Στο σημερινό μας επεισόδιο, ασχολούμαστε με την επικαιρότητα, καθώς καταγράφουμε στο ημερολόγιο τις σκέψεις μας, για την τραγική κατάσταση με τις φωτιές στην Ελλάδα. Μια ιστορία που πια, δυστυχώς, επαναλαμβάνεται κάθε καλοκαίρι.
Και πώς να μη γίνεται αυτό, αφού, σύμφωνα με τους ειδικούς, το κλίμα έχει αλλάξει τόσο δραστικά, γι’ αυτό και τα δάση μας καίγονται αβίαστα, ενώ εμείς απλά τρέχουμε να σώσουμε ότι μπορούμε. Για εμάς, όλους τους ρομαντικούς της γενιάς Χ, που μεγαλώσαμε σε μια εποχή που δεν υπήρχε το γρήγορο ίντερνετ και η αποξένωση της κοινωνίας, κάθε χτύπημα του 112 είναι μια προειδοποίηση, ένας ήχος θυμού και ανασφάλειας, που πραγματικά είναι σχεδόν αδύνατο να αγνοήσεις.
Παράλληλα, ταξιδεύουμε στα καλοκαίρια της απλότητας, που όλα φάνταζαν απλά και διαχειρίσιμα. Που η γειτονιά ήταν ενωμένη σαν γροθιά, ιδίως στα δύσκολα. Μπορεί να μην υπήρχαν τα σημερινά τεχνολογικά εργαλεία και όλες οι κουλ εφαρμογές, τα υπερσύγχρονα μηχανήματα που χρησιμοποιούνται στην κατάσβεση μιας πυρκαγιάς. Υπήρχε όμως η αίσθηση του ότι ανήκεις σε μια κοινότητα, όπου ο ένας φροντίζει τον άλλο.
Ίσως όλα να αλλάζουν γρήγορα, ενώ και η ίδια η φύση έχει φτάσει στα όρια της και δεν αντέχει άλλο κάρβουνο. Καίγεται το παρελθόν μας μαζί με τα δέντρα, και κατά ένα περίεργο τρόπο, η καταχώρηση αυτή στο ημερολόγιο ίσως τελικά να είναι η δική μας αντίσταση στο χρόνο, που παρασέρνει τα πάντα στο διάβα του. Ταυτόχρονα, επειδή έτσι μεγαλώσαμε, θα υπάρχει πάντα υπάρχει μια αδιόρατη ελπίδα, ίσως και λόγω της ανάγκης να πιστέψουμε πως είναι δυνατή η αναγέννηση, και πως θα ξαναέρθει η ζωή στα καμένα μέρη.
Συντάκτης: Βούλα Β.
