Έχει μπει για τα καλά η άνοιξη. Αφού βγάλαμε άλλον έναν κρύο και μίζερο χειμώνα, ήρθε επιτέλους ο καιρός που η μέρα έχει μεγαλώσει. Λίγο ο ήλιος που σκάει, λίγο οι αμυγδαλιές που είναι πιο ροζ από ποτέ και κάτι λουλούδια που είναι στα καλύτερά τους. Όπως και να το κάνουμε, επικρατεί μια πιο πρόσχαρη ατμόσφαιρα, λες και ξαναγεννιέσαι και νιώθεις και πάλι ζωντανός, σαν χελώνα μόλις βγήκε από χειμέρια νάρκη. Και όσο κι αν δεν το θέλουμε, η άνοιξη έχει έναν μοναδικό τρόπο να μας κάνει να θέλουμε να αλλάξουμε τα πάντα – λες και μας προετοιμάζει να ανθίσουμε και πάλι ξανά.
Κάπου υποσυνείδητα, λοιπόν, αυτή η όμορφη διάθεση μάς κάνει να βλέπουμε τα πράγματα με μια πιο ανανεωμένη τάση. Είναι σαν μια προσωπική ενδοσκόπηση που μας βάζει σε σκέψεις: κατά πόσο μας καλύπτει αυτό που ζούμε, κατά πόσο μας εκφράζει ή μας εξελίσσει; Είναι κάτι σαν ξεκαθάρισμα, στη φάση του «πρέπει να κατεβάσω τα καλοκαιρινά», και είναι η τέλεια ευκαιρία για ένα ξεσκαρτάρισμα στα χειμερινά. Ό,τι δε φορέθηκε μια σεζόν ολόκληρη ή ό,τι δε μας εκφράζει πλέον, και ας ήταν κάποτε το αγαπημένο μας, το ξεφορτωνόμαστε για να κάνουμε χώρο στα καινούργια. Μάλλον έτσι ακριβώς θα πρέπει να λειτουργούν και οι ανθρώπινες σχέσεις. Ό,τι δε μας γεμίζει ή δεν έχει χώρο στη ζωή μας πλέον, το ξεφορτωνόμαστε, με ό,τι επιπτώσεις κι αν έχει. Από την άλλη, ό,τι μας γεμίζει, φροντίζουμε να το κρατήσουμε και να επενδύσουμε περισσότερο σε αυτό. Είναι λες και κάτι ξυπνάει μέσα μας, σαν μια ανάγκη να πάμε παρακάτω, αλλά όχι από υποχρέωση, αλλά από επιθυμία. Και κάπως έτσι ξεκαθαρίζουμε το τι πραγματικά γίνεται στην ντουλάπα με τις ανθρώπινες σχέσεις μας.
Προφανώς και το ξεκαθάρισμα στην ανθρώπινη ντουλάπα δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Καμιά φορά, οι επιπλοκές, το συναίσθημα, ακόμη και ο φόβος, μας κρατά πίσω. Υπάρχουν σχέσεις που, αν και κρατάνε χρόνια, δε μας ταιριάζουν πια. Όχι γιατί άλλαξαν από το πουθενά, αλλά γιατί μάλλον εξελιχτήκαμε και βλέπουμε τα πράγματα αλλιώς. Πιο καθαρά και πιο απλά, σαν ένα ρούχο που πλέον δε μας ταιριάζει και δεν έχει ουσιαστικό χώρο στην ντουλάπα μας. Ξεχασμένο πίσω-πίσω, τσαλακωμένο και ασιδέρωτο.
Σε καμία φάση η άνοιξη, ή αυτό το ξεκαθάρισμα, δεν έρχεται για να μας φέρει τα πάνω κάτω ή να μας διαλύσει. Εντούτοις, όμως, είναι απαραίτητη για να μας δείξει τι πραγματικά αξίζει να κρατήσουμε και τι έχει κάνει τον κύκλο του, σαν άλλη μια εποχή του χρόνου. Ίσως μας σπρώξει με έναν ήπιο αλλά ουσιαστικό τρόπο να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. Παρ’ όλα αυτά, το ξεσκαρτάρισμα και η ανανέωση δε σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να ανακατέψουμε την τράπουλα των προσώπων μας, αλλά ίσως να είναι η τέλεια ευκαιρία να βάλουμε τα όριά μας εκεί που έχουν ξεπεραστεί, να δώσουμε χώρο σε πράγματα που δεν αφήνουμε να περάσουν, ακόμη και να τολμήσουμε να εκφράσουμε αυτά που κρατάμε καλά μέσα μας.
Οι σχέσεις κάνουν κύκλους, όπως και οι εποχές. Αν κάτι μας ανήκει αληθινά, θα βγει πιο δυνατό, και ό,τι δε μας αρμόζει θα μείνει πίσω, μιας και δεν μπορεί να ανθίσει, για να δώσει χώρο σε κάτι που θα ανθίσει πραγματικά. Καλή μας άνοιξη και να επιλέγουμε πάντα ανθρώπους που μας γεμίζουν!
Συντάκτης: Τόνια Κωνσταντίνου
