maira190

Το σκέφτηκα πολύ, και τελικά είχα δίκιο. Πολύ αστείο το πώς όλα τα στοιχεία ήταν μπροστά στα μάτια μου, μα μόνο το ένστικτό μου μπορούσε να τα δει. Εκείνο το ένστικτο που έβαλα σε σίγαση, μόνο και μόνο επειδή με ενοχλούσε το ότι πιθανώς να έλεγε την αλήθεια.

Κάθε εμπειρία που έρχεται στον δρόμο μας έρχεται για κάποιο λόγο. Όλοι μου λένε ότι δεν πρέπει να ξεκινάς κάτι με τη λογική ότι κάποτε θα τελειώσει, αλλά εγώ έτσι ξεκίνησα την ιστορία μας. Το περίμενα. Πολλές φορές, το προκαλούσα ακόμα. Δεν ήθελα να σε αφήσω να με πληγώσεις, μωρέ, αυτό είναι όλο. Ήξερα ότι δε θα το άντεχα, μα να που το ‘κανες και μ’ έπιασες στον ύπνο.

Και τώρα ούτε να σε δω θέλω, ούτε να σε ακούσω. Δε θέλω τίποτα από ‘σένα, γιατί δε φρόντισες να με βγάλεις λάθος. Ενίοτε, βλέπεις, αυτό είναι που χρειαζόμαστε, να βγούμε λάθος. Και το χρειαζόμουν τόσο μα τόσο πολύ.

Ένιωσα την ελπίδα μου να χάνεται όσο ήμουν μαζί σου. Ήσουν η προσωποποίηση του παραμυθιού, και εγώ το χαζό μωρό που το έχαψε. Πόσες φορές πρέπει να πέσουμε απ’ τον πύργο μας για να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε η Ραπουνζέλ; Ο πρίγκιπας που περιμένουμε να μας σώσει δε θα ‘ρθει ποτέ. Κι αν έρθει κάποιος που του μοιάζει, δεν πρέπει να τον αφήσουμε να μας μπερδέψει.

Πώς τα λέω εγώ αυτά τα λόγια; Εγώ που πάντα έβλεπα το καλό στους ανθρώπους, που πίστευα στο φως τους και στο happy ending; Πώς άλλαξα τόσο; Ξύπνησα ξαφνικά ή έπεσα σε πιο βαθύ ύπνο, άραγε;

Μαθαίνουμε ποτέ, τελικά, πώς παίζεται αυτό το παιχνίδι στο οποίο γεννηθήκαμε; Πόσες «ζωές» έχει καρδιά μας πριν να σπάσει εντελώς; Πόσες πίστες πρέπει να περάσουμε, πόσες σχέσεις, πόσους ανθρώπους, για να φτάσουμε στον τερματισμό, στον άνθρωπό μας, σε αυτό που ψάχνουμε; Ποιος μπορεί να ξεχωρίσει αν το καθετί που κάνουμε είναι σωστό ή λάθος; Ποιος μπορεί να το κρίνει; Ακόμα κι αν τα πράγματα δε γίνουν όπως τα θέλαμε, είναι προκαθορισμένα να καταλήξουν έτσι, για να έρθει κάτι καλύτερο στο δρόμο μας, ή μήπως εμείς ήμασταν λάθος για άλλη μία φορά;

Κι αν βρούμε τελικά αυτό που ψάχνουμε, αυτό που θέλουμε, αυτό που μας ταιριάζει, σημαίνει ότι μάθαμε να παίζουμε; Ότι πια δεν κάνουμε λάθη, ότι το πιάσαμε το νόημα; Ή μήπως σημαίνει απλά ότι οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές και ότι από λεπτό σε λεπτό το τέλειο ταίριασμα που κατορθώσαμε μπορεί να ανατιναχτεί;

Κανείς δεν μπορεί να ξέρει, αυτή είναι η αλήθεια. Στις σχέσεις, βλέπεις, δεν παίζεις μόνος σου, άρα τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά. Οι παράγοντες που μπορεί να επηρεάσουν την πορεία σου είναι χιλιάδες, και οι επιλογές σου αποτελούν μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό τους.

Σε εμπιστεύτηκα, όμως. Εμπιστεύτηκα αυτό που ένιωσα, ή μάλλον, αυτό που με έκανες να νιώσω. Κανείς δε μου είχε φερθεί έτσι στο παρελθόν. Κανείς δε με είχε κάνει να νιώσω τόσο ιδιαίτερη, τόσο ξεχωριστή, τόσο όμορφη. Με πέταξες στον ουρανό, και παραδέχομαι πως ήταν τέλεια. Πώς λέγεται εκείνη η στιγμή, εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου που κάτι που έχεις πετάξει ψηλά μένει ακίνητο πριν ξαναπέσει, τραβηγμένο απ’ τη βαρύτητα; Αυτή ήταν η αγαπημένη μου στιγμή μας. Εκείνη η στιγμή που φάνηκε λες και όλος ο κόσμος μας ανήκε. Εκεί που πίστεψα σε μας, πριν κατρακυλήσουμε και τελειώσουν όλα.

Τόσα όνειρα, τόσα σχέδια. Ήταν όλα ψέματα; Μίλα μου, πες μου. Πες μου για να ξέρω, να μην τα ξαναπιστέψω αν μου τα ξαναπούν. Ήταν όλα ατάκες που λες στις γκόμενες και τις ρίχνεις έτσι πανεύκολα; Ήταν από εκείνα τα τέλεια διαμορφωμένα σενάρια που λένε οι players στις ταινίες και ρίχνουν τις πρωταγωνίστριες; Στις ταινίες, όμως, μετά τις ερωτεύονται, γίνονται κύριοι, τις αγαπούν. Δεν τις αφήνουν λίγο πριν σοβαρέψουν τα πράγματα για να βρουν άλλο παιχνίδι να παίξουν. Πώς το έκανες εσύ αυτό; Γιατί;

Κάποτε είπες ότι δε γνώρισες καμία σαν εμένα. Αυτό ήταν το μόνο που πίστεψα. Μπορεί να το είπες έτσι, όπως είπες και τόσα άλλα. Μπορεί καν να μην το εννοούσες. Μα το πίστεψα, γιατί από μόνη μου ξέρω ότι ισχύει. Καμία δε θα σου φερόταν τόσο ντόμπρα όσο εγώ. Καμία δε θα ήταν τόσο αληθινή, τόσο ξεκάθαρη. Καμία δε θα νοιαζόταν, καμία δε θα ενδιαφερόταν, καμία δε θα πίστευε σε σένα όπως η κοπέλα αυτή που είχες και έχασες.

Μα δες πόσο καλά ξέρεις να παίζεις. Λίγο πριν φύγω, πάνω στον αποχαιρετισμό, μου έδωσες την υπόσχεση ότι οι δρόμοι μας θα ξανασμίξουν. Ότι θα ξανασυναντηθούμε, ότι η περιπέτειά μας δεν τελείωσε εδώ. Μα εγώ δεν είμαι καβάτζα κανενός, κι αυτό είναι αρχή μου. Μπορεί να κάνω υπομονή και να δέχομαι πολλά, αυτό όμως όχι. Γιατί ξέρω ότι αν ήσουν ερωτευμένος δε θα περίμενες μια άλλη φορά να έρθει για να με κρατήσεις, θα με κράταγες τώρα, όσο είχες την ευκαιρία. Δε θα με άφηνες να φύγω αν ένιωθες όπως νιώθω. Και τι δουλειά έχω εγώ με κάποιον που δεν ξέρει, δεν μπορεί και δε θέλει να ερωτεύεται;

Επιμέλεια κειμένου: Μάιρα Τσιρίγκα

Κάνε σχόλιο!

Έχεις κάποια ιδέα για άρθρο;

Μπορείς να μας προτείνεις ένα θέμα που θα ήθελες να διαβάσεις σε κάποιο απ' τα επόμενα άρθρα μας!