Υπάρχουν κάποιες ιστορίες που διαβάζοντάς τις, καταλαβαίνεις γιατί τελικά ισχύει αυτό που λένε ότι ο σκύλος είναι ο πιο πιστός φίλος του ανθρώπου.
Στην Παλαιόχωρα Χανίων, υπάρχει μια σκυλίτσα που κάθε μέρα κάνει την ίδια διαδρομή. Από την Κουντούρα μέχρι την παραλία του Κριού. Δεν είναι βόλτα πια. Είναι τελετουργία. Είναι μνήμη σε κίνηση. Η Μπέλλα περπατά εκεί που περπατούσε κάποτε με τον άνθρωπό της, τον Γρηγόρη, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Σαν να υπάρχει ακόμη εκείνος, λίγα βήματα πιο μπροστά, να την περιμένει.
Ο Γρηγόρης δεν ήταν ένας τυχαίος περαστικός από αυτό το τοπίο. Ήταν ένας άνθρωπος που επέλεξε να ριζώσει εκεί. Γερμανός στην καταγωγή, φυσιολάτρης στην ψυχή, άφησε πίσω του έναν πιο “κανονικό” κόσμο για να ζήσει κοντά στη θάλασσα, με ένα καλάμι ψαρέματος και δύο σκυλιά που έγιναν η οικογένειά του. Ζούσαν σε ένα μικρό τροχόσπιτο, σε μια ζωή λιτή αλλά γεμάτη. Και κάθε απόγευμα, σαν ρολόι, έπαιρναν τον ίδιο δρόμο προς τη θάλασσα.
Η ρουτίνα τους δεν είχε τίποτα το εντυπωσιακό. Κι όμως, είχε τα πάντα.
Μέχρι που η ζωή, όπως κάνει συχνά, δε ρώτησε κανέναν. Ο Γρηγόρης αρρώστησε. Ο καρκίνος τον πήρε μακριά, αφήνοντας πίσω του μια σιωπή που δε γεμίζει εύκολα. Και δύο σκυλιά που δεν κατάλαβαν ποτέ γιατί δε γύρισε. Το ένα χάθηκε κι αυτό, σε έναν δρόμο, κάτω από τις ρόδες ενός αυτοκινήτου. Και έτσι έμεινε μόνο η Μπέλλα. Μόνη, αλλά όχι ακίνητη. Γιατί η Μπέλλα συνεχίζει. Κάθε μέρα. Την ίδια διαδρομή. Σαν να κρατά ζωντανό κάτι που δε θέλει να τελειώσει.
Οι ντόπιοι την ξέρουν. Τη χαϊδεύουν, της μιλούν, τη φροντίζουν όσο μπορούν. Αλλά ξέρουν κι αυτοί πως αυτό που κάνει δεν είναι απλώς μια συνήθεια. Είναι αναμονή. Είναι εκείνη η λεπτή, σχεδόν αόρατη γραμμή ανάμεσα στην ελπίδα και την άρνηση της απώλειας.
Και κάπου εδώ, η ιστορία της Μπέλλας συναντά μια άλλη, πολύ πιο μακρινή, αλλά τόσο ίδια στον πυρήνα της. Την ιστορία του Χάτσικο στην Ιαπωνία. Εκείνου του σκύλου που για σχεδόν δέκα χρόνια περίμενε καθημερινά στο ίδιο σημείο τον άνθρωπό του, έναν καθηγητή που είχε πεθάνει. Χωρίς να ξέρει τι είναι ο θάνατος. Χωρίς να χρειάζεται να το καταλάβει. Αρκούσε που δεν είχε επιστρέψει.
Η πίστη των ζώων δεν έχει λογική. Δε διαπραγματεύεται, δεν προσαρμόζεται, δεν “προχωρά”. Δε λέει «πέρασαν δύο χρόνια, πρέπει να συνεχίσω». Στέκεται εκεί που άφησε τον άλλον. Και περιμένει. Κι, αν το σκεφτείς, δεν είναι η Μπέλλα που δεν ξεχνά. Εμείς είμαστε που ξεχνάμε πιο εύκολα. Που μαθαίνουμε να προχωράμε, να προσαρμοζόμαστε, να βάζουμε λογική εκεί που κάποτε υπήρχε συναίσθημα. Η Μπέλλα δεν έχει αυτή την πολυτέλεια. Ο κόσμος της ήταν ένας άνθρωπος και μια διαδρομή. Και όσο η διαδρομή υπάρχει, υπάρχει και εκείνος.
Κάθε της βήμα είναι μια μικρή άρνηση του τέλους.
Και ίσως γι’ αυτό μας αγγίζει τόσο. Γιατί μέσα σε έναν κόσμο που αλλάζει διαρκώς, που όλα αντικαθίστανται, που οι άνθρωποι φεύγουν και οι συνήθειες χάνονται, υπάρχει κάτι παρηγορητικό σε αυτή την πεισματική συνέχεια. Σε αυτή την αθόρυβη πίστη.
Η Μπέλλα μας θυμίζει κάτι που έχουμε σχεδόν ξεχάσει: πόσο βαθιά μπορεί να είναι η σύνδεση, ακόμα κι αν η ζωή καμιά φορά μας χωρίζει.
