maira14

Γράφει η Ιωάννα

 

Άδικο. Κανείς δεν το αντέχει κι εύκολα. Είναι σαν μια θηλιά που τυλίγεται γύρω σου και σε πιέζει αργά και επίμονα. Ένα βάρος που σε τραβάει όλο και πιο βαθιά στη θάλασσα των σκέψεών σου. Άδικα λόγια, άδικες πράξεις από άτομα που πίστεψες και εμπιστεύτηκες. Κι εκείνα απλώς δε στάθηκαν αντάξια των προσδοκιών σου. Ξέρεις καλά πως ο μόνος πιστός σου σύμμαχος είναι ο εαυτός σου.

Όσα κι αν είναι τα πρόσωπα που σου λένε πως έχεις δίκιο τι να το κάνεις όσο μέσα σου αισθάνεσαι αμφιβολίες και ανασφάλειες που δε λένε να κάνουν ησυχία. Είναι κι εκείνα τα λάθη που σε επισκέπτονται κάτι βράδια απρόσμενα. Εκείνη τη στιγμή τι άλλο να κάνεις; Κλείσε απαλά τα αυτιά σου και πίστεψε σε εσένα έτσι όπως δεν πίστεψε κανείς άλλος. Μόνο έτσι θα βγεις όρθιος από αυτή την ακατάπαυστη πολυλογία των συναισθημάτων σου.

Μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, ανακυκλώνονται όλα μέσα στο μυαλό μου, μα φαίνονται τα πράγματα να ‘ναι ξεκάθαρα. Μπερδεμένα μα ξεκάθαρα. Ξεκάθαρα μπερδεμένα. Να σου ‘χω δώσει πολλά. Να έχω νιώσει για σένα τόσα. Κι εκεί που πίστευα πως ήταν αμοιβαίο, τα τελευταία λόγια σου και ο τρόπος που τα είπες έφεραν την ανατροπή. Με έκανες να δεθώ με εσένα όπως δεν έχω δεθεί με κανέναν άλλον. Κι όχι μόνο με εσένα αλλά και με την οικογένεια σου. Μου λείπουν κι εκείνοι, μου λείπεις κι εσύ. Κι ας τελείωσε η ιστορία μας. Η αγάπη ποτέ δεν τελειώνει. Ούτε το νοιάξιμο, ούτε η φροντίδα.

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πως θα τελείωνε τόσο απότομα ό,τι είχαμε μεταξύ μας. Σίγουρα όχι. Το ξέρω αγάπη μου, στο παρελθόν σε είχα πληγώσει κι εγώ πολύ. Μα κάθε μέρα προσπαθούσα, με κάθε τρόπο που έβρισκα να σε κάνω να με εμπιστευτείς ξανά. Κι αντί με τον καιρό να με εμπιστεύεσαι μου έλεγες πράγματα που με έκαναν να νιώθω πως τελικά δε συγχώρεσες τις πράξεις και τη συμπεριφορά μου. Κι όμως αντί να φύγω προσπαθούσα ακόμα πιο πολύ να σε πείσω, να σε κάνω να με λατρέψεις λίγο περισσότερο.

Άφησα τους φίλους μου για να έρθω να σε βρω κι εσύ αντί να χαρείς για αυτή μου την κίνηση προτίμησες τους φίλους τους δικούς σου, διάλεξες τη δική σου την παρέα παρά εμένα. Πώς έπρεπε ν’ αντιδράσω; Τι έπρεπε να πω; Και το πιο σημαντικό από όλα; Σε βοήθησα να χτίσεις το μέλλον σου. Ξέρεις τι εννοώ. Χαίρομαι που κατάφερες αυτό που ήθελες, αλλά ψυχή μου, ευθύνομαι κι εγώ γι’ αυτό. Δε νομίζεις; Όχι, δε σε μειώνω απλά λέω κάποιες αλήθειες. Μην πιστέψεις ότι το έκανα για να ακούσω από το στόμα σου «ευχαριστώ». Το έκανα γιατί σ’ αγαπώ και πάντα θα σ’ αγαπώ όπως τότε, όπως τώρα…

Κατάλαβα, όμως, πως τώρα είμαι κάτι σαν δεδομένο. Κάτι που θα μπορείς να έχεις όποια στιγμή εσύ θελήσεις. Έφυγες και δείλιασες στις δυσκολίες, αλλά στα εύκολα έδωσες υπόσχεση ότι θα το σκεφτείς ξανά. Αγάπη μου, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Στα δύσκολα σε χρειάζομαι. Εκεί που θα νομίζω ότι θα πέσω και δε θα σηκωθώ ξανά, να είσαι εκεί για να μου δώσεις το χέρι σου. Να σηκωθώ τελικά και να αρχίσω από την αρχή. Έτσι δεν κάνουν αυτοί που αγαπούν; Τουλάχιστον από πλευράς μου αυτό γινόταν και θα συνεχιζόταν να γίνεται.

Δεν περίμενα κι ούτε ζήτησα και δε χρειάζεται να μου ανταποδώσεις όσα έκανα για σένα. Το ξέρω ότι κι εσύ μου έδωσες πολλά και με αγάπησες πολύ. Αλλά δεν πιστεύεις ότι άξιζα ένα διαφορετικό τέλος; Τουλάχιστον ένα τέλος που θα ήταν κοντά με εκείνα που είχα φανταστεί. Δε ζήτησα πολλά. Μόνο να με κοιτάς στα μάτια και να μου το πεις. Μόνο αυτό ζήτησα. Κι όχι μόνο το τέλος μας δεν έγινε όπως έπρεπε, αλλά έχει μείνει κι αυτή η πίκρα που φαίνεται άδικη. Τουλάχιστον ελπίζω να τα ξαναπούμε, να κάνουμε αυτή τη φορά το φινάλε όπως μας αρμόζει.

Επιμέλεια κειμένου: Μάιρα Τσιρίγκα

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!