Μπαίνεις σε μια καφετέρια και, πριν ακόμη αποφασίσεις τι θα παραγγείλεις, έχεις ήδη κάνει κάτι σχεδόν μηχανικά: έχεις εντοπίσει πού θέλεις να καθίσεις. Άλλος κατευθύνεται χωρίς δεύτερη σκέψη προς το τραπέζι δίπλα στο παράθυρο, άλλος επιλέγει μια ήσυχη γωνία και κάποιος άλλος κάθεται ακριβώς στο κέντρο, εκεί όπου συμβαίνουν όλα.
Η θέση που διαλέγουμε δεν αποτελεί κάποιο αλάνθαστο τεστ προσωπικότητας. Μπορεί απλώς να εξαρτάται από το αν περιμένουμε παρέα, αν θέλουμε να δουλέψουμε ή αν το μοναδικό τραπέζι που έχει απομείνει βρίσκεται δίπλα στην τουαλέτα. Ωστόσο, οι επιλογές μας συχνά συνδέονται με την ανάγκη μας για άνεση, έλεγχο, ιδιωτικότητα ή κοινωνική επαφή.
Δίπλα στο παράθυρο
Αν το πρώτο πράγμα που ψάχνεις είναι ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο, πιθανότατα θέλεις να έχεις επαφή με όσα συμβαίνουν γύρω σου, χωρίς απαραίτητα να συμμετέχεις σε αυτά. Σου αρέσει να παρατηρείς τον κόσμο, να χαζεύεις τους περαστικούς και να δημιουργείς μικρές ιστορίες για ανθρώπους που δεν θα ξαναδείς ποτέ.
Η θέση αυτή προσφέρει την τέλεια ισορροπία: βρίσκεσαι μέσα στην καφετέρια, αλλά το βλέμμα σου μπορεί να ταξιδεύει έξω. Είναι η επιλογή όσων αγαπούν το φως, την κίνηση και την αίσθηση ότι παρακολουθούν τη ζωή να περνά μπροστά τους. Ή απλώς όσων γνωρίζουν πού βγαίνουν οι καλύτερες φωτογραφίες του καφέ.
Σε μια ήσυχη γωνία
Η γωνία είναι η ασφαλής επιλογή των ανθρώπων που θέλουν να ελέγχουν λίγο καλύτερα τον χώρο γύρω τους. Αν την προτιμάς, μάλλον εκτιμάς την ιδιωτικότητα και δεν θέλεις να αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι διαρκώς σε κοινή θέα.
Εκεί μπορείς να μιλήσεις πιο άνετα, να διαβάσεις, να εργαστείς ή απλώς να παρατηρήσεις τους υπόλοιπους χωρίς να σε παρατηρούν εξίσου εύκολα. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είσαι εσωστρεφής. Μπορεί απλώς να θέλεις να πιεις τον καφέ σου χωρίς να περνούν κάθε τρία λεπτά τσάντες, δίσκοι και άνθρωποι πάνω από το κεφάλι σου.
Στο κέντρο της καφετέριας
Αν επιλέγεις το κεντρικό τραπέζι, μάλλον δεν σε ενοχλεί η κίνηση και ο θόρυβος. Ίσως νιώθεις άνετα μέσα στην ενέργεια ενός γεμάτου χώρου και απολαμβάνεις να βρίσκεσαι εκεί όπου συναντιούνται οι παρέες, οι συζητήσεις και τα βλέμματα.
Οι άνθρωποι που κάθονται στο κέντρο συχνά δείχνουν μεγαλύτερη άνεση με την κοινωνική έκθεση. Δεν χρειάζονται έναν τοίχο πίσω τους ούτε μια γωνία για να χαλαρώσουν. Βέβαια, υπάρχει πάντοτε και η πιθανότητα να κάθισαν εκεί επειδή αυτό ήταν το μόνο τραπέζι που δεν είχε πάνω ένα μυστηριώδες «κρατημένο».
Με την πλάτη στον τοίχο
Θέλεις να βλέπεις την είσοδο, τον χώρο και όλους όσοι κινούνται μέσα σε αυτόν, αλλά δεν αισθάνεσαι άνετα όταν κάποιος βρίσκεται πίσω σου. Η επιλογή μιας θέσης με την πλάτη στον τοίχο μπορεί να συνδέεται με την ανάγκη για ασφάλεια και έλεγχο του περιβάλλοντος.
Είναι η θέση εκείνων που θέλουν να γνωρίζουν τι συμβαίνει, ποιος μπαίνει, ποιος φεύγει και από πού πλησιάζει ο σερβιτόρος με την παραγγελία. Αν μάλιστα φτάνεις πρώτος και κρατάς αυτή τη θέση για εσένα, μάλλον η παρέα σου έχει ήδη αποδεχτεί ότι το θέμα δεν είναι προς διαπραγμάτευση.
Κοντά στην πόρτα
Η θέση κοντά στην έξοδο μπορεί να δείχνει ότι θέλεις να έχεις εύκολη πρόσβαση και την αίσθηση πως μπορείς να φύγεις γρήγορα. Ίσως δεν σκοπεύεις να μείνεις πολλή ώρα, περιμένεις κάποιον ή απλώς δεν αγαπάς ιδιαίτερα τους γεμάτους χώρους.
Υπάρχει, φυσικά, και η πιο πρακτική εξήγηση: είσαι ο άνθρωπος που λέει «θα πιω έναν γρήγορο καφέ» και το εννοεί πραγματικά. Ένα σπάνιο είδος, ειδικά στην Ελλάδα.
Στο μεγάλο κοινόχρηστο τραπέζι
Όποιος κάθεται με άνεση σε ένα κοινόχρηστο τραπέζι πιθανότατα δεν ενοχλείται από την παρουσία αγνώστων και μπορεί να προσαρμόζεται εύκολα. Είναι μια επιλογή που δείχνει κοινωνική άνεση, αλλά όχι απαραίτητα διάθεση για κουβέντα.
Μπορεί να σου αρέσει η αίσθηση ότι βρίσκεσαι ανάμεσα σε ανθρώπους, ακόμη κι αν ασχολείσαι με το βιβλίο ή το laptop σου. Θέλεις παρέα χωρίς τις υποχρεώσεις της παρέας. Να ακούς τον θόρυβο γύρω σου, αλλά να μη χρειάζεται να απαντήσεις στην ερώτηση «τι κάνεις αυτόν τον καιρό;».
Έξω, ακόμη κι αν κάνει λίγο κρύο
Αν επιμένεις να κάθεσαι έξω με το πρώτο ίχνος ήλιου, ακόμη κι όταν χρειάζεσαι μπουφάν, κασκόλ και θερμάστρα, αγαπάς την αίσθηση ελευθερίας περισσότερο από τη θερμική σου άνεση. Δε θέλεις να αισθάνεσαι κλεισμένος και προτιμάς τον καθαρό αέρα, την κίνηση του δρόμου και την αίσθηση ότι συμμετέχεις στην πόλη.
Ή είσαι καπνιστής. Σε αυτή την περίπτωση, το μυστήριο λύθηκε χωρίς ιδιαίτερη ψυχολογική ανάλυση.
Πάντα στην ίδια θέση
Αν επιστρέφεις στην ίδια καφετέρια και επιλέγεις κάθε φορά το ίδιο τραπέζι, πιθανότατα βρίσκεις ασφάλεια στη συνήθεια. Η οικειότητα σε χαλαρώνει και δεν βλέπεις τον λόγο να αλλάξεις κάτι που λειτουργεί.
Η συγκεκριμένη θέση γίνεται σταδιακά «δική σου», ακόμη κι αν κανείς άλλος δεν έχει ενημερωθεί γι’ αυτή τη συμφωνία. Και αν τη βρεις πιασμένη, νιώθεις μια μικρή, παράλογη ενόχληση απέναντι στον άγνωστο που τόλμησε να καθίσει στο τραπέζι σου.
Τελικά, η θέση που επιλέγουμε σε μια καφετέρια ίσως λέει κάτι για τον τρόπο με τον οποίο θέλουμε να υπάρχουμε ανάμεσα στους άλλους. Κάποιοι θέλουμε να βλέπουμε χωρίς να φαινόμαστε, άλλοι να βρισκόμαστε στο κέντρο και άλλοι να έχουμε πάντοτε μια εύκολη έξοδο.
Βέβαια, όλα αυτά ισχύουν μέχρι να εμφανιστεί το πραγματικά σημαντικό κριτήριο: πού υπάρχει πρίζα. Εκεί τελειώνει η ψυχολογία και ξεκινά η επιβίωση.
