Αν ήσουν το παιδί που έφερνε 13 μέσο όρο κάθε Ιούνιο στον έλεγχο και άκουγε κάθε τρίμηνο το θρυλικό «κοίτα τον αδερφό σου λίγο», ίσως ήρθε επιτέλους η στιγμή της εκδίκησης. Γιατί σύμφωνα με διάφορες έρευνες και αναλύσεις γύρω από τη σχολική επίδοση και την επαγγελματική πορεία των αδερφών σε μια οικογένεια, το παιδί με τους χειρότερους βαθμούς δεν αποκλείεται τελικά να καταλήξει το πιο πλούσιο της οικογένειας. Δε σε χάλασε!
Εκεί που ο «καλός μαθητής» έκανε υπογραμμίσεις με τέσσερα διαφορετικά χρώματα και έγραφε ημερολόγιο στόχων από την Α’ Γυμνασίου, το άλλο παιδί της οικογένειας — αυτό που άκουγε μονίμως «δεν αξιοποιεί τις δυνατότητές του» — ίσως τελικά να είναι ο μελλοντικός CEO.
Οι ειδικοί εξηγούν πως η οικονομική επιτυχία δε συνδέεται αποκλειστικά με τους βαθμούς, αλλά και με χαρακτηριστικά όπως η ανθεκτικότητα, η δημιουργικότητα, η προσαρμοστικότητα και κυρίως η διάθεση για ρίσκο. Και μεταξύ μας; Ποιος είναι πιο πιθανό να πάρει ρίσκο; Το παιδί που έπαθε κρίση πανικού επειδή έγραψε 18 ή εκείνο που είχε ήδη συνηθίσει να επιβιώνει μετά από κάθε τεστ φυσικής πόυ πήγε εξαιρετικά χάλια κι έπρεπε να βρει έναν τρόπο να το ανακοινώσει στο σπίτι;
Γιατί το «μέτριο» παιδί της οικογένειας συνήθως μεγαλώνει αλλιώς. Αναπτύσσει μηχανισμούς επιβίωσης. Μαθαίνει να ακούει «δεν πειράζει, δεν είναι όλοι για τα γράμματα» ενώ μέσα του χτίζεται σιγά σιγά ένας μικρός villain χαρακτήρας που μια μέρα θα ανοίξει startup μόνο και μόνο από πείσμα.
Την ίδια ώρα, ο αριστούχος αδερφός συχνά μεγαλώνει μέσα στην ανάγκη να μην αποτύχει ποτέ. Και κάπου εκεί βρίσκεται όλη η παγίδα του σχολείου: σου μαθαίνει πώς να αποφεύγεις το λάθος, όχι πώς να διαχειρίζεσαι την αποτυχία. Όμως η πραγματική ζωή λειτουργεί λίγο πιο χαοτικά. Δεν ανταμείβει πάντα εκείνον που έγραψε καλύτερα διαγώνισμα μαθηματικών το 2009.
Και ας είμαστε ειλικρινείς: όλοι ξέρουμε τουλάχιστον έναν πρώην «σκράπα μαθητή» που σήμερα βγάζει περισσότερα λεφτά από όλη την τάξη μαζί και ανεβάζει stories από Ντουμπάι ενώ κάποτε έπαιρνε απουσία επειδή «πήγε περίπτερο». Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι οι βαθμοί δεν έχουν σημασία ή ότι το διάβασμα είναι άχρηστο. Απλώς ίσως χρειάζεται να σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τα παιδιά λες και ολόκληρη η αξία τους χωράει σε έναν έλεγχο τριμήνου.
Γιατί τελικά η ζωή δεν είναι πανελλήνιες. Και ευτυχώς για πολλούς εκεί έξω ούτε ο λογιστής του σύμπαντος ζητά απολυτήριο λυκείου πριν σου δώσει λεφτά.
