Πριν τα tabs με δεκάδες βίντεο. Πριν τα ατελείωτα scroll. Πριν το «τι μου αρέσει;» γίνει ερώτηση που απαντά ένας αλγόριθμος. Υπήρχε μια εποχή που το ερωτικό υλικό δεν ερχόταν με ένα κλικ. Έπρεπε να το βρεις. Ένα κρυμμένο περιοδικό στο συρτάρι. Ένα ξεχασμένο τεύχος από τα 70s ή τα 80s. Ένα βιβλίο που περνούσε από χέρι σε χέρι. Μια κασέτα με ερωτική αφήγηση. Ένα μικρό μυστικό που δεν άφηνε ψηφιακό αποτύπωμα. Αυτό ακριβώς είναι που κάνει μια νέα γενιά να κοιτάζει ξανά προς τα πίσω. Γιατί ενώ το internet υποσχέθηκε απεριόριστη πρόσβαση στην επιθυμία, πολλοί άνθρωποι νιώθουν ότι κάτι χάθηκε στην πορεία: η φαντασία.
Το σύγχρονο online π0ρνό συχνά λειτουργεί με ταχύτητα. Βλέπω, αλλάζω, συνεχίζω. Η επιθυμία γίνεται σχεδόν σαν ατελείωτο μενού επιλογών. Αντίθετα, το παλιό ερωτικό υλικό άφηνε χώρο στο μυαλό. Ένα βλέμμα σε μια φωτογραφία. Μια ιστορία σε ένα ερωτικό βιβλίο. Μια φωνή που δημιουργεί εικόνες χωρίς να τις δείχνει.
Και αυτό ίσως εξηγεί γιατί όλο και περισσότεροι άνθρωποι —ιδιαίτερα γυναίκες— στρέφονται ξανά σε πιο «offline» μορφές ερωτισμού: ερωτική λογοτεχνία, audio erotica, vintage περιοδικά και περιεχόμενο που δεν βασίζεται μόνο στην εικόνα. Γιατί η φαντασίωση έχει ένα πλεονέκτημα: δεν σου δείχνει τι πρέπει να επιθυμήσεις. Σε αφήνει να το δημιουργήσεις μόνος σου.
Η εποχή των 70s και 80s είχε βέβαια και τις δικές της αντιφάσεις. Το παλιό πορνό συχνά ήταν φτιαγμένο μέσα από ένα πολύ συγκεκριμένο αντρικό βλέμμα. Όμως είχε και κάτι που σήμερα μοιάζει σχεδόν πολυτέλεια: αργό ρυθμό, μυστήριο και μια αίσθηση ανακάλυψης. Ίσως γι’ αυτό επιστρέφει. Όχι επειδή οι άνθρωποι νοσταλγούν απλώς ένα περιοδικό ή μια παλιά αισθητική. Αλλά επειδή νοσταλγούν το συναίσθημα πριν όλα γίνουν διαθέσιμα. Γιατί το ερωτικό δεν ήταν ποτέ μόνο αυτό που βλέπεις. Ήταν πάντα αυτό που φαντάζεσαι.
