Ένας χωρισμός τελειώνει μια σχέση, όχι όμως και την κοινή γονεϊκότητα. Από τη στιγμή που υπάρχει ένα παιδί, οι δύο άνθρωποι μπορεί να πάψουν να είναι ζευγάρι, αλλά εξακολουθούν να μοιράζονται κάτι πολύ μεγαλύτερο από το παρελθόν τους: την ευθύνη να του επιτρέψουν να αγαπά και τους δύο, χωρίς να αισθάνεται ότι προδίδει κανέναν.
Αυτή τη δύσκολη πλευρά της νέας καθημερινότητάς τους περιέγραψαν μέσα από σχεδόν διαδοχικές αναρτήσεις η Ιωάννα Τούνη και ο Δημήτρης Αλεξάνδρου, με αφορμή τη μετάβαση του γιου τους από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα, όπου θα περάσει τις επόμενες δέκα ημέρες με τον πατέρα του.
«Νιώθω ήδη τόσο κενή»
Το πρωί της Τρίτης 1ης Σεπτεμβρίου, η Ιωάννα Τούνη δημοσίευσε ένα βίντεο από το σπίτι της στη Θεσσαλονίκη, λίγο πριν αποχωριστεί τον γιο της. Στην ανάρτησή της δεν έκρυψε τη δυσκολία που βιώνει κάθε φορά που το παιδί φεύγει για να περάσει ένα διάστημα με τον πατέρα του.
«Σήμερα το μωράκι μου φεύγει Αθήνα για 10 μέρες και νιώθω ήδη τόσο κενή. Νομίζω αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι που έχω να αντιμετωπίσω κάθε μήνα», έγραψε σε Instagram story, ενώ εμφανιζόταν να φροντίζει τον μικρό Πάρη.
Η αίσθηση του κενού που περιγράφει είναι απολύτως ανθρώπινη. Για έναν γονέα που έχει συνηθίσει να βρίσκεται καθημερινά μαζί με το παιδί του, οι δέκα ημέρες δεν είναι απλώς ένα διάστημα στο ημερολόγιο. Είναι ένα άδειο δωμάτιο, μια διαφορετική ρουτίνα και η απουσία όλων εκείνων των μικρών πραγμάτων που μέχρι τότε γέμιζαν τη μέρα του.
Το ότι ένας γονέας γνωρίζει πως το παιδί του είναι ασφαλές και περνά όμορφα με τον άλλο δεν σημαίνει ότι παύει να του λείπει. Η λογική και το συναίσθημα μπορούν να υπάρχουν ταυτόχρονα, χωρίς το ένα να ακυρώνει το άλλο.
«Τα παιδιά δεν είναι κτήμα κανενός»
Λίγο αργότερα, ο Δημήτρης Αλεξάνδρου δημοσίευσε από το αεροδρόμιο ένα βίντεο, περιμένοντας να υποδεχτεί τον γιο του στην Αθήνα. Με αφορμή την άφιξη του παιδιού, αναφέρθηκε στη γονεϊκότητα μετά τον χωρισμό και στη σημασία της παρουσίας και των δύο γονέων στη ζωή του.
«Η πραγματική αγάπη είναι να καταλαβαίνεις ότι το παιδί σου χρειάζεται εξίσου και τη μαμά του και τον μπαμπά του. Τα παιδιά δεν είναι κτήμα κανενός, είναι η ζωή και των δύο. Καλό μήνα με υγεία», έγραψε χαρακτηριστικά.
Οι δύο αναρτήσεις αποτυπώνουν ουσιαστικά τις δύο πλευρές της ίδιας στιγμής: ένας γονέας αποχαιρετά το παιδί του και ένας άλλος περιμένει να το αγκαλιάσει. Η χαρά του ενός δεν ακυρώνει τη στενοχώρια του άλλου, όπως και η λύπη του αποχωρισμού δεν σημαίνει ότι το παιδί δεν πρέπει να φύγει.
Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες το παιδί μετατρέπεται, άλλοτε συνειδητά και άλλοτε χωρίς πρόθεση, σε μέσο επιβεβαίωσης, διαπραγμάτευσης ή τιμωρίας. Οι ημέρες μετρούνται σαν πόντοι, οι γιορτές γίνονται πεδίο σύγκρουσης και κάθε όμορφη στιγμή με τον έναν γονέα μπορεί να αντιμετωπίζεται από τον άλλο σαν προσωπική ήττα.
Μόνο που ένα παιδί δε μοιράζεται στα δύο. Δεν αγαπά τη μητέρα του λιγότερο επειδή περνά όμορφα με τον πατέρα του και δεν εγκαταλείπει τον πατέρα του όταν επιστρέφει στη μητέρα του. Η αγάπη του δεν είναι περιορισμένη ποσότητα που πρέπει να κατανεμηθεί δίκαια, ούτε απόδειξη αφοσίωσης που οφείλει να προσφέρει εναλλάξ.
Ο πόνος του αποχωρισμού, από την άλλη, είναι πραγματικός και κάθε γονέας έχει δικαίωμα να τον νιώσει. Και ασφαλώς δεν είναι ευθύνη του παιδιού να τον θεραπεύσει. Ένα παιδί δεν πρέπει να φεύγει έχοντας μέσα στη βαλίτσα του την ενοχή ότι αφήνει τη μαμά ή τον μπαμπά «μόνο». Δεν πρέπει να αισθάνεται υπεύθυνο για το κενό του ενήλικα ούτε να πιστεύει ότι, αν περάσει όμορφα μακριά του, τον πληγώνει.
Η ώριμη γονεϊκή αγάπη δεν κρύβει απαραίτητα τη στενοχώρια, αλλά φροντίζει να μην τη φορτώσει στο παιδί. Λέει «θα μου λείψεις», αλλά μαζί λέει και «να περάσεις υπέροχα». Δίνει χώρο στο συναίσθημα χωρίς να το μετατρέπει σε βάρος. Και ναι, αυτή είναι μια πραγματικότητα που αν μη τι άλλο βλέπουμε στην Ιωάννα Τούνη και τον Δημήτρη Αλεξάνδρου, παρά τις περιστασιακές πικρίες που θα υπάρξουν, γιατί είναι άνθρωποι. Αυτό είναι ίσως και το δυσκολότερο μάθημα της γονεϊκότητας μετά τον χωρισμό: να αντέχεις την απουσία, επειδή γνωρίζεις ότι η παρουσία του άλλου γονέα είναι σημαντική για το παιδί σου.
Η απόσταση ανάμεσα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη κάνει αναμφίβολα πιο περίπλοκη την καθημερινότητα της Ιωάννας Τούνη και του Δημήτρη Αλεξάνδρου. Τα ταξίδια, οι αποχωρισμοί και οι επιστροφές έχουν πλέον γίνει μέρος της ζωής τους, όπως συμβαίνει σε χιλιάδες οικογένειες μετά από έναν χωρισμό. Καμία ανάρτηση δεν μπορεί φυσικά να αποτυπώσει ολόκληρη τη δυναμική μιας οικογένειας. Όταν μάλιστα οι γονείς είναι δημόσια πρόσωπα, κάθε φράση διαβάζεται εύκολα ως απάντηση, αιχμή ή μήνυμα προς την άλλη πλευρά, ακόμη κι αν δεν γνωρίζουμε την πρόθεση με την οποία γράφτηκε.
Το ουσιαστικό, όμως, βρίσκεται πέρα από το ποιος ανέβασε πρώτος story και αν η δεύτερη ανάρτηση αποτελούσε έμμεση απάντηση στην πρώτη. Βρίσκεται στη φράση που αφορά κάθε χωρισμένο ζευγάρι με παιδιά: το παιδί ειναι πάνω από κάθε χωρισμό. Έχει ανάγκη και δικαίωμα να διατηρεί μια ουσιαστική σχέση και με τους δύο γονείς του, εφόσον και οι δύο αποτελούν ασφαλή και φροντιστικά πρόσωπα στη ζωή του. Κι εν τέλει χρειάζεται να του δώσεις την ασφάλεια να αγαπά τον άλλο γονέα χωρίς φόβο, ενοχή ή την αίσθηση ότι πρέπει να επιλέξει πλευρά.
