pillow30983741

Γράφει η Μπι.

Σου ανήκω. Δεν έχω άλλες λέξεις να πω. Δεν έχω άλλη δήλωση να κάνω. Δεν είμαστε μαζί, δε μοιράζομαι τις ανάσες μου μαζί σου μα σου ανήκω. Το κορμί μου, ιδανικό για σένα, πάντοτε ηδονικά δικό σου, μα δανεικό σε όποιον άλλον το ακουμπά. Το «σ’ αγαπώ» μου ανείπωτο μα το νιώθεις, το αισθάνεσαι ακόμα και τώρα που δεν είσαι εδώ να το ακούσεις. Η αγκαλιά μου ερμητικά κλειστή για να μην εισβάλλει κανένας άλλος. Κανέναν δεν αφήνω. Ακούς; Με ακούς ακόμα, έτσι δεν είναι; Δε με έχεις ξεχάσει, έτσι δεν είναι; Είμαι η αγάπη σου, ακόμα, δεν είμαι; Κάνε κάτι, πες κάτι. Μίλα μου. Μόνο όταν μου μιλάς εσύ ηρεμώ, μόνο όταν ακούω τη φωνή σου. Ήρεμη, σταθερή. Πώς το κάνεις αυτό; Έλα τώρα, ξέρεις ποιο. Αυτό που ποτέ δε μου λες όσα θέλω ν’ ακούσω. Εσύ λες μόνο τα σωστά και με βάζεις στη θέση μου. Ή μάλλον λάθος, με συγχωρείς! Βάζεις τα πράγματα στη θέση τους. Γιατί εμένα η θέση μου είναι δίπλα σου ή μέσα στην αγκαλιά σου. Και μιας και λέμε αλήθειες, θέλω να σου πω πως καθόλου βολική δεν είναι αυτή η θέση, γιατί χρειάζεται να προσπαθώ συνέχεια, πολύ, πάρα πολύ για να μου επιτρέψεις να ΄μαι δίπλα σ’εσένα.

Κι εγώ το κάνω χωρίς καν να μου το ζητάς. Όχι γιατί είμαι κολλημένη, εξαρτημένη ή χαζή. Αν πρέπει κάπως να με χαρακτηρίσω θα επέλεγα αυτό που σου είπα στην αρχή, δική σου. Το κάνω γιατί είμαι δική σου. Αυτό να σκέφτεσαι όταν με θυμάσαι. Με θυμάσαι. Το βλέπω στα μάτια σου κάθε φορά που με κοιτάς. Και θα σου πω γιατί είμαι τόσο σίγουρη κι αντέχω την απόσταση που διατηρείς ανάμεσά μας. Αντέχω γιατί τα μάτια σου σε προδίδουν κάθε φορά. Όταν σε πλησιάζω, αυτά κοιτούν τα μάτια μου. Διασταυρώνονται τα βλέμματα και μιλούν μέσω της λάμψης τους. Κι εγώ μετά χαμηλώνω ελάχιστα τα δικά μου και παρατηρώ το χαμόγελό σου. Παρατηρώ πόσο φυσικά διαγράφεται η καμπύλη αυτή στα χείλη σου. Πόσο υπέροχη είναι, ακριβώς όπως εσύ. Το ξέρεις ότι στα μάτια μου είσαι υπέροχος; Τόσο αψεγάδιαστα μη τέλειος. Τι σε κάνει τόσο όμορφο, αναρωτιέμαι. Η αγάπη που σου έχω ή η καλοσύνη σου; Κι αφού είσαι τόσο καλός τον εαυτό σου γιατί τον τιμωρείς; Γιατί δεν τον αφήνεις να’ναι ευτυχισμένος; Έλα, άσε τα ψέματα στην άκρη. Πες την αλήθεια, εγώ είμαι η ευτυχία σου. Γιατί φοβάσαι τόσο να είσαι ευτυχισμένος; Εσύ που είσαι τρυφερός, εσύ που χαρίζεις τόσα χάδια, εσύ που προσφέρεις τόση ασφάλεια, γιατί δεν αφήνεις εμένα τώρα να στα δώσω; Να πάρεις ό,τι έχω. Δικά σου είναι όλα. Και μη φοβάσαι τι θα γίνει όταν στερέψουν. Δε θα στερέψουν, σε διαβεβαιώ. Εσύ μπορείς να με διαβεβαιώσεις πως η αγάπη μου δεν περισσεύει και πως δεν είναι περιττή; Το έχω ανάγκη κάποιες φορές, εκείνες που λυγίζω, που θέλω να παραιτηθώ. Και το κάνω ή έστω το προσπαθώ.

Ατρόμητη με είπες; Ατρόμητη εγώ; Καθόλου, το αντίθετο θα με αποκαλούσα. Δειλή, γιατί τότε που ήσουν δικός μου σε άφησα να φύγεις. Όμως τώρα σ’ έχασα και τίποτα πια δε με φοβίζει. Τι άλλο έχω να χάσω; Αλλά δε λυπάμαι για κάθε στιγμή που μου αρνείσαι, για κάθε χάδι που ξοδεύεις άσκοπα άλλου, για κάθε ανάσα που παίρνεις και δεν είμαι εκεί να ακούσω. Καθόλου δε λυπάμαι, ακούς; Είναι που ξέρω πως και για σένα είναι όλα διαφορετικά μακριά μου. Κάποτε μου είχες εξομολογηθεί πως μ’ αγαπάς, μα δε με εμπιστεύεσαι. Το κράτησα αυτό και το θυμάμαι. Να θυμάσαι όμως κι εσύ πως το δικό σου «σ’αγαπώ» δε μου το χάρισες, το κέρδισα. Όσο για την εμπιστοσύνη μη ρωτάς. Κι αυτή θα την κερδίσω. Και τότε θα’ σαι δικός μου κι εσύ. Σ’ αφήνω προς το παρόν στην ηρεμία σου. Κι απ’ όλα όσα σου είπα, πάλι, απόψε, δύο μονάχα κράτα. Σου ανήκω. Μα μου ανήκεις κι εσύ. Γι’ αυτά τα δύο είμαι απόλυτα σίγουρη. Είσαι ο άντρας της ζωής μου, αναμφισβήτητα. Το μόνο που δεν ξέρω ακόμα είναι αν θα παραμείνεις μονάχα αυτό ή αν θα γίνεις το πρόσωπο που θα περάσω τη ζωή μου μαζί του. Βλέπεις το πρώτο συνέβη αυθόρμητα, φυσικά, ενώ το δεύτερο χρειάζεται επιλογή, προσπάθεια, τριβή. Εσύ λοιπόν μονάκριβέ μου με αγαπάς τόσο ώστε ν’ αντέξεις να με διαλέξεις για όλα όσα είμαι και παρ’ όλα αυτά;

Στον άντρα της ζωής μου, τον πολύτιμο

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!