photo1716

Κάθομαι στο Monk στο Μοναστηράκι με μεγάλη παρέα και ακούμε τον αγαπημένο Chaumellier να μας αναλύει τα κρασιά. Τον ακούμε με προσοχή και διαλέγει ο καθένας το κρασί του. Κανείς δεν διάλεξε το ίδιο κρασί με τον άλλο.

Επτά άνθρωποι, επτά διαφορετικά κρασιά κι όπως μας τα σερβίρουν μπροστά μας, διαφορετικά χρώματα, διαφορετικές υφές και μυρωδιές, διαφορετικά συνοδευτικά και χαμογελάω σαν να απαντάω στο μυαλό μου σε ένα ερώτημα που κανείς δεν έκανε.

«Θυμάστε; Κάποτε μας αρκούσε μια μαυροδάφνη κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο».

«Κάποτε ήμασταν είκοσι και μας αρκούσε το τίποτα» μου απαντάει ο Νικόλας

«Κάποτε ήμασταν είκοσι και μας εντυπωσίαζε το τίποτα» συμπληρώνει η Έλενα προκαλώντας τα γέλια των αντρών και το πικρόχολο σχόλιο «εσένα δεν σε εντυπωσίαζε το τίποτα, αλλά δεν σε εντυπωσίαζε τίποτα.»

Και λίγο πριν γυρίσουμε το αστείο σε καβγαδάκι πριν τον καινούριο χρόνο, αρχίζουμε να αναλύουμε εκείνα που μας εντυπωσιάζουν σαν γυναίκες.

Πόσο άδικη είναι η εντύπωση πως οι γυναίκες δεν εντυπωσιάζονται ποτέ ή πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να τις εντυπωσιάσεις.

Το μόνο που χρειάζεται είναι να σταματήσεις να ασχολείσαι με λίστες «how to» και να κλείσεις τα αυτιά σου σε κάθε «ειδικό» που θα σου πει πως ξέρει. Απλά, δεν ξέρει.

Και δεν ξέρει γιατί οι γυναίκες, από την κοιλιά της μάνας τους μέχρι που θα αφήσουν την τελευταία τους πνοή δεν υπακούν σε κανόνες και κουτάκια.

Για να τις εντυπωσιάσεις, θα πρέπει να επενδύσεις σε αυτές χρόνο και προσοχή. Όχι να τις κοιτάς, αλλά να τις βλέπεις. Όχι απλά να τις ακούς, αλλά να κρατάς από τα τόσα που σου είπαν τα σημαντικά. Αυτά τα λίγα σημαντικά, να τα θυμάσαι κι όταν της δείξεις ότι την άκουσες, ότι θυμάσαι τη λεπτομέρεια που σου είπε, έχεις ήδη κερδίσει.

Οι γυναίκες αλλάζουν κι εσύ δεν τις προλαβαίνεις, αλήθεια, είναι λογικό.

Μια γυναίκα στα δεκαοχτώ της θα εντυπωσιαστεί αν την πάρεις από το χέρι κι αρχίσεις να γυρνάς μαζί της στους δρόμους χωρίς προορισμό. Δεν έχει ανάγκη να ξέρει το πού, δεν την νοιάζει το πότε, είναι ελεύθερη και χαλαρή. Μπορεί να κλείσει το κινητό της και να αρχίσει να ταξιδεύει μαζί σου στα σύννεφα.

Κοροϊδεύει περιπαικτικά τα spa, θεωρεί ξενέρωτα τα Σαββατοκύριακα σε κοντινούς προορισμούς και αναζητά το επόμενο camping για το καλοκαίρι.

Είναι η ίδια γυναίκα που μια δεκαετία μετά, θα λάμψει από εντυπωσιασμό αν αντί για εισιτήρια για το επόμενο Rockwave, της κάνεις δώρο ένα διήμερο σε spa και ψάχνεις να της βρεις εκείνο το ξενοδοχείο πάνω στην θάλασσα που τόσο της αρέσει.

Δεν έχει αλλάξει η ουσία της, δεν έχει μεταλλαχθεί, δεν έχει αλλοτριωθεί. Είναι η ίδια γυναίκα που απλά έχει περπατήσει τα βήματά της και έχει πάει τον εαυτό της παρακάτω. Είναι η ίδια γυναίκα με την οποία μοιράστηκες ένα sleeping bag και τώρα σου τραβάει το πάπλωμα στο υπέρδιπλο κρεβάτι. Και δεν έχει αλλάξει γιατί και στις δυο περιπτώσεις, ζητάει την αγκαλιά σου.

Είναι ίδια εκείνη που κάποτε έπαιρνε το τρένο κι ερχόταν να σε δει για μια-δυο ώρες. Και τώρα, το ίδιο θα κάνει αλλά θα πάρει το αεροπλάνο για να κερδίσει χρόνο. Μαζί σου.

Μπορείς να δεις τις διαφορές;

Οι γυναίκες εξελίσσονται και μάλιστα το κάνουν σε πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς από τους άντρες. Μπορεί να απολαμβάνουμε τους «άντρες που μένουν πάντα παιδιά», αλλά κάθε Pitter Pan έχει και μια Wendy που άφησε την χώρα του Ποτέ–Ποτέ για να πάει παρακάτω τις ανάγκες της.

Κι όσο μεγαλώνει, ζητάει την ουσία σου κι όχι την επιφάνειά σου. Μην ξεγελιέσαι, κανένα πορτοφόλι δεν εντυπωσίασε πιο πολύ από μια μισοφαγωμένη σοκολάτα που έφτασε μέσα σε μια νύχτα που σε είχε ανάγκη.

Και κανένα βράδυ μαγειρεύοντας φαγητό και έρωτες μέσα σε μια κουζίνα (και όπου αλλού..) δεν το κέρδισε ακόμα και το πιο fancy restaurant.

Είναι σαν αυτά τα ποτήρια κρασί μπροστά σου. Δεν άλλαξε η διάθεση και η επιθυμία. Άλλαξε ο τρόπος, η γνώση, η διαδρομή.

Πάντα σου άρεσε το κρασί, πάντα σε χαλάρωνε, μόνο που τώρα δεν το απολαμβάνεις από πλαστικό ποτήρι στο πάτωμα.
Θες να καθίσεις αναπαυτικά, θες να ξέρεις τις διαφορές, θες να το αφήσεις να αναπνεύσει πριν το φέρεις μπροστά σου, θες να το μυρίσεις πριν το γευτείς, θες να ταξιδέψεις μαζί του για να σε εντυπωσιάσει η επίγευσή του.

Ακριβώς αυτή είναι και η διαδρομή του εντυπωσιασμού για μια γυναίκα.

Χρειάζεται να την αγγίξεις στις πιο βαθιές χορδές της για να καταλάβεις τι θέλει, να την αισθανθείς για να την αφουγκραστείς σε εκείνα που δεν σου λέει, να την δεις με τις ατέλειές της και να της δώσεις το χρόνο και το χώρο να αναπνεύσει πριν σου ανοιχτεί.

Κι όταν σου ανοιχτεί δεν χρειάζεται να της αγοράσεις τίποτα. Δεν χρειάζεται να της χαρίσεις τίποτα.

Σου έχει χαρίσει ηδη εκείνη τη νίκη σου. Την εντυπωσίασες.

 

Συντάκτης: Σοφία Παπαηλιάδου

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!