Article of the day: H Μόνικα Καράμπεη αναλύει το μεθύσι του ερωτευμένου. Διάβασε το άρθρο εδώ. 

pwlina987

Όσο μεγαλώνουμε, οι αναμνήσεις απ’ τα παιδικά μας χρόνια, όλο και ξεθωριάζουν. Θυμόμαστε πλέον μόνο ορισμένα γεγονότα, κι αυτά όχι ξεκάθαρα. Το πρώτο μας ταξίδι, το πρώτο μας «Μπράβο!» από τη δασκάλα, τότε που χάσαμε το αγαπημένο μας παιχνίδι. Σπάνια μπορούμε να θυμηθούμε πώς αισθανόμασταν, τι σκεφτόμασταν.

Ίσως γι’ αυτό, σαν μεγάλοι, βγάζουμε το συμπέρασμα πως τα παιδιά είναι λιγότερα έξυπνα από εμάς. Μεγάλο λάθος. Αυτά που μαθαίνουμε ως «μεγάλοι», τα παιδιά τα διαισθάνονται από πολύ νωρίς. Πόσες φορές δεν έχουμε πει για κάτι που μόλις μάθαμε : «Αυτό το έχω ακούσει κι από κάπου αλλού! Είναι σαν να το ήξερα από πριν!». Ναι, το γνώριζες από πάντα, απλώς δεν ήξερες τι όνομα να του δώσεις.

Δεν πρέπει να υποτιμάμε τα παιδιά, πολλές φορές καταλαβαίνουν πράγματα ανείπωτα. Εμείς έχουμε χάσει αυτήν την ικανότητα με τα χρόνια και τις γνώσεις. Κυρίως με τις γνώσεις. Μαθαίνουμε, μαθαίνουμε όλο και πιο πολλά και νομίζουμε πως ξέρουμε τα πάντα. Κι όμως, τα πιο σημαντικά, τα γνωρίζουμε ήδη.

Για να τα κατανοήσουμε, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να βγάλουμε στην επιφάνεια το παιδί που ήμασταν κάποτε. Είναι ακόμα εκεί, δεν έφυγε ποτέ, απλώς εμείς επιλέξαμε να το κάνουμε να σωπάσει. Γίναμε οι παντογνώστες μεγάλοι, δεν υπάρχει χώρος πια γι’ αυτό μέσα μας. Μα αυτό το παιδί είμαστε εμείς, αν δεν το αγαπήσουμε, πώς θα καταφέρουμε ν’ αποδεχτούμε τον εαυτό μας σήμερα;

Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι κλάδοι της ψυχολογίας που αφορούν την εκπαίδευση, τονίζουν πόσο σημαντικά είναι τα πρώτα χρόνια της ζωής του ανθρώπου για τη μετέπειτα εξέλιξή του. Κατάθλιψη, χαμηλή αυτοεκτίμηση, αίσθημα ματαιότητας, όλα απόρροια μιας παιδικής ηλικίας που δεν πήρε την αγάπη που θα έπρεπε. Ανιδιοτελώς, με κατανόηση κι υπομονή. Και τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Να κατηγορήσουμε τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς, το σύστημα; Όχι, κανείς δε φταίει.

Άνθρωποι είμαστε, κάνουμε λάθη. Ούτε οι εκπαιδευτικοί αλλά ούτε κι οι γονείς γίνεται να μαντεύουν κάθε ώρα και στιγμή τι ακριβώς χρειάζεται συναισθηματικά το παιδί. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να του προσφέρουν την αγάπη τους, όπως ξέρουν και μπορούν. Κι αυτό είναι αρκετό από αυτή την πλευρά. Αν φυσικά δεν εκφράζεται η  υποτιθέμενη «αγάπη» τους μέσα από την κακοποίηση. Σωματική και λεκτική.  Και τότε γιατί τόσες αυτοκτονίες εφήβων, γιατί τόση θλίψη, αν η αγάπη όπως αυτή μπορεί να εκφραστεί, είναι αρκετή;

Γιατί δε μάθαμε στα παιδιά το πιο σπουδαίο απ’ όλα. Τον τρόπο ν’ αγαπάνε τα ίδια τον εαυτό τους. Η εξωτερική αγάπη δεν είναι αρκετή, χρειάζεται να υπάρχει και εσωτερικά. Τα κάναμε να ζητούν την αγάπη μας για να επιβεβαιωθούν, να κοιτούν μέσα στα μάτια μας για να δουν τον εαυτό τους και τελικά να μην κοιτάζουν εκεί που πρέπει. Προς τα μέσα τους.

Αυτό κάνουμε τόσα χρόνια. Δημιουργούμε παιδιά που δεν ξέρουν ποια είναι πραγματικά κι ως αποτέλεσμα, δεν μπορούν ν’ αγαπήσουν τη μοναδικότητά τους. Όσο μεγαλώνουμε, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε ποιοι είμαστε και τι δρόμο θέλουμε ν’ ακολουθήσουμε, όμως αυτό δεν αρκεί. Το μικρό παιδί μέσα μας ακόμα στέκει ανήμπορο, μην έχοντας δική του ταυτότητα.

Μην το περιφρονείτε, βγάλτε το από μέσα σας, πάρτε το από το χέρι κι αγαπήστε το. Αυτό σας ζητάει. Εσείς οι ίδιοι θα φέρετε την κάθαρση, μόνο αν αποδεχτείτε το γεγονός πως δεν είμαστε μόνο παρόν, είχαμε παρελθόν και φυσικά έχουμε και μέλλον. Παρελθόν και παρόν άρρηκτα συνδεδεμένα μεταξύ τους, αν διαγράψουμε από τη μνήμη μας ένα από αυτά, πώς περιμένουμε να αισθανθούμε ολοκληρωμένοι ψυχικά;

 

Επιμέλεια Κειμένου Χριστίνας Κωνσταντουδάκη: Πωλίνα Πανέρη

 

 

Συντάκτης: Χριστίνα Κωνσταντουδάκη