πρόχειρα να τη σκονίζουν οι αμφιβολίες. Αυτόματες καταγραφές ή δομημένες εξομολογήσεις, είναι τα δικά σας αληθινά ερωτικά γράμματα και τα θέλουμε. Τόλμησε να τα μοιραστείς μαζί μας και με το πρόσωπο που απευθύνονται. Τα περιμένουμε στο info @ pillowfights.gr με τίτλο «Συστημένα».

Εξομολογείται η Ερίνα.

 

Σε είδα στον ύπνο μου τις προάλλες κι ένα τραγούδι μου θύμισε εσένα. Έχουν περάσει μήνες απ’ την τελευταία φορά που άκουσα τη φωνή σου. Δε μου έλειψε καθώς θυμάμαι τον τρόπο που μου είπες να μην ξαναπεράσω απ’ το σπίτι. Δε μου έλειψε, καθώς θυμάμαι να μου λες μέσα απ’ τα δόντια πως τελειώσαμε.

Ούτε στα μάτια δεν τόλμησες να με αντικρίσεις. Εκεί φαίνονται τα αρχίδια, να και κάτι που δεν είχες εν τέλει. Τώρα, όμως, θα κάτσεις εσύ να διαβάσεις όλα όσα βρήκα εγώ τώρα να σου γράψω για να σε σβήσω μια και καλή.

Σε γνώρισα ένα πρωινό Σαββάτου και με καλημέρισες με ένα πλατύ χαμόγελο. Δε σε ερωτεύτηκα κατευθείαν, δε μου κίνησες το ενδιαφέρον παρά τα τεράστια γαλανά μάτια, που μέσα τους μπορούσε κανείς να δει τις θάλασσες του κόσμου. Δεν πτοήθηκες και μου ζήτησες το τηλέφωνό μου ενώ το μήνυμά σου έφτασε λίγα λεπτά αργότερα. «Είσαι ό,τι πιο όμορφο έχω δει». Με γοήτευσες, ναι, αλλά λένε πως η καρδιά όταν τρώει πολλά χαστούκια φοβάται και το χάδι. Πού να ήξερα πως το δικό σου χαστούκι θα ήταν το πιο δυνατό από όλα;

Οι συζητήσεις μας έγιναν μέρος της καθημερινότητάς μου, ξυπνούσα κι ήσουν εκεί, αδιαφορούσα  κι ήσουν εκεί, σε έδιωχνα κι ήσουν εκεί. Ξέρεις, μωρό μου, πότε με τρέλανες με την πάρτη σου; Όταν νόμιζα πως σε έχασα για πάντα. Όταν το κινητό σου σταμάτησε να απαντά σε εμένα, όταν δεν ήσουν εκεί.

Τρελάθηκα, άρχισα να κλαίω ενώ σε αναζητούσα. Μια εβδομάδα μετά σε βρήκα να περιμένεις στην πόρτα μου. «Πέθανε», μου είπες και κατάλαβα. Σε αγκάλιασα όσο πιο σφιχτά μπορούσα, δίνοντάς σου αγάπη και ζεστασιά είχα. Όμως, γιατί τα εκμεταλλεύτηκες;

Τα χρόνια περνούσαν ευχάριστα και το πάθος μας δεν ξέφτισε. Προφανώς υπήρχαν προβλήματα, τσακωμοί και φωνές, αλλά πάντα με ηρεμούσες με ένα «Άσ’ τα αυτά, μπέμπα». Μέχρι που μια μέρα, σε έναν άσχημο καβγά, σε άφησα γιατί φοβήθηκα πως τελικά ίσως κινδυνεύω απ’ τα δόντια σου. Σε πέρασα για ψάρι κι εσύ μας βγήκες καρχαρίας.

Τότε έκοψες κάθε επαφή μαζί μου και σε μισώ γι’ αυτό, όπως ακριβώς και σ’ ευχαριστώ. Σ’ ευχαριστώ που με άφησες να χτυπιέμαι και να κλαίω μόνη μου τόσους μήνες. Σ’ ευχαριστώ που με έριξες έστω κι άτσαλα απ’ το συννεφάκι μου και σε ευχαριστώ που μου σέρβιρες ωμή την πραγματικότητα.

Σ’ ευχαριστώ που με πόνεσες όσο κανένας, γιατί είναι αλήθεια πως όταν πονάς ανακαλύπτεις τη δύναμή σου. Γιατί πλέον δε χρειάζομαι κανέναν. Γιατί με έκανες να ερωτευτώ εμένα και τη ζωή μου. Το να σε γνωρίσω ήταν το χειρότερο πράγμα που μου συνέβη ποτέ -ή μήπως το καλύτερο;

Ίσως κάποια μέρα να γίνεις το ίδιο «δυνατός», αντίο.

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!