Υπάρχει μια φράση που λέει πως «ο αθλητισμός χτίζει χαρακτήρες». Και είναι αλήθεια. Δεν πρόκειται για μια διαπίστωση που γεννήθηκε από την απόσταση της εξέδρας, αλλά από την καθημερινότητα μέσα στα γήπεδα. Ο αθλητισμός διδάσκει συνεργασία, σεβασμό, πειθαρχία και επιμονή. Μαθαίνει στους ανθρώπους να πέφτουν και να σηκώνονται, να αποδέχονται την ήττα και να συνεχίζουν να προσπαθούν. Δείχνει ότι η επιτυχία έρχεται μόνο μέσα από κόπο και ότι τίποτα δε χαρίζεται.
Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι.
Γιατί υπάρχουν και οι περιπτώσεις όπου ένας αθλητής, έπειτα από χρόνια προπονήσεων, θυσιών και στερήσεων, βλέπει την προσπάθειά του να παραμερίζεται. Όχι επειδή δεν ήταν αρκετά καλός. Όχι επειδή δεν εργάστηκε όσο χρειαζόταν. Αλλά επειδή κάποιος άλλος διέθετε τις κατάλληλες γνωριμίες ή το απαραίτητο «κονέ». Δυστυχώς, πρόκειται για ένα φαινόμενο που εξακολουθεί να υπάρχει σε αρκετές περιπτώσεις στον χώρο του αθλητισμού.
Η πιο δύσκολη ήττα για έναν αθλητή δεν είναι να χάσει από κάποιον καλύτερο. Είναι να μη λάβει ποτέ την ευκαιρία να αποδείξει τι πραγματικά αξίζει. Εκεί γεννιέται η μεγαλύτερη απογοήτευση. Το παράδοξο είναι ότι εκείνοι που αγαπούν περισσότερο τον αθλητισμό είναι συχνά αυτοί που πληγώνονται περισσότερο από αυτόν. Τα παιδιά που μεγάλωσαν μέσα στα γήπεδα, πιστεύοντας στην αξιοκρατία και στον σεβασμό των κανόνων, δυσκολεύονται περισσότερο να αποδεχθούν την αδικία.
Στο βόλεϊ, όπως και σε κάθε άθλημα, το ταλέντο χρειάζεται σκληρή δουλειά για να εξελιχθεί. Ωστόσο, η δουλειά από μόνη της δεν αρκεί όταν οι αποφάσεις δε βασίζονται αποκλειστικά στην αξία. Κάθε φορά που ένας πραγματικά ικανός αθλητής μένει πίσω επειδή κάποιος άλλος είχε καλύτερες γνωριμίες, δεν χάνει μόνο ο ίδιος. Χάνει η ομάδα, χάνει το άθλημα και, τελικά, χάνει η ίδια η έννοια του ευ αγωνίζεσθαι. Έτσι, πολλά όνειρα δεν τελειώνουν μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Σβήνουν σιωπηλά έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Ο αθλητισμός έχει ανάγκη από περισσότερη αξιοκρατία και λιγότερα «κονέ». Όταν οι ευκαιρίες δίνονται σε εκείνους που πραγματικά τις αξίζουν, κερδίζουν όλοι και κυρίως κερδίζει το ίδιο το άθλημα.
Πολλοί αθλητές φτάνουν σε μια ηλικία όπου αποφασίζουν να ολοκληρώσουν ένα ταξίδι που κράτησε δεκαετίες. Ένα ταξίδι στο οποίο το γήπεδο υπήρξε δεύτερο σπίτι, τρόπος ζωής και καθημερινή διέξοδος. Κοιτώντας πίσω, η μεγαλύτερη δικαίωση είναι ότι δεν άφησαν ολόκληρο το μέλλον τους να εξαρτηθεί αποκλειστικά από τον αθλητισμό, αλλά φρόντισαν να χτίσουν παράλληλα σπουδές και επαγγελματική πορεία.
Αυτό δε σημαίνει ότι έπαψαν να αγαπούν το άθλημα ούτε ότι σταμάτησαν να πιστεύουν στις δυνατότητές τους. Σημαίνει ότι κατάλαβαν πως κανένα όνειρο δεν πρέπει να γίνεται η μοναδική ταυτότητα ενός ανθρώπου, ιδιαίτερα όταν η πραγματοποίησή του εξαρτάται πολλές φορές και από παράγοντες που δεν μπορεί να ελέγξει.
Ο αθλητισμός προσφέρει πολύτιμα εφόδια: πειθαρχία, υπομονή, επιμονή και δύναμη. Παράλληλα όμως διδάσκει και κάτι ακόμη· πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει ένα σταθερό θεμέλιο για τη ζωή όταν η τελευταία μπάλα πέσει στο παρκέ και τα φώτα του γηπέδου σβήσουν.
Ίσως το μεγαλύτερο λάθος πολλών αθλητών είναι ότι για χρόνια κατηγορούν τον εαυτό τους. Πιστεύουν πως δεν προσπάθησαν αρκετά ή πως δεν έκαναν όσα χρειάζονταν για να ξεχωρίσουν. Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Υπάρχουν στιγμές όπου η έκβαση δεν εξαρτάται αποκλειστικά από την προσπάθεια. Και τότε ο αθλητισμός δε χάνει μόνο έναν αθλητή. Χάνει κάθε άνθρωπο που πίστεψε ότι η δουλειά, η συνέπεια και η αγάπη για το άθλημα αρκούν πάντα. Δεν αρκούν πάντα. Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο μάθημα που μπορεί να πάρει ένας αθλητής.
Γιατί η μεγαλύτερη ήττα δεν είναι να χάσεις έναν αγώνα. Είναι να χάσεις την πίστη σου σε αυτό που κάποτε αγαπούσες περισσότερο. Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο κομμάτι: να συνεχίζεις να αγαπάς κάτι που κάποτε σε πλήγωσε.
Συντάκτης: Μαρία Παπαδοπούλου
