«Και τέλος, θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στη σύντροφό μου για τα τελευταία τρία χρόνια. Ευχαριστώ για τα θεμέλια που έχουμε χτίσει. Σ’ αγαπώ. Δε θα μπορούσα να το κάνω χωρίς εσένα.» είπε ο Timothée Chalamet για τη νίκη του στα Critics Choice Awards αναφερόμενος στην Kaile Jenner. Γιατί είναι λοιπόν σημαντικό να μιλάμε δημόσια για τον/την σύντροφό μας; Πολλοί άνθρωποι μέσα στα χρόνια δημόσια πρόσωπα η και μη, παλεύουν για να κρατήσουν την προσωπική τους ζωή ιδιωτική. Και φυσικά η ιδιωτικότητα δεν είναι σε καμία περίπτωση κακή, αλλά τι γίνεται όταν παθολογικά προσπαθείς συνεχώς να κρύβεις πράγματα; Τι συμβαίνει όταν νιώθεις εγκλωβισμένος κοινωνικά με αποτέλεσμα να μην μπορείς να εκφράσεις αυτά που νιώθεις για το σύντροφό σου σε ένα δημόσιο πλαίσιο;
Όταν μπορείς να μιλήσεις ανοιχτά για το σύντροφό σου δηλώνεις περηφάνια και σεβασμό όχι μόνο προς το πρόσωπό του αλλά και προς τη σχέση σας, κατανοείς πόσο σημαντικός είναι ο άλλος άνθρωπος για εσένα, πόσο μπορεί να σε έχει βοηθήσει να εξελιχθείς, να πιστέψεις στον εαυτό σου και να δεις τη ζωή αλλιώς. Ένας σύντροφος αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Είναι δίπλα μας από την αρχή μέχρι το τέλος. Βρίσκεται εκεί μέρα νύχτα για να μας παρακινεί λέγοντας και υπενθυμίζοντας μας όλα αυτά που καμιά φορά ξεχνάμε οι ίδιοι για τον εαυτό μας. Όταν μιλάς ανοιχτά για τον άνθρωπό σου, δείχνεις ότι δεν τον κρύβεις και ότι τον θεωρείς σημαντικό κομμάτι της ζωής σου. Με τον δημόσιο λόγο χτίζεται ασφάλεια και εμπιστοσύνη. Ο απέναντι σου νιώθει σημαντικός και πως υπάρχει. Ο άλλος νιώθει ότι «χωράει» στη ζωή σου, όχι μόνο ιδιωτικά αλλά και κοινωνικά. Αυτό μειώνει αμφιβολίες και ανασφάλειες.
View this post on Instagram
Για σκεφτείτε πόσοι από εμάς έχουμε αναρωτηθεί κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της ζωής μας: «Με θέλει πραγματικά άραγε;», «Μιλάει σε φίλους για μένα;», «Γιατί δε με ανεβάζεις στα social media του/της;», «Οι γονείς του/της με ξέρουν σαν ύπαρξη;». Όλες αυτές οι ανείπωτες ερωτήσεις που υπάρχουν κατά περιόδους στο μυαλό των ανθρώπων δηλώνουν ανάγκη για διαφάνεια και ορατότητα. Δε σε κάνει να αισθάνεσαι ασφάλεια το γεγονός πως μπορεί να πιστεύεις ότι ο άνθρωπος σου σε κρύβει. Δε σε κρύβει απαραίτητα επειδή νιώθει άσχημα για εσένα ή επειδή μπορεί να μην του αρέσεις αλλά σου λείπει το να μιλάει δημοσία και με περηφάνια για εσένα. Λογικό δεν είναι; Σε δέχομαι εσένα και την ολότητα σου σημαίνει το να μπορώ να βγω μπροστά είτε για να δηλώσω το πόσο περήφανος είμαι για εσένα, είτε για να σε ευχαριστήσω που υπάρχεις στη ζωή μου, είτε γιατί απλά μου αρέσει να προφέρω το όνομα σου (είναι το αγαπημένο μου όνομα στη γη).
Εκτός από όλα αυτά ο δημόσιος λόγος κάνει και κάτι άλλο πολύ σημαντικό: Οριοθετεί τη σχέση προς τα έξω. Στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα στο περιβάλλον ότι υπάρχει δέσμευση και σεβασμός, κάτι που προστατεύει και τους δύο. Ας φανταστούμε κάθε φορά που έρχεται και μας προσεγγίζει κάποιος άνθρωπος επειδή του αρέσουμε. Έχει συμβεί σε όλους πάνω κάτω. Πόσο πιο εύκολο θα ήταν αν αυτός ο άνθρωπος γνώριζε πως δεν είμαστε ελεύθεροι αυτή την περίοδο της ζωής μας. Πόσο πιο άνετο και αναίμακτο θα ήταν το να του πούμε πως δεν ενδιαφερόμαστε; Αυτός ο άνθρωπος θα είχε τις ίδιες πιθανότητες να έρθει να μας μιλήσει αν γνώριζε πως είμαστε σε σχέση; Μάλλον όχι.
Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται ένα όριο. Ένα όριο που είναι πάρα πολύ σημαντικό για την υγεία μίας σχέσης. Ένα όριο που δίνει στους γύρω μας να κατανοήσουν μέχρι που τους επιτρέπεται να φτάσουν χωρίς να δημιουργούνται ψεύτικες ελπίδες. Οι λέξεις έχουν δύναμη. Όταν εκφράζεις δημόσια αγάπη ή εκτίμηση, την ενδυναμώνεις και μέσα σου. Ας σκεφτούμε ξανά πόσοι από εμάς φοβούνται να εκφράσουν αυτά που αισθάνονται ή ακόμη και τη γνώμη τους μπροστά σε ένα ευρύ κοινό. Όχι απαραίτητα σε ένα κοινό που δε γνωρίζει ακόμη και σε μία παρέα. Αμέτρητες είναι οι φορές στις οποίες τρέμουμε να μιλήσουμε γιατί φοβόμαστε την κριτική και τη δέσμευση.
Ο δημόσιος λόγος δε σημαίνει απαραίτητα πως με τους μήνες με τα χρόνια δεν μπορεί να αλλάξει. Το γεγονός πως μπορεί να βγούμε να μιλήσουμε για κάτι που ισχύει τώρα στη ζωή μας δε σημαίνει ότι αυτό το κάτι θα συνεχίσει να ισχύει για εμάς και μετά από μία εβδομάδα. Όταν είσαι ικανός να εκφράσεις με πυγμή αυτό που αισθάνεσαι, με κάποιον τρόπο το επικυρώνεις. Στέκεσαι μπροστά σε ανθρώπους που μπορεί να μη σε ξέρουν και θέλουν να σε μάθουν και τους εκφράζει ανοιχτά το ποιος είσαι. Ο κάτι που θέλω να διευκρινίσω στο παρόν άρθρο είναι το εξής: Δε σημαίνει υπερβολή η έκθεση.
Δε μιλάμε για λεπτομέρειες ή επίδειξη. Αρκεί μια φυσική, ειλικρινής αναφορά που δείχνει παρουσία και σημασία. Φυσικά και ο καθένας μας έχει τελείως διαφορετική οπτική σε σχέση με τις πληροφορίες που μπορεί να μοιράζεται για την προσωπική του ζωή. Δε σημαίνει πως όλοι είμαστε σε μία θέση να μοιραστούμε τις ίδιες πληροφορίες σχετικά με εμάς. Δε μίλησε κανείς για υπερβολή. Δεν αφορά πραγματικά κανέναν να μάθει λεπτομερώς την κάνουμε ανά πάσα ώρα και στιγμή μέσα στην καθημερινότητα μας. Πόσο μάλλον με τον/τη σύντροφο μας. Ακόμη και να θέλαμε να μεταδώσουμε ένα τέτοιο μήνυμα δεν μπορεί πραγματικά κανείς να γνωρίζει το τι συμβαίνει μέσα σε ένα σπίτι, μέσα σε μία σχέση.
Κλείνοντας καλό θα ήταν να αναφερθεί το γεγονός πως δεν έχουμε όλοι την ίδια σχέση με τον δημόσιο λόγο. Ο καθένας διαφορετικά και ατομικά επιλέγει καθημερινά να κρατάει μία συγκεκριμένη στάση απέναντι στον «κόσμο». Εδώ δε μιλάμε για υπερβολές, αναφερόμαστε απλώς στην ύπαρξη όχι στην ποσότητα. Ακόμη και με μετρημένες λέξεις μπορείς να εκφράσεις αυτά που νιώθεις, αφού πρώτα τα έχεις εκφράσει στον εαυτό σου και τα έχεις αποδεχτεί. Η απουσία (δήλωσης συντρόφου) στον δημόσιο λόγο, καμιά φορά δηλώνει και απουσία στην πραγματική ζωή. Πόσοι από εμάς θα θέλαμε να απουσιάζουμε εντελώς από τη ζωή του συντρόφου μας; Ή ανασφάλεια, ο φόβος, η ξεκάθαρη δέσμευση είναι έννοιες που πραγματικά μας τρομάζουν; Κι αν η απάντηση εδώ είναι «Ναι!» μήπως ήρθε η ώρα να σταματήσουν να έχουν τόσο ισχυρή θέση μέσα μας;
Συντάκτης: Μαριτίνα Γιαρτζή
