Ο χρόνος κυλάει πάντα αμείλικτα, μα εσυ δε λες να φύγεις απ’ τον νου μου.
Σαν σκιά που θα ελοχεύει πάντα στο φως,
σαν κάτι που πέρασε απρόσμενα
κι άφησε το στίγμα του.
Μια πληγή που δεν πονά πια,
μα κράτησε το σημάδι της.
Κι όσο περνούν τα χρόνια, ίσως ο πόνος να σβήνει,
μα ένα άγγιγμα θα την ξυπνά ξανά.
Τόσο, όσο χρειάζεται για να χαμογελώ
και να θυμάμαι
πως κάποτε πέρασες κι ακούμπησες ανεξίτηλα τη ζωή μου.
Συντάκτης: Κωνσταντίνα Ελπιδοφόρου
