ksenia508

Γράφει η Αφροδίτη Κ.

 

Έπεσε το προσκλητήριο του γάμου σου στα χέρια μου. Δεν ξέρω για ποιο λόγο το έφερε έτσι η τύχη. Δεν είναι μονάχα ότι έμαθα για τον γάμο σου, αλλά και το ίδιο το γεγονός ότι παντρεύεσαι. Ξέρεις, δε σου κρύβω πως ήθελα να δυστυχήσεις. Ήθελα να έχω εγώ και μόνο εγώ μερίδιο στην ευτυχία. Ήθελα εσύ να είσαι σε ανούσιες σχέσεις, δεσμούς δίχως νόημα, επαφές δίχως συναίσθημα. Ήθελα να μην έχεις λόγο να γελάς, να μην έχεις λόγο να υπάρχεις. Ήθελα να μη σε αγαπήσει ποτέ καμία. Να μην προχωρήσεις ποτέ.

Δεν ήταν αγώνας δρόμου, δεν ήταν διαγωνισμός, μα κάτι στον θιγμένο μου εγωισμό σίγουρα το έκανε να μοιάζει έτσι. Πίστευα πως θα σε εκδικηθώ με την ευτυχία μου. Πίστευα πως όσο πιο λαμπερό είναι το χαμόγελό μου τόσο πιο βαθιά θα σε σπρώχνω στην κινούμενη άμμο της μοναξιάς σου. Σαν να σου τρίβω σε κάθε μου επιτυχία τα λάθη σου, σαν να σου λέω μέσα απ’ τις φωτογραφίες μου «κοίτα, εγώ έχω δικαίωμα στην αγάπη, όχι εσύ». Ήθελα να βλέπεις ότι είμαι καλά.

Κι ειλικρινά, είμαι καλά. Όχι το «καλά» που λέμε για να πείσουμε τους εαυτούς μας, αλλά αυτό το «καλά» που λέμε με όση αλήθεια έχουμε στους κολλητούς μας. Είμαι ευτυχισμένη, έχω όσα θέλω, είμαι μ’ αυτόν που θέλω και κάνω αυτό που μου αρέσει να κάνω. Σίγουρα θα ήθελα περισσότερα χρήματα ή πράγματα, αλλά και ποιος δε θα ‘θελε; Όμως, δε θα τα βάψω και μαύρα χωρίς αυτά, όσο κι αν με χαροποιούσε να ήξερα πως εσύ είσαι μόνος. Θα μου έδινε μεγάλη χαρά η δυστυχία σου και ντρέπομαι που το παραδέχομαι.

Υπήρξαμε μαζί. Υπήρξα το στήριγμά σου. Ο άνθρωπος που σου στεκόταν ό,τι κι αν σου συνέβαινε. Σε άκουσα κι έγινα ο ώμος για να κλάψεις, το χέρι που θα σε τραβήξει απ’ τη μιζέρια σου. Ήμουν εγώ εκείνος ο άνθρωπος που ενάντια σε όλους επέμενε να πιστεύει σε σένα. Εκείνος που επέμενε να ενισχύει την καλή πλευρά σου. Κι έπειτα δεν έχω ιδέα πώς εξελίχθηκα στον μαλάκα της υπόθεσης ενώ στην πραγματικότητα ο μαλάκας ήσουν πάντα εσύ. Κι είναι αυτή η αδικία που δε βρήκα ποτέ μέσα μου να χωνέψω. Είναι αυτό το χαμένο μου δίκιο που με κάνει να θέλω να ατυχήσεις σε όλα σου.

Πες με ανόητη που πιστεύω στο κάρμα, αλλά θέλω να σκέφτομαι πως από κάπου θα το βρεις κι εσύ. Δε γίνεται να την βγάζεις πάντα λάδι. Δε γίνεται να είσαι ευτυχισμένος εσύ και να δυστυχούν άλλοι.

Ξέρω καλούς ανθρώπους. Ανθρώπους δε θα πείραζαν μύγα, ανθρώπους με ψυχές όλο αγάπη και καλοσύνη. Ξέρω ανθρώπους γενναιόδωρους κι ευγνώμονες, ανθρώπους που θέλουν μονάχα ν’ αγαπηθούν και ν’ αγαπήσουν. Αυτούς τους ανθρώπους θέλω να δω να ευτυχούν, όχι εσένα. Τα δικά τους προσκλητήρια θέλω να κρατήσω, όχι το δικό σου. Το δικό σου δε σου αξίζει. Αυτή η ευτυχισμένη στιγμή δε σου αξίζει. Ούτε αυτή ούτε καμία.

Είσαι κακής πάστας άνθρωπος, κοντόφθαλμος και κομπλεξικός. Λες άσχημα πράγματα για τον κόσμο. Λες άσχημα πράγματα και για την οικογένειά σου. Δεν αγαπάς κανένα πέραν του εαυτού σου. Δε σκέφτεσαι κανέναν έξω από εσένα και το όφελός σου. Είσαι ξεροκέφαλος κι εγωιστής. Είσαι η χειρότερη επιλογή μου κι αυτό το λάθος ακόμα με στοιχειώνει. Είσαι η τιμωρία για την ακλόνητη αισιοδοξία μου και την πίστη μου στην ανθρωπότητα.

Δεν είσαι δα και τέρας· δεν είσαι ο χειρότερος άνθρωπος που πάτησε στη Γη, αλλά δεν είσαι κι ο καλύτερος. Θέλω πολύ να πω έναν καλό λόγο, αλλά το έκανες τόσο δύσκολο. Προσπαθώ να βρω μια καλή ευχή να δώσω, όχι τόσο για σένα όσο για την κοπέλα που θα γίνει γυναίκα σου, κι αδυνατώ. Δεν αξίζει σε κανέναν να του δίνουν κατάρες για λάθη άλλων. Δεν της αξίζει μια άσχημη ευχή στο γάμο της, ακόμα κι αν είναι σαν εσένα. Τουλάχιστον δεν της αξίζει μια άσχημη ευχή, δεδομένου ότι δε μου έκανε κακό.

Ταυτόχρονα, σκέφτομαι πως ίσως αύριο σε δει κι εκείνη με τα αληθινά σου χρώματα και το μετανιώσει. Σκέφτομαι όλη τη θλίψη και την απογοήτευση που θα βιώσει και λυπάμαι. Λυπάμαι γιατί ξέρω πώς είναι. Δε θέλω να σου ευχηθώ να χωρίσεις γιατί θα πονέσει κι εκείνη που ακόμα κι αν δεν την γνωρίζω τη συμπονώ.

Ίσως είναι κι εκείνη αθεράπευτα αισιόδοξη, ίσως εστιάζει στην αστεία κι ευχάριστη πλευρά σου -αυτή που λειτουργεί σαν δόλωμα. Ίσως απλά να προτιμά εσένα απ’ τη μοναξιά της. Δεν την ξέρω, μα δε θα υποθέσω για εκείνη τα χειρότερα, γιατί θα εξυπηρετούσε τον μνησίκακο εαυτό μου.

Βλέπω τις φωτογραφίες του γάμου σας. Η αλήθεια είναι πως δεν έψαξα πολύ για να βρω κάτι να σχολιάσω. Η κοπέλα μοιάζει τόσο ευτυχισμένη εν αντιθέσει με σένα. Το βλέπω. Κι είναι τέτοια η ειρωνεία της στιγμής που με ξεπερνά! Δεν μπορούσες να βυθιστείς στη μοναξιά και τη μιζέρια μόνος σου, έπρεπε να σύρεις και κάποιον άλλο; Τώρα ούτε την τιμωρία που σου ευχήθηκα δεν μπορώ να απολαύσω.

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!