paul372

Θυμάμαι πως ο κόσμος γύρω μου έμοιαζε άδειος, πως το σκοτάδι άρχιζε να μπαίνει απ’ τις χαραμάδες του σπιτιού, πως το κρύο δημιουργούσε δυσβάσταχτους πόνους στις ανοιχτές πληγές. Θυμάμαι πως ο έρωτας έμοιαζε σαν μια μακρινή ανάμνηση κι ο εαυτός μου έπαιρνε σιγά-σιγά το άχρωμο χρώμα της μοναξιάς.

Πέντε λεπτά πριν χάσω την ελπίδα μου στους ανθρώπους, στον έρωτα και στην πιθανότητα να γνωρίσω κάποιον σαν εσένα, εμφανίστηκες εσύ. Κι άλλαξαν όλα! Ήρθες απλά, ήρεμα, σχεδόν αθόρυβα, να πάρεις μία θέση στη ζωή μου σαν να ήξερες από καιρό ότι σου ανήκει. Με πήρες απ’ το χέρι, σαν να ήμουν ένα χαμένο παιδί, και μου χαμογέλασες γλυκά, κάνοντάς με να σου χαρίσω απλόχερα την εμπιστοσύνη που με τόσο φόβο φυλούσα.

Με την πρώτη σου αγκαλιά ένωσες προσεκτικά τα κομμάτια μου στο σχήμα του πιο ζωτικού οργάνου, που άρχισε να χτυπάει δυνατά μόνο για εσένα. Το πρώτο μας φιλί μου χάρισε εκείνο το εφηβικό χαμόγελο που δεν μπορούσα για καιρό να θυμηθώ. Το πρώτο μας βράδυ, που κοιμήθηκα στο στέρνο σου ακούγοντας την καρδιά σου να χτυπάει πιο δυνατά κι απ’ τη δική μου, αναστήθηκε μέσα μου ένας παλιός εαυτός που μπορεί ακόμα να ονειρεύεται.

Μέχρι να ξημερώσει η επόμενη μέρα, είχες δει όλες τις πληγές μου, όλους μου τους φόβους και τις αδυναμίες μου. Επέλεξες, όμως, στο μυαλό σου να με καταχωρήσεις σαν πολεμίστρια κι όχι σαν νικημένη.

Δε σε φόβισαν ούτε στιγμή τα τραύματά μου, αντιθέτως, τα περιεργάστηκες με ευλάβεια, τα χάιδεψες, τα ερωτεύτηκες και αυτά μαζί με το πληγωμένο βλέμμα που απ’ την πρώτη στιγμή διέκρινες στα μάτια μου. Κι έτσι, με έναν μαγικό τρόπο, άρχισες να γιατρεύεις τις αμυχές, να τις σβήνεις ή όσες ήταν βαθιά χαραγμένες να τις μετατρέπεις σε όμορφα σχέδια πάνω στην ψυχή μου. Μαζί με τις πληγές έσβησες και τις προηγούμενες ιστορίες που μου τις χάρισαν, αφήνοντας χώρο στο βιβλίο μου μόνο για το δικό μας παραμύθι.

Κάποια βράδια τα δάκρυά μου σου μαρτυρούν ψιθυριστά τις ξεχασμένες ιστορίες μου. Μα ούτε αυτά σε φοβίζουν. Στέκεσαι επάξια στον πρωταγωνιστικό ρόλο που έχεις στο παραμύθι μας, αποφασισμένος να μη γίνεις κι εσύ ένα ακόμα νυχτερινό δάκρυ.

Τις ηλιόλουστες μέρες, με ξυπνάς νωρίς, με παίρνεις απ’ το χέρι και με πηγαίνεις βόλτα σε έναν κόσμο διαφορετικό, έναν κόσμο γεμάτο χρώματα και γέλια, με μυρωδιές από ζεστό αρωματικό καφέ, φρέσκο ψωμί και θαλασσινό αλάτι. Σε έναν κόσμο φτιαγμένο από ελεύθερα, άφοβα, συναισθήματα, έναν κόσμο φτιαγμένο για ερωτευμένους και για ιστορίες δίχως τέλος.

Να θυμάσαι πως ο αληθινός έρωτας είναι παιδί της ζωής κι είναι απ’ τη φύση του απρόβλεπτος. Έρχεται πάντα λίγα λεπτά πριν χάσεις την ελπίδα σου, έρχεται τη στιγμή που τον έχεις περισσότερο ανάγκη, να σου θυμίσει τον πραγματικό σου, ξεχασμένο, εαυτό και να σου μάθει πως δεν υπάρχουν δράκοι σε όλα τα παραμύθια.

Σου χαρίζει μια αγκαλιά κι εσύ αφήνεσαι σε έναν ουρανό δίχως φόβους, πληγές και μοναξιά, δίχως παλιές ιστορίες και νυχτερινά δάκρυα.

Συντάκτης: Βασιλεία Παπαδημητρίου
Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!