r679

Καμιά φορά, ξέρεις, το καλύτερό μου είναι να μονολογώ μόνη μου στην προσπάθειά μου να ακούω τη φωνή μου. Είναι φορές που αυτό θα με συνεφέρει, είναι βέβαια και άλλες που θα με ρίξει δύο τρία επίπεδα πιο κάτω. Και σήμερα είναι μια ακόμη τέτοια μέρα. Κάπου μεταξύ πόνου ψυχής, όπως το λέω εγώ, την ακούω να φωνάζει. Όχι όμως!  Δε θέλει ηττοπάθεια τώρα.

Άλλη μια ψυχοφθόρα μέρα και για τους δύο. Και δε θα μιλήσω για σένα, θα ήταν ανούσιο. Ή μάλλον θα μπορούσα να μιλάω ώρες για σένα, αλλά όχι έτσι. Όχι για να σε κρίνω. Γιατί να το κάνω άλλωστε; Δε θα βάλω εγώ σε κουτάκια τις πράξεις και τα λόγια σου, ούτε θα αποφασίσω αν ήταν σωστά ή λάθος. Εγώ θα κρίνω τη σχέση μας. Θα κρίνω εμάς σαν δύο αυτόνομες μονάδες μέσα από αυτή. Άλλη μία φορά σήμερα, που αυτήν τη σχέση την πήραμε και την τραβούσαμε πέρα δώθε, όπως τραβάει κι ο σκύλος το παιχνίδι που πας να του πάρεις απ’ το στόμα. Και αυτό όχι για να την έχουμε «περισσότερη», να την κάνουμε να τεντωθεί λιγάκι, να κερδίσουμε λίγο παραπάνω από την επιφάνειά της και να τη χορτάσουμε, αλλά για να δοκιμάσουμε αν σκίζεται. Να δούμε τα όριά της. Και αυτό το κάνουμε συχνά τελευταία. Φταίμε και οι δυο; Φταίει ένας από τους δύο; Τι σημασία έχει; Πάμε να βγάλουμε νικητή και παίζουμε στα σημεία; Όχι. Αγαπιόμαστε τόσο πολύ που δεν μπορούμε να το διαχειριστούμε; Ίσως.

Ξέρεις καλύτερα από μένα πως δε φταίει ποτέ μόνο ο ένας. Φταίμε και οι δυο. Εγώ που άνοιξα τα χαρτιά μου και φανέρωσα τα συναισθήματά μου με την πρώτη ματιά -και δε μετανιώνω ποτέ για εκείνη την πρώτη ματιά- αλλά κι εσύ που απαιτείς χωρίς να σκέφτεσαι, που αγαπάς μ’ εκείνον το μοναδικό τρόπο που νιώθω πως κάποιες φορές είναι θηλιά στο λαιμό και μου κόβει λίγο-λίγο, ή και απότομα, τον αέρα. Ξέρεις πιο είναι το αντιφατικό; Πως όσο πνίγομαι και θέλω να ουρλιάξω, τόσο μου λείπει όταν δεν την έχω.

Άραγε πώς είναι η φωνή σου όταν λες «σ΄ αγαπώ»; Αναρωτήθηκα άπειρες φορές. Χαμογελάς; Φωτίζονται τα μάτια σου; Το λες και το εννοείς ή κρύβεται στο ηχόχρωμά σου εκείνο το παιχνίδισμα που δηλώνει ανειλικρίνεια; Δεν το έχω ακούσει από εσένα. Σπάνιο δεν είναι; Ποιος άνθρωπος δεν ξεστομίζει ένα «σ’ αγαπώ».

Πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει ενοχές. Κι αναρωτιέμαι, έτσι είναι οι σχέσεις; Έχουν ενοχές; Έχουν σχοινιά που τραβάμε στα άκρα με όλη μας τη δύναμη μέχρι ο ένας από τους δύο να πέσει; Έχουν πόνο; Όχι. Χίλιες φορές όχι, να παραμείνω σε μια μοναξιά που έχω επιλέξει από το να νιώθω πως για χάρη ενός συνόλου χάνω κάποιες φορές εμένα. Και είναι εκείνες οι φορές που το κάνω για να είσαι εσύ ασφαλής και ήρεμος. Και όμως, θέλω να σου πω πως αν μ΄ αφήσεις να το συνεχίσω, δε θα είμαι εγώ. Κι εκείνη την άλλη εκδοχή του εαυτού μου δε θα την ανεχτώ. Θα έχω φύγει.

Οι ζωές των ανθρώπων αλλάζουν προς το καλύτερο και πάντα όταν οι ίδιοι το θέλουν. Και είναι φορές που ξέρεις πως το ρίσκο της αλλαγής θα είναι μεγάλο αλλά ακόμη και αυτό δώσε μου το δικαίωμα να το επιλέξω.

Ξέρεις κάτι; Στη ζωή μου έχω μάθει να φέρομαι με ευθύτητα και πού και πού με λίγη απολυτότητα. Όχι γιατί πάντα μου άρεσε, αλλά γιατί πρέπει να επιβιώσω.  Κι έμαθα να την πιάνω αυτήν τη σκύλα τη ζωή από τα μαλλιά και να την τραβολογάω εγώ. Σήμερα όμως νιώθω πως αυτή με έχει βάλει κάτω και με εκδικείται για τις φορές που φέρθηκα με υπεροψία κοντά της. Όχι. Αναγνωρίζω στον εαυτό μου το δικαίωμα να σε έχει ψηλά, αλλά δε θα του επιτρέψω να σε τοποθετήσει σε ένα εξιδανικευμένο βάθρο. Θα στα δώσω όλα, αλλά όχι χωρίς να βάζω για οδηγό τη λογική μου. Σου ζήτησα να είσαι δίπλα μου, να περπατάμε στην ίδια ευθεία. Δε σου πρόσφερα ποτέ τη θέση που ήταν ένα σκαλί πιο πάνω. Στο χέρι σου να την αποδεχτείς, χωρίς να ελπίζεις όμως στο προβάδισμα.

Σεβασμός, υπομονή κι αγάπη. Και αυτά τα δείχνουμε. Σε θέλω, μου λείπεις, σ’ αγαπάω, συγγνώμη, είμαι εδώ για σένα, είσαι καλά; Και αυτά τα λέμε. Μήπως να αφήσουμε λοιπόν αυτά να μας καθορίσουν;