paul1814

Όταν βρισκόμαστε σε μια σχέση, γιατί δε μας αρκεί ποτέ αυτό που μας προσφέρει ο άλλος; Αν όχι όλοι, τουλάχιστον οι περισσότεροι, ζητάμε απ’ τον άνθρωπό μας διαρκώς το κάτι παραπάνω. Σπάνια είμαστε ικανοποιημένοι και μετράμε στα δάχτυλα το τι παίρνουμε, αγνοώντας το τι δίνουμε εμείς. Γιατί, όμως, να μη μας ικανοποιούν αυτά που έχει τη δυνατότητα ο άνθρωπός μας να μας αφιερώσει κι αντ’ αυτού να απαιτούμε συνεχώς περισσότερα; Γιατί να πρέπει να μετράμε το τι έδωσες εσύ και το τι πήρες από ‘μένα;

Σε μια σχέση, απ’ τη δική μας πλευρά αλλά παράλληλα κι απ’ την πλευρά του άλλου, θα πρέπει να υπάρχει κατανόηση και σεβασμός, κυρίως όσον αφορά στο τι μπορεί ο καθένας να προσφέρει. Καθώς το τι δύναται κι επιθυμεί να σου δώσει ο άνθρωπος που έχεις επιλέξει, είναι κάτι που θα ‘πρεπε να ‘ρχεται φυσικά κι αβίαστα, όχι μέσα από πιέσεις, παράπονα και τελεσίγραφα. Θα έπρεπε να κατανοήσουμε πως ο καθένας από μας δίνει και μοιράζεται όσα ο σύντροφός του τον εμπνέει να δώσει.

Δυστυχώς όμως, είναι μάλλον στην αχόρταγη φύση μας η τάση μας να μην είμαστε ικανοποιημένοι και να υπολογίζουμε τα λάθη περισσότερο απ’ τα σωστά. Βλέπεις, όσο δίνεις, τότε όλα είναι καλά, όταν όμως δεν έχεις άλλο να δώσεις ή δεν μπορείς να αντεπεξέλθεις στις απαιτήσεις του άλλου, τότε γίνεσαι αυτομάτως ο κακός της ιστορίας. Όταν ξεκινάς να χτυπάς τα κουδουνάκια του εαυτού σου, σαν να λες «Πρόσεχε, δεν πάει για πολύ αυτό που κάνεις», ο άλλος σχεδόν πάντα καταλαβαίνει ότι δεν μπορείς να δώσεις το παραπάνω, όμως το παρατραβάει μέχρι να μπορέσεις. Κι όταν πια μπουχτίσεις, τότε το παίζουν και θύματα.

Όταν έρχεται η στιγμή να βάλεις την επιγραφή «τέλος» κι ήσυχα να αποχωρήσεις, σε κάνουν να νιώθεις κι άσχημα από πάνω, εκείνοι που με το ίδιο τους το χέρι σε έβαλαν σε αυτήν την κατάσταση και σ’ έσπρωξαν στο φινάλε, στραγγίζοντάς σε. Εκείνοι που δεν εκτίμησαν αυτά που έδινες. Δε σεβάστηκαν έστω αυτά τα λιγοστά ή τα πάντα που είχες να δώσεις, γιατί πάντα ήθελαν το παραπάνω.

Ξαφνικά, όταν βλέπουν πως σε χάνουν, δείχνουν να σε χρειάζονται, ενώ σε καταπατούσαν τόσο καιρό. Αλλά μην τους αφήσεις να σε παραμυθιάσουν, για ακόμα μια φορά, πιστεύοντας πως κάνοντας υπομονή όλα, μαγικά, θα φτιάξουν. Εσύ πριν εξοφλήσεις το χρέος σου, έκανες πολλά. Τα κουδουνάκια σου τα χτύπησες κι ακούστηκαν. Άσχετα αν ο άλλος έκανε πως δεν τα άκουγε. Να μην αφήνεις κανένα να σε εξαγοράζει με ψευδαισθήσεις.

Ό,τι ήταν να δώσεις, το έδωσες και δεν εκτιμήθηκε. Το μόνο σίγουρο είναι πως κατόπιν εορτής δε θα αλλάξει κάτι. Δυστυχώς, οι άνθρωποι δεν αλλάζουμε ποτέ ολοκληρωτικά, παρά πόνο βελτιωνόμαστε, όταν κι όποτε το θελήσουμε. Οπότε μην περιμένεις διαφορετικές συμπεριφορές στις καθυστερήσεις, το αποτέλεσμα έχει ήδη κριθεί. Όταν νιώθεις μέσα σου το τέλος, μην το τραβάς άδικα, ακολούθα το ένστικτό σου.

Γι’ αυτό να αγαπάτε, και να μας αγαπάτε, εμάς κι εκείνους που δίνουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε σε ‘σας που είστε δίπλα μας. Γιατί μπορεί να μην έχουμε να χαρίσουμε διαμάντια και παλάτια, έχουμε να δώσουμε όμως ό,τι έχει μέσα η ψυχή μας. Τουλάχιστον, έχουμε τη διάθεση να δώσουμε, όχι μόνο να πάρουμε. Όσο για ‘κείνους που εσκεμμένα κοιτάζουν πώς να πάρουν τα πιο πολλά, χωρίς να τους νοιάζει να επιστρέψουν το παραμικρό, κάρμα είναι και γυρνάει!

 

Συντάκτης: Μαρίλια Μυστεγνιώτου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!