Η νίκη δε μοιάζει πάντα με λύτρωση. Μερικές φορές, μοιάζει με μια σκηνή που δεν τελειώνει ποτέ — απλώς αλλάζει φόντο. Αυτό ακριβώς έζησε η Ιωάννα Τούνη, όταν λίγες ημέρες μετά τη δικαστική απόφαση για την υπόθεση revenge porn, βρέθηκε να γιορτάζει και τελικά να φεύγει ενώ δε θα έπρεπε να είναι αυτή που αποχωρεί.
Η influencer βγήκε σε νυχτερινό κέντρο για να γιορτάσει τη δικαίωσή της, μετά την απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Θεσσαλονίκης που έκρινε ένοχους τους δύο κατηγορούμενους. Ο ένας καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκισης και ο δεύτερος σε τρία χρόνια με αναστολή, για παραβίαση προσωπικών δεδομένων με σκοπό βλάβη. Μια απόφαση που, θεωρητικά, θα έπρεπε να σηματοδοτεί το τέλος μιας τραυματικής διαδρομής.
Κι όμως, η πραγματικότητα είχε άλλη άποψη. Μέσα στο ίδιο μαγαζί, στην ίδια βραδιά που υποτίθεται ότι ήταν αφιερωμένη στο «τέλος» αυτής της ιστορίας, η Ιωάννα Τούνη ήρθε αντιμέτωπη με έναν από τους άντρες που εμπλέκονται στην υπόθεση. Όπως περιέγραψε η ίδια μέσα από τα social media, τον είδε να διασκεδάζει δίπλα της «επιδεικτικά».
Η αντίδρασή της ήταν άμεση. Ζήτησε από τους υπεύθυνους του μαγαζιού να τον απομακρύνουν, θεωρώντας — και όχι άδικα — ότι δε γίνεται να συνυπάρχουν στον ίδιο χώρο. Το αίτημά της, όμως, δεν έγινε δεκτό. Και έτσι, τελικά, έφυγε η ίδια. Μια κίνηση που από έξω μπορεί να μοιάζει απλή, αλλά στην πραγματικότητα κουβαλάει κάτι πολύ πιο βαρύ: την ανάγκη να προστατεύσεις τον εαυτό σου όταν κανείς άλλος δεν το κάνει. Η συνέχεια ήρθε στα social media. Η Ιωάννα Τούνη δημοσίευσε βίντεο με τον άνδρα, αποκαλύπτοντας το πρόσωπο και το όνομά του, εκφράζοντας την οργή της για το γεγονός ότι βρέθηκε ξανά απέναντί του σε έναν χώρο που θα έπρεπε να είναι «ασφαλής» για εκείνη.
Συχνά πιστεύουμε ότι η δικαίωση σε μια δικαστική αίθουσα σημαίνει και ψυχική αποκατάσταση. Στην πραγματικότητα, όμως, το τραύμα δεν ακολουθεί νομικά χρονοδιαγράμματα. Δεν «κλείνει» με μια απόφαση, ούτε σβήνει με μια ποινή. Η συνάντηση με τον θύτη — ακόμα και τυχαία — μπορεί να λειτουργήσει σαν trigger. Να επαναφέρει συναισθήματα φόβου, θυμού, αδικίας. Και τότε, ο χώρος μετατρέπεται από γιορτή σε πεδίο έντασης. Είναι αυτό που στην ψυχολογία ονομάζεται «επανενεργοποίηση τραύματος» — μια στιγμή που σε γυρίζει πίσω, ακόμα κι αν έχεις κάνει βήματα μπροστά.
Ταυτόχρονα, υπάρχει και κάτι βαθιά κοινωνικό σε όλο αυτό. Το γεγονός ότι ένα κατάστημα δεν πήρε θέση, δεν προστάτευσε το άτομο που έχει ήδη δικαιωθεί, δείχνει πόσο θολά παραμένουν τα όρια ανάμεσα στο «νομικά σωστό» και στο «ηθικά αναγκαίο». Γιατί η ασφάλεια δεν είναι μόνο θέμα νόμου, είναι και θέμα στάσης.
Η Ιωάννα Τούνη έφυγε από το μαγαζί. Και ίσως αυτή η κίνηση να λέει περισσότερα από οποιαδήποτε δημόσια δήλωση. Γιατί ανάμεσα σε έναν καταδικασμένο άνθρωπο και το θύμα του, δε θα έπρεπε να είναι το θύμα που φεύγει.
