Η Σοφία μεγάλωσε σε ένα σπίτι ανοιχτό. Όταν την έπιασαν να αυνανίζεται για πρώτη φορά στο κρεβάτι της, οι δικοί της δεν το θεώρησαν «κακό», δεν τη μάλωσαν, δεν την απέτρεψαν. Με τον αδελφό της είχαν βιβλίο για το σεξ. «Ο Περ, η Ίντα και το μικρούτσικο». Σουηδικό κι εξαιρετικό. Ποτέ κανείς δεν της είπε: «Κλείσε τα πόδια σου. Φαίνεται το εσώρουχό σου». Ήξερε τι είναι η περίοδος. Και ο αδελφός της ήξερε. Δε συζήτησαν, όμως, ποτέ στο σπίτι, όλοι μαζί, σε βάθος. Δεν τέθηκαν ούτε λύθηκαν οι απορίες. Αυτό που τελικά επικρατούσε ήταν η σιωπή. Όχι η ενοχική, η άλλη, η απλή.
Αντίστοιχα, ενώ ήξερε πώς γίνονται τα παιδιά, δεν έμαθε να ζητά από τον εκάστοτε εραστή της να φορά προφυλακτικό. Και παρόλο που έμεινε εμβρόντητη αργότερα, όταν μία συνάδελφός της διηγούνταν πώς χρησιμοποιούσε το σεξ σαν δώρο προς τον σύντροφό της (όταν εκείνος δεν έβλεπε ποδόσφαιρο ή όταν της αγόραζε μία ακριβή τσάντα, σίγουρα όχι ως δικαίωμα κι απόλαυση), κι εκείνη αντίστοιχα προσποιούνταν οργασμό.
Λέμε πως η εποχή έχει αλλάξει. Το πιπί έγινε (ευτυχώς) αιδοίο και το πουλάκι, πέος. Αρκεί; Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε το σώμα μας, αλλά και το σώμα του άλλου; Τις μοναδικότητες που τολμούν να υπάρχουν (ευτυχώς) γύρω μας; Μήτρα, σάλπιγγες, όρχεις, επιδιδυμίδα, διείσδυση, οργασμός, πόνος, δυσμηνόρροια, βιολογικό φύλο, απόλαυση, σεξουαλικός προσανατολισμός, κορίτσι, αγόρι, non-binary, τρανς, ταυτότητα φύλου, κοινωνικές επιταγές… τόσες λέξεις κι άλλες τόσες ενοχές.
Πού βάζει το όριο ανάμεσα στη σεξουαλικότητα και τη σεξουαλικοποίηση η (πατριαρχική ακόμη) κοινωνία; Παράδειγμα: Φοράμε ό,τι θέλουμε επειδή όντως το θέλουμε; Επειδή είμαστε (κυρίως οι γυναίκες) ελεύθερες, χωρίς συμπλέγματα κι ανασφάλειες, ή επειδή από μικρές μάς μαθαίνουν πως πρέπει να είμαστε (και) σεξουαλικά αντικείμενα προς τέρψη άλλων; Κι αν το όριο ξεπεραστεί; Εδώ, καπιταλισμός και πατριαρχία συμφωνούν. Καταναλώνουμε, άρα υπάρχουμε. Και από μικρές καταναλώνουμε με στόχο (και) την απόλαυση του άλλου. Εντός του ορίου που μας επιβάλλουν. Δεν κάνει να το ξεπεράσουμε. Δεν είναι ρευστό. Μέχρι πού, λοιπόν, μπορούμε να απολαύσουμε και με τι κόστος; Τι καταναλώνουμε και γιατί σχολιάζουμε;
Στα δεκαοκτώ η Σοφία έμεινε έγκυος. Δεν το μοιράστηκε με κανναν πολύ οικείο. Αργότερα το εκμυστηρεύτηκε σε κάποιες φίλες. Ευτυχώς μπορούσε να αποφασίσει μόνη για το σώμα της, κόντρα στις προσπάθειες μιας βαθιά συντηρητικής σήμερα κοινωνίας που απλώνει τα πλοκάμια της και τρομάζει. Ο σύντροφός της δεν τη συνόδευσε στο νοσοκομείο. Τον ενδιέφερε να τελειώσει απλά η διαδικασία. Όπως είχε τελειώσει μέσα της πριν δύο μήνες. Ο γυναικολόγος ήταν ευγενικός και διεκπεραιωτικός. Η Σοφία φοβόταν. Έψαχνε να βρει χρήματα κι έναν ώμο να ακουμπήσει. Έψαχνε το κουράγιο της σε έναν λάκκο γεμάτο τύψεις κι ενοχές. Έμεινε με τον Νίκο άλλα πέντε χρόνια. Και ποτέ δεν έκανε πράξη τη βαθιά πίστη της ότι ερωτευόμαστε ανθρώπους κι όχι φύλα.
Ας πούμε ένα ηχηρό «ναι» σαν κοινωνία στη σεξουαλική αγωγή και στην ενδυνάμωση. Στη ρευστότητα των φύλων, στην ισότιμη εκπαίδευση. Σε γυναικολόγους που δε βλέπουν τη γυναίκα σαν απλό σώμα ή σαν δοχείο μητρότητας, αλλά σαν μία οντότητα που κουβαλάει τη δική της βαλίτσα από τραύματα, ενοχές, φοβίες, απορίες και ζητά συμβουλή και ανοιχτωσιά για να απολαύσει από μικρή. Σε ανθρώπους που σέβονται τα σώματα των άλλων, δέχονται την απόλαυση όλων σαν προϋπόθεση και τους ενδιαφέρει ο άνθρωπος, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού.
Ας βρούμε έναν τρόπο να δώσουμε από νωρίς τα εφόδια στους μικρούς ανθρώπους, εκπαιδεύοντάς τους με μυαλό ανοιχτό και σεβασμό, πέρα από δογματισμούς. Για να απολαμβάνουμε όλοι (οι άνθρωποι) τους οργασμούς μας. Χωρίς να θίγουμε, να σχολιάζουμε και να ντρεπόμαστε. Χωρίς να φοβόμαστε. Ούτε θύματα ούτε θύτες…
Να φτιάξουμε ένα εγχειρίδιο. Για την απόλαυση, γεμάτο απορίες. Χωρίς τελείες. Που θα τα χωράει όλα, αρκεί να είναι συναινετικά. Σαν τις τηγανητές πατάτες που μοιραζόμαστε στη μέση. Όλοι θα τσιμπήσουμε μία.
Συντάκτης: Ιωάννα Σκοτίδα
