maira107

Γράφει ο Γιώργος

 

Δε θυμάμαι πολλά πράγματα από σένα.Μόνο κάτι εισιτήρια τρένων με ξεθωριασμένα γράμματα που έμειναν στο συρτάρι μου, από τότε που ταξίδευα, χωρίς να το ξέρεις, για να σε συναντήσω. Ίσως και κάτι απογευματινούς περιπάτους δίπλα στη θάλασσα, με την ηχώ της πόλης να τους συνοδεύει. Τότε που σε έβλεπα σε κάθε γωνιά, που μπέρδευα τ’ όνομά σου στις σκέψεις μου. Αλλά η αλήθεια δεν ήταν ποτέ με το μέρος μου σ’ αυτή την ιστορία. Πάντα μου θύμιζε πως δεν ήσουν εκεί.

Δε θυμάμαι πολλά πράγματα από σένα. Μόνο ελάχιστα διστακτικά μηνύματα πίσω από μια φωτεινή οθόνη αλήθεια, εσύ τα θυμάσαι; που διαρκώς έψαχνα τρόπο να τα συνεχίσω. Πάντα, όμως, κάπου σταματούσαν. Τα διάβασα πολλές φορές αυτά τα μηνύματα, τα έβλεπα διαφορετικά κάθε φορά, καθώς περνούσε ο καιρός. Θυμάμαι και κάτι στίχους που αγαπούσαμε κι οι δύο. Θυμάμαι πόσο ζήλευα τους ανθρώπους που τους έγραψαν όταν μιλούσες γι’ αυτούς του στίχους. Από καρδιάς, το θυμάμαι καλά. Πώς έμπλεκα αυτούς τους στίχους με μελωδίες! Τραγούδια που ποτέ δεν άκουσες κι ας ήθελα πολύ να στα πω. Κι ακόμη το θέλω, από καρδιάς.

Δε θυμάμαι πολλά πράγμα από σένα. Μόνο την προσοχή με την οποία διάβαζα καθετί που έγραφες, σαν να μου φανέρωνε κάτι μικρό ή μεγάλο για σένα που, διαφορετικά, ποτέ δε θα μάθαινα. Μα, πόσο χαιρόμουν! Να βλέπω στο βαθμό που επέτρεπες– λίγο πιο βαθιά από αυτό που είδε κάποιος που σε συνάντησε στο δρόμο κι ίσως σε κοίταξε με θαυμασμό. Θυμάμαι, ακόμα, έστω και λίγο, τη φωνή σου, κι εκείνη την αγωνία σου μην την ξέχασουν όλοι, πίσω απ’ τη λάμψη της κάθε οθόνης και τις προσεγμένες φωτογραφίες που τη συνθέτουν. Μα, κι εγώ ελάχιστα άκουσα αυτή τη φωνή, όμως τη θυμάμαι ακόμη, από καρδιάς.

Δε θυμάμαι πολλά πράγματα από σένα. Μόνο ένα χαμόγελό σου για το οποίο φταίω λίγο– μα δεν το είδα ποτέ. Το έμαθα όμως, το είπες εσύ. Προσπάθησα πολύ να το φανταστώ αυτό το χαμέγελο. Θα μπορούσε, άραγε, να είναι ομορφότερο απ’ όσο το φαντάστηκα; Δεν ξέρω πόσα βράδια τ’ ονειρεύτηκα, δεν μπορώ να τα μετρήσω πια. Θυμάμαι, ακόμα, πώς ένιωθα όταν περπατούσα στους ίδιους δρόμους μ’ εσένα, όταν ήξερα πως κι εσύ πέρασες από αυτό το δρομάκι, ίσως να στάθηκες και λίγο να χαζέψεις τους ανθρώπους και τα πράγματα. Μια στάση λεωφορείου όπου περιμένες για λίγο, με την κούραση της ημέρας να σε βαραίνει. Ένα αγαπημένο αξιοθέατο της πόλης που σταμάτησες για να φωτογραφίσεις ή εκείνο το παγκάκι στο λιμάνι που μοιράστηκες σε μια βόλτα με φίλους, ή με τον πρωινό καφέ κι ένα βιβλίο στο χέρι.

Δε θυμάμαι πολλά πράγματα από σένα. Ένα, όμως, είναι αρκετά ξεκάθαρο. Εκείνη η βαθιά κι έντονη περιέργεια του πώς θα ήταν να περπατάω δίπλα σου, να μου μιλάς και να σου μιλάω. Να σ’ ακούω να γελάς, να συζητάμε, να μοιραζόμαστε ιδέες, επιθυμίες, σκέψεις, όνειρα και φόβους. Να κοιτάω τα μάτια σου, όχι μια οθόνη. Όλα εκείνα που θα μπορούσα, ίσως, να σου δώσω, αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές.

Αυτά μου λείπουν,από καρδιάς. Ξέρω,δε φταίνε οι συνθήκες, έτσι; Κάνε μου μόνο, αν θες, μια χάρη. Κάθε φορά που θα περνάς από ένα αγαπημένο σου σημείο στην πόλη, που θ’ανοίγεις ένα βιβλίο που σε γοητεύει, που θ’ακούς ένα τραγούδι που σε συγκινεί, σκέψου. Σκέψου πως κάποιος τα μοιράστηκε μαζί σου όλα αυτά, μιας που δεν μπορούσε να μοιραστεί μαζί σου τίποτε άλλο…

Επιμέλεια κειμένου: Μάιρα Τσιρίγκα

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!




Να σ’ ερωτευτεί όπως δεν έχει ξαναερωτευτεί.

Αν έχεις βαρεθεί τα σχεδόν και τα μεσοβέζικα μάθε πώς να διεκδικείς στον έρωτα το απόλυτο.