xenia17

Γράφει η Ε.

 

Γιατί με γυροφέρνεις; Τι προσπαθείς να αποδείξεις; Αφού είσαι λίγο εκεί, λίγο αλλού κι εγώ σου ξεκαθάρισα πως ξέρω τι γουστάρω και τι δεν! Έρχεσαι κύριος μετά από εβδομάδα απουσίας και ρωτάς τι κάνω! Προφανώς δεν ήμουν πάνω από ένα κινητό μέχρι να αποφασίσεις πως εγώ κι εσύ θα καταλήξουμε μαζί. Και μου τη δίνει ακόμα περισσότερο που δε μου λες ξεκάθαρα αυτό που με εκατό υπονοούμενα προσπαθείς να μου πεις κάθε μα κάθε φορά που μου στέλνεις και με βλέπεις.

Να ξέρεις, θα σε φτύνω μέχρι να χτυπήσεις το χέρι σου στο τραπέζι και να κυνηγήσεις το «μαζί» που εγώ γουστάρω. Μέχρι που το «μαζί» που θέλω να είναι μόνο δικό μου. Κι όχι λίγο εδώ και λίγο εκεί. Δεν είμαστε παιδάκια να κατεβάζουμε μούτρα. Ούτε μπορώ να παίζω κρυφτό ή να σου δώσω το πράσινο φως να προχωρήσεις.

Μπήκες στη ζωή μου απ’ το πουθενά και προσπάθησα πολύ να μη λυγίσω στην πολιορκία σου. Κι ας βγάζαμε φωτιές, ξέρω πως εκεί που νιώθω σαν κοριτσόπουλο μπροστά στο γόη της τάξης την πάτησα. Κι ας μην είμαι πια κοριτσόπουλο, κι ας μην είσαι και τόσο γόης, στην τελική, και τάξη είναι μόνο η ζωή μας πια.

Και θυμώνω απίστευτα πολύ που την πάτησα με αυτό που στερεότυπα μου τη δίνει! Έτσι δε γίνεται, συνήθως, όμως; Είσαι ο λάθος; Περάστε, σας περιμέναμε! Εσένα, όμως, θα σε πατήσω μέχρι να γίνεις σωστός. Μέχρι να μάθεις πως τα φώτα είναι μόνο για την τροχαία κι όχι για τις καρδιές.

Δε γουστάρω να κρατάς χλιαρές γνωριμιούλες, για ασφάλεια στο ενδεχόμενο να φας πόρτα από μένα. Και που να πάρει η ευχή, σχέση προσπαθούμε να χτίσουμε, όχι συνεδρίες ψυχανάλυσης. Δε χρειάζεται να μου εξηγείς γιατί δε σημαίνει τίποτα για σένα η κάθε σου ανόητη γνωριμία. Δε ζήτησα να μάθω και κάθε φορά που μου το αναφέρεις συγκρατώ τα αστροπελέκια μου. Προσπαθείς να με κάνεις να ζηλέψω; Προφανώς εδώ κερδίζεις. Μα κρίμα που δεν το ξέρεις.

Έκανες όλες τις λάθος επιλογές και τώρα που είσαι στα σωστά γίνεσαι από μόνος σου ο λάθος. Και δεν έχω υπομονή να νταντεύω ή να σπρώχνω καταστάσεις. Κι ας το παίζω Τζοκόντα κάθε που σε βλέπω και δε σου ορμώ. Γιατί είσαι ο ορισμός της αμαρτίας, ανάθεμά σε κι αυτό μας κάνει τα πράγματα χειρότερα. Κι ας ξέρω πως με το που θα πάρει σάρκα κι οστά το «μαζί» μας, το πριν δε θα έχει καμία σημασία.

Το ξέρω πως εσύ θα είσαι η ιστορία που θα μου ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο. Και ξέρω πως θα το γράψουμε μαζί. Γιατί το ανεκπλήρωτο που κρατάμε μεταξύ μας χρόνια, τώρα άρχισε να φωνάζει. Κι ας ήμασταν κι οι δυο σε αγκαλιές που δεν έσφιξαν να μας κρατήσουν. Κι ας μας άλλαξαν τα χρόνια, ήμασταν σαν κάτι τροχαία που συμβαίνουν ξαφνικά στο δρόμο κάθε που βρισκόμασταν σε κοινή παρέα κι από θαύμα δε θρηνούν θύματα.

Γι’ αυτό σου λέω. Σταμάτα να με γυροφέρνεις, γιατί ο κυνηγός στο παραμύθι αυτό δεν είσαι εσύ. Δεν οπλοφορώ μα μη με αναγκάσεις, γιατί έτοιμη είμαι για όλα. Κι όσα παιχνίδια κι αν προσπαθήσεις να κερδίσεις θα τα χάνεις γιατί τους κανόνες θα τους γράφω μόνο εγώ. Κατάφερες το ακατόρθωτο και τώρα που δεν μπορώ ούτε κι εγώ να σταματήσω να σε σκέφτομαι, ζήτω που καήκαμε.

 

Επιμέλεια κειμένου: Πωλίνα Πανέρη

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!