Έχω την ευλογία να είμαι νονά σε δύο υπέροχα παιδιά, όπου το καθένα έχει από δύο υπέροχους γονείς. Το ένα το βάφτισα στην εφηβεία, το άλλο πιο πρόσφατα. Και στα δύο, την ημέρα που τα κράτησα πρώτη φορά στην αγκαλιά μου, καθώς γκρίνιαζαν σαν γατάκια για το καινούργιο πρόσωπο που τους ξεβόλεψε από τα χέρια της μαμάς τους, τους είπα ένα πράγμα: «δεν ξέρω αν το ξέρεις, αλλά έχεις ξεμείνει μαζί μου για μια ζωή».
Ίσως τα λόγια να σας φαίνονται πολύ «χύμα», αλλά στην πραγματικότητα ήταν μία υπόσχεση που σκοπεύω να κρατήσω.
Η έννοια του νονού δεν είναι μόνο θρησκευτικής προέλευσης. Είναι τιμή που σου κάνουν δύο γονείς, ώστε να είσαι μέρος στη ζωή του πολυτιμότερου στοιχείου της ζωής τους. Έχεις επιλέξει να συνδέεσαι με ένα άτομο μία ζωή, χωρίς να είναι απαραίτητα συγγενής σου εξ αίματος. Αυτό το παιδί δεν το γέννησες, δεν ξενύχτησες για αυτό, δεν το θήλασες. Οι φορές που το άλλαξες και το φρόντισες ολοκληρωτικά είναι απείρως ελάχιστες σε σχέση με των γονιών του, και όμως η σύνδεσή σας, η αγάπη σου για αυτό, είναι κάτι άλλο. Δεν είναι η ίδια με της γιαγιάς ή της αδερφής ή της μαμάς, απλά είναι διαφορετική.
Είναι μία πιο ελεύθερη σχέση. Δεν είσαι εκεί για να τα διορθώσεις ή να τα μαλώσεις, είσαι εκεί για να τα στηρίξεις και να τα καμαρώνεις. Είσαι εκεί για να ακούσεις τους προβληματισμούς των γονιών και να βοηθήσεις όσο μπορείς. Νονός και νονά δεν είναι μόνο τα δώρα 3-4 φορές τον χρόνο. Είσαι ένα έξτρα άτομο που αποφάσισαν οι γονείς για να είσαι μέρος στη ζωή του παιδιού τους.
Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, το ότι δεν είσαι γονιός σου δίνει την ευκαιρία να έχετε μια πιο ελεύθερη σχέση. Ίσως μία πιο φιλική, μία διαφορετική εμπιστοσύνη. Ένα ακόμα άτομο όπου μπορούν να στηριχθούν. Τα βαφτιστήρια μπορεί να στραφούν για συμβουλές ή στήριξη, γνωρίζοντας ότι θα βρουν κατανόηση χωρίς κριτική.
Με το πέρασμα του χρόνου, ο δεσμός αυτός όχι μόνο δε φθίνει, αλλά συχνά δυναμώνει. Η νονά ή ο νονός βλέπει στα βαφτιστήρια του την εξέλιξη μιας σχέσης που ξεκίνησε με μια τελετή, αλλά εξελίχθηκε σε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: μια σχέση αγάπης που δε βασίζεται στο αίμα, αλλά στην επιλογή και τη δέσμευση.
Βλέπεις ένα μωρό που μία μέρα έκλαιγε γοερά και σοκαρισμένο στην αγκαλιά σου, βρεγμένο και λαδωμένο, να εξελίσσεται σε έναν άνθρωπο με άποψη και παιδεία. Και μπορεί να μην ευθύνεσαι 100% εσύ για αυτό, όμως η υπερηφάνεια που νιώθεις σε κάνει να ξεχάσεις ότι αυτό το υπέροχο πλάσμα δε βγήκε από τα σπλάχνα σου.
Τελικά, τα συναισθήματα μιας νονάς ή ενός νονού για τα βαφτιστήριά τους είναι γεμάτα ζεστασιά, περηφάνια και ανιδιοτελή αγάπη. Είναι μια σχέση που αποδεικνύει πως η οικογένεια δεν ορίζεται μόνο από τη συγγένεια, αλλά και από τους ανθρώπους που επιλέγουμε να έχουμε κοντά μας και να αγαπάμε σαν δικούς μας. Και σίγουρα είναι κάτι πολύ περισσότερο από έναν τυπικό θρησκευτικό ρόλο. Είναι ένας δεσμός βαθύς, συναισθηματικός και συχνά διαχρονικός, που χτίζεται με αγάπη, φροντίδα και αφοσίωση.
Συντάκτης: Βαλάντου Σαρρή
