ksenia446

Εκείνη η ερωτική επιστολή που κάποτε τόλμησες κι έστειλες. Ή εκείνη που έμεινε αποθηκευμένη σε κάποια πρόχειρα να τη σκονίζουν οι αμφιβολίες. Αυτόματες καταγραφές ή δομημένες εξομολογήσεις, είναι τα δικά σας αληθινά ερωτικά γράμματα και τα θέλουμε. Τόλμησε να τα μοιραστείς μαζί μας και με το πρόσωπο που απευθύνονται. Τα περιμένουμε στο info@ pillowfights.gr με τίτλο «Συστημένα».

Εξομολογείται η Θ.

Εκείνο το τραγούδι που λέει «μέσα στο ημίφως, ως συνήθως» το ξέρεις; Ε, κάπως έτσι. Στο ημίφως… Σε εκείνο το «ημί» που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε.

Λένε πως το να γράφεις όσα νιώθεις είναι ψυχοθεραπεία. Αλαφραίνει η ψυχή σου, έτσι λένε. Και δηλαδή, πιστεύεις ότι αν γράψω για σένα, έτσι ξαφνικά θα σε ξεχάσω; Θα σταματήσω να σε σκέφτομαι;

Φίλε, ξέρεις τι είναι απωθημένο; Το έχεις νιώσει ποτέ; Αν όχι, τότε είσαι τυχερός. Αν ναι, σε καταλαβαίνω, ξέρω τι περνάς. Το έχω συνηθίσει πια.

Σε γνώρισα εντελώς τυχαία, ένα Σάββατο που νόμιζα πως θα ‘ναι όπως όλα τα άλλα. Δεν ήταν όμως! Ήρθα τυχαία στο μαγαζί που τραγουδούσες, με προσέγγισες με ενθουσιασμό, μου άρεσε, έφυγα. Ήρθα ξανά, ένα μήνα αργότερα, αισθανόμουν την ανάγκη να υπάρξουμε έστω και για τρεις ώρες στον ίδιο χώρο. Σε είδα, κανονίσαμε μια βόλτα που ποτέ δεν πήγαμε. Γιατί ποτέ δεν μπόρεσες. Ή, τελικά, ποτέ δε θέλησες.

Προσπάθησα να έχουμε έστω μια υποτυπώδη επαφή μέσω μηνυμάτων, έστω αυτό. Έστω κάπως να μαθαίνω νέα σου, να ξέρω πως με σκέφτεσαι έστω και λίγο. Πολλά «έστω» μαζεύτηκαν, πολλοί κι οι συμβιβασμοί. Δεν ήξερα αν έχεις κάτι στη ζωή σου, αλλά κάθε φορά μου έδειχνες πως ενδιαφέρεσαι και πως σου αρέσει να μιλάμε. Είχες τον τρόπο σου, μοναδικός και ερωτεύσιμος. Σε κάτι, όμως, κολλούσες. Σε τι και γιατί δε μου το είπες; Να ξέρω κι εγώ, να το πάρω απόφαση.

Ο καιρός πέρασε και δε σε ξαναείδα, άλλαξες πόλη για τη στρατιωτική σου θητεία. Προχώρησα παρακάτω, αλλά εσύ εκεί, παρέμεινες σε μια γωνιά στο μυαλό μου. Τα μάτια σου, το χαμόγελό σου, τα λόγια σου, το τραγούδι που μου αφιέρωσες στο μαγαζί εκείνο το Σάββατο…

Αποφάσισα κάποια στιγμή να σου εξομολογηθώ όσα ένιωθα για σένα, νομίζοντας πως έτσι θα κατάφερνα να ξεχάσω. Πως θα κατάφερνα να σε διώξω απ’ τις σκέψεις μου, να σε αδειάσω από μέσα μου. Δεν κυλούν πάντα έτσι τα πράγματα. Κάτι τόσο δυνατό δεν μπορείς να το τιθασεύσεις ξεστομίζοντας εκατό λέξεις. Δεν είναι διαγώνισμα έκθεσης, είναι συναισθήματα.

Και φτάνουμε στο σήμερα. Δύο χρόνια μετά, με ένα ραντεβού που ποτέ δεν κανονίσαμε. Εγώ να σε έχω στο μυαλό μου κι εσύ να κάνεις τη ζωή σου. Και ξέρεις τι; Δεν είχα ποτέ την απαίτηση να μου πεις πως κι εσύ νιώθεις το ίδιο. Δεν είχα καν την απαίτηση να συνεχίσουμε να μιλάμε, αν δεν το ήθελες. Ήθελα απλά να ξέρω το γιατί.

Γιατί να δίνεις ελπίδες σε έναν άνθρωπο όταν δεν είσαι διατεθειμένος να κάνεις τίποτα γι’ αυτόν. Η απόσταση που υπάρχει ανάμεσά μας θα μπορούσε να καλυφθεί αν έκανες έστω και την παραμικρή κίνηση, όλα τα υπόλοιπα θα τα έκανα εγώ. Ας έκανες έστω ένα βήμα. Ένα. Μόνο.

Προσπάθησα, αλήθεια, να σταματήσω να αποζητάω την επικοινωνία μας. Και προσπαθώ ακόμη. Το παλεύω μέσα μου. Πες μου ένα «κουκλίτσα μου, άδειασέ μου τη γωνιά, δε γουστάρω», μήπως και το συνειδητοποιήσω και πάψω να ελπίζω σε κάτι που ουσιαστικά ποτέ δεν υπήρξε.

«Απωθημένο φυγείν αδύνατον» λένε. Δίκιο έχουν. Είμαι ακόμα εδώ. Γι’ αυτό το «αν» που θα μπορούσε να γίνει «τώρα». Γι’ αυτό που θα μπορούσαμε να έχουμε. Προσπάθησέ το ή απλά σταμάτα το. Δώσε μια κατάληξη! Γράψε το τέλος σ’ αυτήν την ιστορία. Κάν’ το. Το έχω ανάγκη. Για να είμαι ήρεμη. Για να μη ζω μέσα στην αμφιβολία και στα «ίσως κάποια μέρα».

Αυτά από μένα. Ώρα 04:47, ξημερώματα Πέμπτης 09/08. Σε σκέφτομαι. Πάλι. Όπως και τόσα άλλα βράδια. Πρέπει να κοιμηθώ, ώστε να ξυπνήσω και να προσποιηθώ ότι όλα είναι εντάξει. Δύσκολο, δε νομίζεις;

Καληνύχτα.

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!