Μας έμαθαν να προσέχουμε. Να μην εκτεθούμε. Να μη δίνουμε δικαιώματα. Πώς να λέμε όχι, αλλά όχι πώς να λέμε ναι. Κανείς δε μας έμαθε τι είναι απόλαυση. Κανείς δε μας μίλησε σοβαρά για το γυναικείο σ#ξ χωρίς να χαμηλώσει τη φωνή του ή να γελάσει αμήχανα. Κι έτσι μεγαλώσαμε με ένα σώμα που νιώθει, επιθυμεί, ζητάει αλλά με ένα μυαλό που ντρέπεται.
Γιατί άραγε ακόμα ντρεπόμαστε να μιλήσουμε για το γυναικείο σ#ξ; Γιατί δεν είναι άγνοια. Είναι εκπαίδευση.
Μας έμαθαν το σ#ξ ως κίνδυνο, όχι ως εμπειρία. Για τις γυναίκες, το σ#ξ παρουσιάστηκε σχεδόν αποκλειστικά ως κάτι που μπορεί να πάει στραβά. εγκυμοσύνη, ΣΜΝ, κακή φήμη, συναισθηματική έκθεση. Η απόλαυση απουσίαζε πλήρως από τη συζήτηση. Στη σ#ξουαλική αγωγή (όταν υπήρχε) μαθαίναμε πώς γίνεται η αναπαραγωγή, όχι πώς λειτουργεί η επιθυμία. Πώς να προφυλαχθούμε, όχι πώς να συνδεθούμε. Πώς να αντέξουμε, όχι πώς να απολαύσουμε. Το μήνυμα ήταν πως το σ#ξ συμβαίνει σε εμάς, δεν το διεκδικούμε.
Ας μιλήσουμε όμως με στοιχεία. Η κλειτορίδα είναι το μοναδικό ανθρώπινο όργανο που υπάρχει αποκλειστικά για την απόλαυση. Κι όμως, για δεκαετίες απουσίαζε από ιατρικά εγχειρίδια. Μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, η πλήρης ανατομία της δεν διδασκόταν ούτε καν στους γιατρούς. Έρευνες δείχνουν ότι το 70–80% των γυναικών δεν φτάνει σε οργασμό μόνο με διείσδυση και πώς η κλειτοριδική διέγερση είναι βασική για τη γυναικεία απόλαυση. Κι όμως, το κυρίαρχο σ#ξουαλικό αφήγημα συνεχίζει να περιστρέφεται γύρω από το αν τελείωσε εκείνος. Όταν αγνοείς το βασικό όργανο της απόλαυσης, δεν είναι άγνοια. Είναι πολιτισμική επιλογή.
Μας έμαθαν να είμαστε ευγενικές, διακριτικές, να μη ζητάμε πολλά. Αυτές οι αξίες δεν μένουν έξω από το κρεβάτι, μπαίνουν μαζί μας. Με αυτόν τον τρόπο ντρεπόμαστε να πούμε τι μας αρέσει, φοβόμαστε ότι αν εκφραστούμε θα θεωρηθούμε εύκολες ή περίεργες, μαθαίνουμε να προσαρμοζόμαστε αντί να διεκδικούμε. Πολλές γυναίκες κάνουν σ#ξ χωρίς να νιώθουν πραγματική επιθυμία, όχι γιατί δεν θέλουν, αλλά γιατί δεν έμαθαν ποτέ να αναγνωρίζουν πότε όντως θέλουν. Η κοινωνία μάς δίδαξε συναίνεση, αλλά όχι επιθυμία. Και αυτά δεν είναι το ίδιο.
Δεν είναι πώς ντρεπόμαστε απλώς. Είναι πως μας έμαθαν να ντρεπόμαστε. Η ντροπή γύρω από το γυναικείο σ#ξ έχει ιστορικές ρίζες. Έλεγχος του σώματος, της αναπαραγωγής, της ελευθερίας. Μια γυναίκα που απολαμβάνει θεωρείται επικίνδυνη. Μια γυναίκα που ξέρει τι θέλει, ανεξέλεγκτη. Ακόμα και σήμερα η γυναικεία επιθυμία κρίνεται, η σ#ξουαλική εμπειρία μετριέται διαφορετικά και η απόλαυση παρουσιάζεται ως μπόνους και όχι ως δικαίωμα. Και το χειρότερο; Πολλές από εμάς έχουμε εσωτερικεύσει αυτή τη ντροπή τόσο βαθιά, που δεν την αναγνωρίζουμε καν.
Το γυναικείο σώμα δεν είναι δύσκολο. Είναι απλώς παραμελημένο. Η επιθυμία δεν είναι διακόπτης. Επηρεάζεται από ασφάλεια, σύνδεση, ψυχολογία, άγχος, εικόνα σώματος. Έρευνες στη σ#ξολογία δείχνουν ότι η γυναικεία επιθυμία συχνά είναι ανταποκρινόμενη, όχι αυθόρμητη. Δεν σημαίνει έλλειψη λίμπιντο. Σημαίνει ότι χρειάζεται πλαίσιο. Αλλά ποιος μας το εξήγησε αυτό; Ποιος μας είπε ότι δεν είμαστε «χαλασμένες»;
Η γνώση δεν είναι απλώς πληροφορία, είναι απελευθέρωση. Όταν οι γυναίκες μαθαίνουν πώς λειτουργεί το σώμα τους αυξάνεται η σ#ξουαλική ικανοποίηση, μειώνεται η ντροπή, βελτιώνεται η επικοινωνία με τον σύντροφο, αλλάζει η σχέση με το ίδιο τους το σώμα. Το γυναικείο σ#ξ δεν χρειάζεται μυστήριο. Χρειάζεται χώρο, λόγο και σεβασμό.
Γιατί όμως ντρεπόμαστε ακόμα; Γιατί η ντροπή βολεύει. Γιατί μια γυναίκα που δεν ξέρει τι θέλει, χειραγωγείται πιο εύκολα. Γιατί μια γυναίκα που ζητάει απόλαυση, χαλάει την αφήγηση. Κάτι όμως αρχίζει να αλλάζει. Κάθε φορά που μιλάμε ανοιχτά. Κάθε φορά που δεν γελάμε αμήχανα. Κάθε φορά που λέμε «το σώμα μου δεν είναι πρόβλημα προς επίλυση». Το γυναικείο σ#ξ δεν είναι ταμπού. Το ταμπού είναι ότι μας έπεισαν πως είναι.
Και τώρα ήρθε η ώρα να το ξεμάθουμε.
Συντάκτης: Ιόλη Ντόκου
