Μετά και το έκτο επεισόδιο της σειράς «Ριφιφί» με σκηνοθέτη τον Σωτήρη Τσαφούλια εμείς απλά θα γράψουμε για κάποια πράγματα με προσοχή, για να αποφύγουμε τα spoilers. H σειρά ολοκληρώθηκε σε 6 επεισόδια, στα οποία είδαμε να ξεδιπλώνονται οι ζωές των ηρώων. Παρακολουθήσαμε όσα είχαν ζήσει, παράλληλα με τα όσα σχεδίασαν να κάνουν, για να πετύχουν το εγχείρημά τους.
Στο τελευταίο επεισόδιο είδαμε την τελική φάση του σχεδίου της μεγάλης ληστείας, αλλά και την πορεία του κάθε μέλους της ομάδας του «Ριφιφί». Η κάθε ιστορία έκανε τον κύκλο της, αν και το τέλος κάποιων από αυτές τις γνωρίζαμε ήδη όπως της πραγματικής ιστορίας της «Όλγας» και του μικρού «Ιάσονα». Στο τελευταίο καρέ μαθαίνουν και όσοι δεν το ήξεραν, ότι το ποσό που είχε μαζευτεί για τη σωτηρία του παιδιού δεν εκταμιεύτηκε ποτέ.
Το καστ ήταν για ακόμη μία φορά υπέροχο, χωρίς να ξεχωρίζουμε κάποιον συγκεκριμένα: Ευαγγελία Μουμούρη, Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, Πάνος Βλάχος, Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Δήμος Γιγαντάκης, Άχιλλέας Ζέρβας κα. Η παρουσία της Έλης Δρίβα είναι μια γροθιά στο στομάχι για τον ρατσισμό που βίωσαν και βιώνουν όλοι οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες, ενώ ο Κώστας Φιλίππογλου σε ένα ρόλο κλειδί, δείχνει ακριβώς πώς οι τράπεζες καθόριζαν με τον χειρότερο τρόπο τις ζωές των ανθρώπων. Ανάμεσα σε αυτές τις εξαιρετικές ερμηνείες δε γίνεται να μην αναφερθούμε και στην παρουσία του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη – λείπει ο Πυγμαλίωνας από τον κόσμο του Τσαφούλια; – σε μια ερμηνεία που μας πάγωσε και μας συγκλόνισε.
Και φυσικά, ο Βασίλης Ρίσβας – ο τρομερός ιατροδικαστής του κόσμου του «Έτερος εγώ» – έγραψε το σενάριο αλλά και το τέλος της έρευνας για το Ριφιφί με εντολή «πιο πάνω και από την στρατόσφαιρα».
Πέρα από την ιστορία της ληστείας, είδαμε και εικόνες της Αθήνας των 90s χωρίς κινητά και διαδίκτυο. Μια ελληνική κοινωνία που, ενώ έδειχνε ότι περνούσε την καλύτερή της φάση, στην πραγματικότητα ο κόσμος –ειδικά η αστική τάξη- υπέφερε από την αναλγησία του κράτους και των τραπεζών. Κάτι που ακόμη και σήμερα συνεχίζεται, όσο και αν έχουμε προσπαθήσει να αλλάξουμε.
Είδαμε εικόνες που εμείς η γενιά των 80s κοντεύουμε να ξεχάσουμε, όπως το ιστορικό Πεντάγωνο της Πλατείας Ομονοίας, οι εφημερίδες που «απλώνονταν» καθημερινά στα περίπτερα, τα σταθερά τηλέφωνα και οι πάστες που συνόδευαν τον φραπέ, τα παλιά μαγνητόφωνα και τα «νυν vintage» έπιπλα. Το μόνο ίσως που δεν άλλαξε είναι οι αποθήκες των δημόσιων υπηρεσιών…
Η φράση της πρωταγωνίστριας που μας έμεινε ήταν «πήραμε την εκδίκηση του αιώνα». Ο σκοπός δεν ήταν να γίνουν πλούσιοι, αλλά να ρίξουν τον «εχθρό» από τον θρόνο της αναλγησίας και της απανθρωπιάς. Αυτή η φράση μπορούμε να πούμε ότι έρχεται σε αντίθεση με την τελευταία σκηνή. Εκεί μπορούμε να καταλαβαίνουμε τι σημασία είχε το «γλυκάκι» και η πάστα που δεν τελειώνει ποτέ. Και βλέπουμε το τραγικό φινάλε της ιστορίας, που ενώ δείχνει κάποιους να ορθοποδούν, η «Όλγα», έχοντας βιώσει τη μεγαλύτερη απώλεια, καταλαβαίνει ότι όσο μεγάλη και αν είναι η εκδίκηση, αυτή είναι η φιγούρα της ιστορίας που πλήρωσε το μεγαλύτερο τίμημα. Και θα το πληρώνει για μια ζωή.
Και κάπου εδώ, χαζεύοντας τις ζωές μας 35 χρόνια πριν, ανυπομονούμε για την επόμενη ιστορία που θα μεταφέρει στη μικρή οθόνη ο Τσαφούλιας, για να μας θυμίσει ότι τίποτα στη ζωή δεν είναι τυχαίο και το καλό τέλος μπορεί να πονάει, αλλά αξίζει.
Συντάκτης: Κέλλυ Ιακωβίδου
