Δέκα χτυπήματα. Δέκα καταγεγραμμένες κακώσεις στο σώμα μιας 17χρονης. Ένα χαστούκι έξω από ένα μαγαζί επειδή εκείνος ζήλεψε. Ώρες ξυλοδαρμού μέσα στο σπίτι. Απειλές ότι «θα της σπάσει τα δόντια», ότι «δε θα την αφήσει ζωντανή», ότι «θα την κάψει». Ένα κορίτσι που, όταν ρωτήθηκε αν υπήρξε λογομαχία, έδωσε ίσως την πιο ανατριχιαστική απάντηση ολόκληρης της υπόθεσης: «Με χτυπούσε. Δεν υπάρχει τσακωμός με λόγια».
Και όμως, ακόμα και σήμερα, σε τέτοιες ιστορίες θα βρεθούν άνθρωποι που θα ψάξουν το «ναι, αλλά».
«Ναι, αλλά ζήλευαν και οι δύο».
«Ναι, αλλά ήταν μικροί».
«Ναι, αλλά κι εκείνη τον προκαλούσε».
Όχι.
Δεν υπάρχει «αλλά» όταν ένας ενήλικος άνδρας χτυπά επανειλημμένα μια ανήλικη κοπέλα. Δεν υπάρχει «αλλά» όταν η βία κρατάει ώρες. Δεν υπάρχει «αλλά» όταν μια ιατροδικαστική έκθεση μετράει τις ώρες ενός ξυλοδαρμού.
Η καταγγελία της 17χρονης για τον 23χρονο με τον οποίο διατηρούσε σχέση εδώ και 5 μήνες, αναφέρει πως όλα συνέβησαν το βράδυ της 20ής προς 21η Ιουνίου 2026 όταν βγήκαν με παρέα σε κατάστημα διασκέδασης της περιοχής. Όμως η πραγματικότητα είναι πως ξεκινά νωρίτερα. Γιατί το μενταλιτέ του ελέγχου είναι η πιο γνώριμη μορφή έμφυλης βίας. Αυτή που ξεκινά από τον έλεγχο, περνά στη ζήλια, συνεχίζει με το πρώτο χαστούκι και, πολλές φορές, καταλήγει σε γυναικοκτονία. Η κοινωνία γνωρίζει αυτή τη διαδρομή. Την έχει δει δεκάδες φορές. Και παρ’ όλα αυτά εξακολουθεί να εκπλήσσεται κάθε φορά.
Το πιο επικίνδυνο στοιχείο της υπόθεσης στην απολογία του 23χρονου είναι το γεγονός ότι η φράση που φέρεται να είπε ακούγεται ακόμα φυσιολογική σε αρκετούς ανθρώπους.
«Αν ο ένας θέλει μια σφαλιάρα για να έρθει το μυαλό του στη θέση του, είναι οκ να του την ρίξει ο άλλος».
Αυτή η πρόταση είναι και το απόσταγμα μιας κουλτούρας που για δεκαετίες μεγάλωσε αγόρια με την πεποίθηση ότι η βία είναι μέσο επιβολής. Ότι ο θυμός δικαιολογεί το χέρι. Ότι η σύντροφος είναι κάτι που μπορείς να «συνεφέρεις». Ότι το χαστούκι είναι μορφή επικοινωνίας.
Όχι. Δεν είναι. Το χαστούκι δεν είναι αγάπη. Δεν είναι πάθος. Δεν είναι ζήλια. Δεν είναι χαρακτήρας. Είναι βία. Και η βία δεν ξεκινά όταν εμφανιστεί το πρώτο αίμα. Ξεκινά πολύ νωρίτερα. Ξεκινά όταν κάποιος αποφασίζει τι θα φορέσεις, με ποιον θα μιλήσεις, πού θα πας, ποιον θα κοιτάξεις. Ξεκινά όταν σε κάνει να φοβάσαι την αντίδρασή του περισσότερο από το ίδιο το πρόβλημα. Ξεκινά όταν σε πείθει ότι φταις εσύ που τον «έκανες έξαλλο».
Γι’ αυτό και το γεγονός ότι η 17χρονη είχε συγχωρήσει ένα προηγούμενο περιστατικό βίας δεν προκαλεί έκπληξη. Προκαλεί θλίψη. Γιατί έτσι λειτουργεί σχεδόν πάντα ο κύκλος της κακοποίησης. Έρχεται η έκρηξη. Μετά η μεταμέλεια. Οι υποσχέσεις. Η συγγνώμη. Η ελπίδα ότι «δεν θα ξαναγίνει». Και ύστερα η επανάληψη, συνήθως πιο βίαιη από την προηγούμενη. Δεν είναι αδυναμία των θυμάτων. Είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η κακοποίηση. Και όσο συνεχίζουμε να αναρωτιόμαστε «γιατί δεν έφυγε;» αντί να ρωτάμε «γιατί τη χτύπησε;», τόσο θα μεταφέρουμε την ευθύνη από τον θύτη στο θύμα.
Το πιο αισιόδοξο στοιχείο αυτής της ιστορίας είναι ότι υπήρξαν άνθρωποι που δεν κοίταξαν αλλού. Οι θαμώνες που παρενέβησαν. Ο συγγενής που οδήγησε και τους δύο στο αστυνομικό τμήμα και προέτρεψε την ανήλικη να μην αφήσει το περιστατικό να περάσει. Γιατί η σιωπή ήταν πάντα ο μεγαλύτερος σύμμαχος της κακοποίησης. Κάθε φορά που ακούμε «είναι προσωπική τους υπόθεση», κάποια γυναίκα μένει μόνη. Κάθε φορά που ακούμε «μην μπλέκεις», κάποιος θύτης παίρνει το μήνυμα ότι μπορεί να συνεχίσει. Και κάθε φορά που βαφτίζουμε τη βία «ένταση της στιγμής», κανονικοποιούμε το επόμενο χτύπημα.
Δεν είναι όλες οι γυναίκες ασφαλείς μέσα στη σχέση τους. Και δυστυχώς, για πολλές, το πιο επικίνδυνο μέρος δεν είναι ένας σκοτεινός δρόμος. Είναι το ίδιο τους το σπίτι. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να μάθουμε στις γυναίκες πώς να αποφεύγουν τους κακοποιητές. Είναι να μεγαλώσουμε αγόρια που δε θα γίνουν ποτέ κακοποιητές. Να σταματήσουμε να χαϊδεύουμε συμπεριφορές στο όνομα του «ανδρισμού», της «ζήλιας» ή του «εκρηκτικού χαρακτήρα». Να διδάξουμε ότι η αγάπη δεν απαιτεί φόβο, ότι ο σεβασμός δεν επιβάλλεται με γροθιές και ότι κανένας άνθρωπος δεν έχει δικαίωμα να σηκώνει χέρι πάνω σε έναν άλλον.
Δεν υπάρχει καμία μορφή αγάπης που να αφήνει μώλωπες.
