Να πούμε μια αλήθεια που ίσως ενοχλήσει λίγο τους λάτρεις του πρωινού σ3ξ, αλλά κάποιος πρέπει να την πει: το afternoon s#x είναι αδικημένο. Πολύ αδικημένο. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, έχουμε αποφασίσει ότι το σ3ξ πρέπει να χωράει είτε ανάμεσα σε δύο ξυπνητήρια είτε λίγο πριν πέσουν τα βλέφαρα από την κούραση. Το μεσημέρι, όμως; Εκεί που η μέρα έχει πάρει μπρος, έχεις ήδη πιει τον καφέ σου, έχεις ξεμπερδέψει με τις πρώτες υποχρεώσεις και υπάρχει ακόμη φως έξω;
Εκεί, αγαπημένε μου, βρίσκεται το πραγματικό μεγαλείο. Το afternoon s#x δεν ζητάει να ξυπνήσεις. Δεν σε πετυχαίνει με το ένα μάτι κλειστό και το άλλο να ψάχνει το κινητό. Και κυρίως, δεν σε βρίσκει να σκέφτεσαι αν έχεις βάλει το ξυπνητήρι για αύριο. Σε βρίσκει ξύπνιο. Κανονικά. Και αυτό από μόνο του είναι μεγάλο πλεονέκτημα. Το μεσημέρι έχει άλλη χάρη. Υπάρχει κάτι πολύ ωραίο στο να κοιτάς το ρολόι και να συνειδητοποιείς ότι είναι, ας πούμε, τρεις το απόγευμα και αντί να κάνεις αυτό που «πρέπει», αποφασίζεις να κάνεις κάτι που πραγματικά θέλεις.
Είναι λίγο επαναστατικό. Έχεις δουλειές; Προφανώς. Έχεις εκκρεμότητες; Εννοείται. Έχεις emails που περιμένουν απάντηση; Δυστυχώς, ναι. Αλλά για μία φορά ας μη γίνει ο άνθρωπος σκλάβος του inbox του. Άλλωστε, το email δεν θα φύγει. Η διάθεση όμως μπορεί. Και το afternoon s#x έχει αυτό ακριβώς το πλεονέκτημα: δεν χρειάζεται να το στριμώξεις ανάμεσα σε υποχρεώσεις. Μπορεί να γίνει η μικρή, αυθόρμητη παρένθεση που κάνει μια συνηθισμένη μέρα πολύ λιγότερο συνηθισμένη.
Δεν είσαι πτώμα από την κούραση. Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο ατού του. Το βράδυ μπορεί να έχεις γυρίσει σπίτι και να λες «έλα μωρέ, θα αράξω λίγο στον καναπέ». Και ξέρεις τι γίνεται μετά. Ανοίγεις μια σειρά. Μετά ανοίγεις και κάτι να φας. Μετά λες «θα δω μόνο ένα επεισόδιο». Και ξαφνικά είναι 00:47 και η μόνη ερωτική σχέση που έχεις πλέον είναι με το μαξιλάρι σου.
Το afternoon s#x, αντίθετα, σε πετυχαίνει πριν προλάβει η μέρα να σε διαλύσει. Είσαι ακόμη άνθρωπος. Έχεις ενέργεια. Και, κυρίως, δεν χρειάζεται να κάνεις μαθηματικούς υπολογισμούς τύπου «αν ξεκινήσουμε τώρα, θα προλάβω να κοιμηθώ τουλάχιστον έξι ώρες;».
Έχει κάτι λίγο απαγορευμένο. Και εδώ είναι όλο το παιχνίδι. Το μεσημέρι έχει μια αίσθηση παρανομίας χωρίς να κάνεις απολύτως τίποτα παράνομο. Είναι η ώρα που κανονικά θα έπρεπε να δουλεύεις, να τακτοποιείς, να τρέχεις, να απαντάς σε μηνύματα. Κι εσύ αποφασίζεις να πατήσεις pause. Αυτή η μικρή αίσθηση ότι «κανονικά τώρα θα έπρεπε να κάνω κάτι άλλο» κάνει την κατάσταση λίγο πιο ενδιαφέρουσα. Γιατί η επιθυμία έχει συχνά μεγαλύτερη ένταση όταν δεν την έχεις προγραμματίσει μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας. Δεν χρειάζεται να περιμένεις το βράδυ. Δεν χρειάζεται να περιμένεις το Σαββατοκύριακο. Κάποιες φορές η καλύτερη στιγμή είναι αυτή που εμφανίζεται στη μέση μιας απολύτως συνηθισμένης Τετάρτης.
Και μετά έχεις ένα ολόκληρο βράδυ μπροστά σου. Εδώ, συγγνώμη, αλλά το afternoon sex κερδίζει κατά κράτος. Γιατί δεν τελειώνει η μέρα εκεί. Έχεις ακόμη ώρες μπροστά σου. Μπορείς να βγεις για φαγητό, να πιεις ένα ποτό, να κάνεις μια βόλτα ή απλώς να συνεχίσεις τη μέρα σου με εκείνο το χαμόγελο που προσπαθείς να κρύψεις και, φυσικά, δεν κρύβεται με τίποτα. Και υπάρχει κάτι πολύ ωραίο στο να κουβαλάς μαζί σου μια προσωπική στιγμή που δεν χρειάζεται να την ξέρει κανείς. Εσύ ξέρεις. Ο άλλος ξέρει. Και οι υπόλοιποι μπορούν να συνεχίσουν κανονικά τη ζωή τους.
Το afternoon s#x είναι και λίγο θέμα διάθεσης. Μπορεί να μην ταιριάζει σε όλους. Υπάρχουν άνθρωποι που στις τρεις το μεσημέρι σκέφτονται μόνο καφέ και φαγητό. Σεβαστό. Υπάρχουν και άλλοι όμως που εκείνη την ώρα βρίσκονται στο καλύτερο σημείο της ημέρας τους. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το ωραίο: δεν υπάρχει κανόνας. Το σεξ δεν έχει ωράριο λειτουργίας. Δεν ανοίγει στις 21:00 και κλείνει στις 23:30. Δεν χρειάζεται να περιμένεις το σκοτάδι, τα κεριά και την κατάλληλη playlist για να δημιουργηθεί χημεία. Μπορεί να συμβεί το απόγευμα, με το φως να περνάει από τις κουρτίνες και τη ζωή να συνεχίζεται κανονικά έξω. Και ίσως αυτό να το κάνει ακόμη πιο όμορφο.
Γιατί τελικά το afternoon s#x δεν είναι καλύτερο επειδή υπάρχει κάποιος μαγικός κανόνας που το κάνει ανώτερο από όλα τα υπόλοιπα. Είναι καλύτερο γιατί σου θυμίζει κάτι πολύ απλό: Ότι δεν χρειάζεται πάντα να περιμένεις να τελειώσουν όλα για να απολαύσεις τη ζωή. Μπορείς να κάνεις μια παύση στη μέση της ημέρας. Να αφήσεις στην άκρη το κινητό. Να ξεχάσεις για λίγο τη δουλειά. Να κλείσεις την πόρτα. Και να θυμηθείς ότι, εκτός από deadlines, λογαριασμούς και υποχρεώσεις, είσαι και άνθρωπος. Και ναι, αν πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στο «καλημέρα, σηκώθηκες;» και στο «είναι τρεις το μεσημέρι, έχουμε λίγο χρόνο;», ξέρω πολύ καλά ποιο από τα δύο θα ψήφιζα. Το απόγευμα, άλλωστε, έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά του.
Και γιατί να τον χαλάσουμε;
