Στο Λονδίνο χθες ο κόσμος κυκλοφορούσε ξεβράκωτος στο μετρό

Ας το πάρουμε από την αρχή: υπάρχουν άνθρωποι που ξεχνούν το πορτοφόλι τους, άλλοι που ξεχνούν τα κλειδιά τους και μετά υπάρχουν κι εκείνοι που βγαίνουν από το σπίτι έχοντας συνειδητά αφήσει πίσω το παντελόνι τους. Από επιλογή. Και όχι για να πάνε μέχρι το περίπτερο, αλλά για να μπουν στο μετρό, ανάμεσα σε αγνώστους, με απόλυτη ψυχραιμία και μια ανεξήγητη εσωτερική γαλήνη.

Γιατί στο Λονδίνο, το να κυκλοφορείς στο μετρό χωρίς παντελόνι δεν είναι κάποιο κοινωνικό πείραμα, ούτε performance art. Είναι έθιμο. Ετήσιο. Οργανωμένο. Με ώρα συνάντησης, οδηγίες συμμετοχής και έναν άγραφο κανόνα: κανείς δεν κάνει σαν να συμβαίνει κάτι περίεργο, παρότι κυριολεκτικά συμβαίνει κάτι πολύ περίεργο.

Στο Λονδίνο, λοιπόν, υπάρχει το απολύτως υπαρκτό και βαθιά βρετανικό έθιμο του «no pants tube ride». Όπως μαρτυρά και το όνομα (οι Βρετανοί δεν φημίζονται για την ποιητικότητά τους), κάθε χρόνο εκατοντάδες άνθρωποι μπαίνουν στο μετρό φορώντας παλτό, κασκόλ, μπότες, χαμόγελο… αλλά χωρίς παντελόνι. Και κυκλοφορούν στις παγωμένες σήραγγες σαν να πηγαίνουν απλώς για καφέ.

Αν τώρα αναρωτιέστε αν όλο αυτό γίνεται για φιλανθρωπικό σκοπό, για κοινωνικό μήνυμα ή για να σωθεί ο πλανήτης, τότε μάλλον δεν έχετε έρθει ποτέ σε επαφή με το αυθεντικό βρετανικό χιούμορ. Η απάντηση είναι απλή και απογοητευτικά ειλικρινής: γίνεται γιατί είναι αστείο. Τελεία.

Η απαρχή του εθίμου πάει πίσω στο 2002, στη Νέα Υόρκη, όταν μια μικρή παρέα φίλων αποφάσισε να μπει στο μετρό χωρίς παντελόνια, απλώς για να δει τις αντιδράσεις. Το concept εξαπλώθηκε, ταξίδεψε, ωρίμασε (όσο μπορεί να ωριμάσει κάτι τέτοιο) και βρήκε πρόσφορο έδαφος στο Λονδίνο, μια πόλη που λατρεύει οτιδήποτε συνδυάζει αμηχανία, αυτοσαρκασμό και παγωμένο καιρό.

Σήμερα, η συμμετοχή οργανώνεται κανονικότατα. Υπάρχει ομάδα στο Facebook, υπάρχουν οδηγίες και – ναι – υπάρχει meeting point. Οι συμμετέχοντες μαζεύονται στην Chinatown γύρω στις 14:45 και περίπου στις 15:00 κατευθύνονται προς το μετρό. Εκεί γίνεται η μεγάλη στιγμή: τα παντελόνια βγαίνουν, τα παλτό μένουν, και η διαδρομή ξεκινά.

Οι διοργανωτές, βέβαια, έχουν θέσει κάποιους βασικούς κανόνες για να μη μετατραπεί το event σε κάτι που θα έπαιζε σε δελτίο ειδήσεων με σοβαρό ύφος. Τα εσώρουχα δεν πρέπει να είναι προκλητικά, η συμπεριφορά οφείλει να είναι απολύτως φυσιολογική και κανείς δεν κάνει ότι «συμμετέχει σε performance». Το αστείο είναι ακριβώς ότι όλοι φέρονται σαν να μη συμβαίνει απολύτως τίποτα.

Η συμμετοχή είναι δωρεάν – γιατί, εντάξει, το να βγάλεις το παντελόνι σου δεν κοστολογείται – αλλά το εισιτήριο του μετρό το πληρώνεις κανονικά. Άλλωστε, μπορεί να μην φοράς παντελόνι, αλλά φορολογούμενος παραμένεις.

Τελικά, το «no pants tube ride» είναι η απόδειξη ότι οι Βρετανοί έχουν βρει έναν τρόπο να αντιμετωπίζουν τη μουντάδα, το κρύο και τη ρουτίνα: με λίγο παραλογισμό, αρκετό χιούμορ και τα μπούτια έξω. Και αν μη τι άλλο, είναι μια υπενθύμιση ότι καμιά φορά δεν χρειάζεται λόγος, μήνυμα ή σκοπός. Αρκεί να γελάς. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να παγώνεις λίγο παραπάνω.