foto163

– Ξέρω ότι σας είναι δύσκολο, αλλά μπορείτε να θυμηθείτε τι έγινε μετά το χτύπημα στο κεφάλι σας;

– Με πέταξε κάτω, ακινητοποίησε τα χέρια μου κι άρχισε να με φιλάει εν μέσω απειλών λέγοντας μου πως αν δεν το βουλώσω θα βρεθώ σε κάποιο χαντάκι. Ξεκούμπωσε το παντελόνι μου κι έσκισε το εσώρουχό μου. Προσπάθησα να προβάλλω αντίσταση και μπόρεσα να του καταφέρω μια γρατζουνιά στο πρόσωπο. Εκείνος θύμωσε και με γρονθοκοπούσε ανελέητα μέχρι που έχασα τις αισθήσεις μου. Περίεργο να σας το εξηγήσω. Ήμουν ξαπλωμένη στο χώμα, ημιλιπόθυμη και τον ένιωθα να μπαινοβγαίνει με λύσσα μέσα μου. Άκουγα τα αγκομαχητά του και τη φωνή του, όμως το σώμα μου δεν μπορούσα να το κουνήσω. Ούτε καν νʼανοίξω τα μάτια μου.

– Υπογράψτε παρακαλώ την κατάθεσή σας στο κάτω μέρος.

– Ως τι;

Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι ήταν χαζή η ερώτησή της. Ο βιασμός πέρα από τα σημάδια της βαναυσότητας που αφήνει στο σώμα μιας γυναίκας, επιφέρει κι ένα ολοκληρωτικό σβήσιμο ταυτότητας.

Όταν έχεις την ατυχία να βρεθείς στο μάτι ενός τέτοιου φρικιαστικού κυκλώνα και να επιζήσεις, δεν είσαι τίποτα άλλο από ένα κομμάτι χαρτί, τόσο τσαλακωμένο και τόσο βρώμικο που οι αναγραφόμενες λεπτομέρειές του δεν είναι πια ευδιάκριτες. Παύεις να έχεις όνομα και γίνεσαι απλά ένας αριθμός της λίστας των θυμάτων που γεμίζουν τα αρχεία της αστυνομίας.

Οι μέρες που ακολούθησαν μετά από το μοιραίο βράδυ, ήταν για αυτήν μια επαναλαμβανόμενη αιωνιότητα, που το μόνο διαφορετικό ήταν ο διακόπτης on/off  που αναβόσβηνε κάθε που ξημέρωνε ή νύχτωνε. Τη μισή μέρα την περνούσε στο μπάνιο τρίβοντας  το πετσί της μέχρι να ματώσει, για να ξεφορτωθεί τη βρώμα της πράξης που λέρωνε κάθε εκατοστό της σάρκας της.

Λίγους μήνες μετά το καυτό νερό και το σαπούνισμα αποδείχτηκαν ανώφελα. Οι αναμνήσεις που πάσχιζε να ξεκολλήσει από το μυαλό της κι από πάνω της, είχαν ριζώσει βαθιά μέσα της και μετρούσαν ήδη τους πρώτους μήνες ζωής στη κοιλιά της.

Το θείο δώρο της μητρότητας, το έχουμε στο μυαλό μας ως το φυσικό επακόλουθο ενός αμφίδρομου έρωτα που δίνει συχνά-πυκνά ραντεβού κάτω από τα σκεπάσματα για νʼανταλλάξει αγκαλιές τρυφερότητας. Ένα παιδί είναι η επισφράγιση της μυστικής συμφωνίας των εραστών, πως θʼαγαπιούνται για πάντα. Πάνω σʼαυτή τη σιγουριά πατάμε κι ανοίγουμε το βήμα με κατεύθυνση το μέλλον.

Στη δική της περίπτωση όμως δεν υπήρχε κανένα συμφωνητικό. Ο έρωτας φόρεσε κουκούλα και φέρθηκε σαδιστικά. Έσβησε την καύλα του ανάμεσα στα πόδια της και φεύγοντας της πέταξε την ταρίφα στα μούτρα. Έπρεπε τώρα να διαλέξει ή να ξεφορτωθεί με κάποιο τρόπο την πληρωμή ή να καταπιεί την ντροπή και να την κρατήσει.

«Θα το κρατήσω» δήλωσε ανοιχτά στην οικογένειά της μετά από μια εβδομάδα σιωπής και σκέψης. Πολλές οι αντιδράσεις. Όλοι την είπαν τρελή και παράλογη και δε δίστασαν να την σύρουν σʼένα σωρό ψυχολόγους για να την πείσουν για το αδιανόητο λάθος της απόφασής της. Δε δίστασαν να την απειλήσουν με οριστική παραίτηση από οποιαδήποτε μορφής βοήθεια, αν δεν συνετιζόταν.

Σε κανέναν εκφοβισμό δε γονάτισε. Ήταν σίγουρη ότι ήθελε να πάρει αυτό το ρίσκο. Ανορθόδοξος και σκληρός ο τρόπος που δημιουργήθηκε αυτό το παιδί μέσα της, αλλά στη συνείδησή της δεν άντεχε να νιώθει δολοφόνος. Έτσι έβλεπε την έκτρωση, σαν μια πράξη εγκληματικής ενέργειας εναντίον του παιδιού και του πεπρωμένου της.

Τα κολλήματα των ανθρώπων πάντα πίστευα ότι έγκεινται κατά κύριο λόγο στην κατακραυγή της κοινής γνώμης. Τι θα πει ο κόσμος, θα μας χέσει η κοινωνία και θα μας βάλει στο περιθώριο, πώς θα ζήσουμε όταν το δάχτυλο των ανθρώπων μένει καρφωμένο πάνω μας. Φαινομενικά για το καλό σου γίνεται η κατήχηση. Ουσιαστικά είναι ο φόβος των άλλων να ζουν με ρετσινιές και για αυτό αναλώνονται σε συμβουλές και καθοδηγήσεις.

Την ίδια σκέψη έκανε μάλλον κι αυτή, για αυτό υποσχέθηκε στον εαυτό της να κάνει αυτό που υπαγόρευε η καρδιά και το μυαλό της κι ας πήγαινε κόντρα σε όλους. Στο κάτω κάτω πέρα από παρήγορα λόγια και χτυπήματα φιλικά στην πλάτη που δήθεν έδιναν κουράγιο, τα ζόρια τα πέρασε μόνη και το φορτίο στις δικές της πλάτες το κουβάλησε. Ας κάθονταν λοιπόν οι ηθικολόγοι στην άκρη να πίνουν τον καφέ τους. Δεν είχαν κανένα δικαίωμα στο πώς θα διαχειριζόταν το σώμα της.

Άλλωστε η ζωή που κουβαλούσε μέσα της ήταν κατά το ήμισυ κομμάτι δικό της. Κι αυτή την προέκταση του εαυτού της, ήθελε να την φέρει στον κόσμο, για να μπορέσει να της πει μια μέρα την ιστορία της και να της διδάξει το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχικής δύναμης. Ήθελε να κρατήσει αυτό το παιδί στα χέρια της, να το κάνει έναν άνθρωπο με ποιότητα, καλοσύνη και να το γεμίσει αγάπη, για να δουν όλοι πως σωστοί άνθρωποι μπορούν να βγουν από προβληματικά μοντέλα οικογένειας.

Φυσικά κανένας δεν την υποστήριξε και έτσι πήρε τα πράγματά της, μετακόμισε μακριά και με τη βοήθεια των λίγων φίλων που βρέθηκαν στο πλάι της, κατάφερε να φέρει στον κόσμο, λίγους μήνες μετά, ένα πανέμορφο κοριτσάκι.

Όταν την συνάντησα για πρώτη φορά για να γράψω το άρθρο, δε δίστασα να την ρωτήσω τι την έκανε να πάρει αυτή την για πολλούς παράλογη απόφαση.

 «Όταν έμαθα για το μωρό, ήρθα αντιμέτωπη με το τι ήθελα να είμαι, αν θα συνέχιζα να νιώθω θύμα ή αν θα τʼάφηνα όλα πίσω και θα καλωσόριζα τον τίτλο της μάνας. Το δεύτερο με έπεισε και μου φώναξε δυνατά την απάντηση. Κι αφού το ένστικτο έδωσε το τελεσίγραφο, ποια ήμουν εγώ για να το αμφισβητήσω;».

 

Συντάκτης: Έλενα Φλώρου

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!