Η Νίκαια δεν κοιμήθηκε το βράδυ της Κυριακής. Η γειτονιά όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Γιώργος Μαζωνάκης γέμισε από τα τραγούδια του, από λουλούδια, δάκρυα και ανθρώπους που περίμεναν υπομονετικά για ώρες, μόνο και μόνο για να περάσουν για λίγα λεπτά από μπροστά του και να του πουν το δικό τους τελευταίο αντίο.
Από νωρίς το απόγευμα, πολύ πριν φτάσει η σορός του στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος, πλήθος κόσμου είχε συγκεντρωθεί έξω από την εκκλησία. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, παρέες νέων, οικογένειες αλλά και θαυμαστές που ταξίδεψαν με ναυλωμένα πούλμαν από την επαρχία, έφτασαν στην παλιά του γειτονιά για να τιμήσουν τον καλλιτέχνη που συνόδευσε με τη φωνή του τόσες στιγμές της ζωής τους.
Άλλοι κρατούσαν ανθοδέσμες και άλλοι χαρτόνια με μηνύματα αγάπης και αποχαιρετισμού. Στους γύρω δρόμους είχαν αναρτηθεί στίχοι από γνωστά τραγούδια του, ενώ από τα ηχεία ακούγονταν ασταμάτητα οι μεγάλες επιτυχίες του. Τραγούδια που για κάποιους είχαν συνδεθεί με έναν έρωτα, για άλλους με έναν χωρισμό και για πολλούς με ολόκληρες εποχές της ζωής τους.
Χειροκροτήματα, λουλούδια και η κραυγή «Αθάνατος»
Η σορός του Γιώργου Μαζωνάκη έφτασε στην Αγία Τριάδα λίγο μετά τις 19:30, περνώντας με δυσκολία μέσα από το πυκνό πλήθος. Τη στιγμή που το όχημα πλησίασε στην εκκλησία, ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα, πέταξε λουλούδια προς το φέρετρο και φώναξε δυνατά «Αθάνατος».
Ήταν η στιγμή που η συγκίνηση κορυφώθηκε. Πολλοί δεν κατάφεραν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους, ενώ τα κινητά υψώθηκαν για να καταγράψουν την άφιξη. Όχι σαν ένα ακόμη βίντεο, αλλά σαν το τελευταίο ενθύμιο από έναν άνθρωπο που, αν και οι περισσότεροι δεν γνώρισαν ποτέ προσωπικά, αισθάνονταν πως υπήρξε κομμάτι της δικής τους ιστορίας.
Η προσέλευση συνεχιζόταν αδιάκοπα. Άνθρωποι περίμεναν για ώρες προκειμένου να μπουν στον ναό, συζητώντας χαμηλόφωνα για συναυλίες, νυχτερινές εξόδους και προσωπικές αναμνήσεις που είχαν για πάντα δεθεί με κάποιο τραγούδι του. Κάποιοι έκλαιγαν, κάποιοι τραγουδούσαν και κάποιοι στέκονταν σιωπηλοί, προσπαθώντας ακόμη να συνειδητοποιήσουν την ξαφνική απώλειά του.
Μια ολόκληρη γειτονιά τραγουδούσε για εκείνον
Καθώς περνούσαν οι ώρες, η λαϊκή αγρυπνία μετατράπηκε σε έναν αυθόρμητο μουσικό αποχαιρετισμό. Οι επιτυχίες του ακούγονταν στη διαπασών από τα ηχεία, από σταματημένα αυτοκίνητα, ακόμη και από τα μπαλκόνια των γύρω πολυκατοικιών. Ο κόσμος τραγουδούσε μαζί, σε μια εικόνα που έμοιαζε ταυτόχρονα με γιορτή και πένθος.
Μέχρι αρκετές ώρες μετά τα μεσάνυχτα, οι δρόμοι γύρω από την Αγία Τριάδα παρέμεναν γεμάτοι. Στη λεωφόρο Λαμπράκη και την Πέτρου Ράλλη, αυτοκίνητα και πούλμαν κινούνταν σημειωτόν, με πολλά από αυτά να παίζουν τα τραγούδια του. Κανείς δεν βιαζόταν να φύγει. Σαν να ήθελαν όλοι να παρατείνουν για λίγο ακόμη αυτήν την τελευταία συνάντηση.
Από τον Ιερό Ναό πέρασαν και άνθρωποι του καλλιτεχνικού χώρου που είχαν γνωρίσει ή συνεργαστεί με τον Γιώργο Μαζωνάκη. Ανάμεσά τους βρέθηκαν η Άντζελα Δημητρίου, η Άννα Βίσση, ο Λάκης Λαζόπουλος και η Ζέτα Μακρυπούλια, αποτίοντας τον δικό τους φόρο τιμής.
Το τελευταίο αντίο στον τόπο όπου ξεκίνησαν όλα
Η κηδεία του Γιώργου Μαζωνάκη πραγματοποιείται σήμερα, Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου, στη Νίκαια, τον τόπο όπου ξεκίνησε η ζωή και η διαδρομή του. Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί στις 13:00 στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος, ενώ η ταφή του θα ακολουθήσει στο Γ’ Νεκροταφείο Αθηνών, σε στενό οικογενειακό κύκλο.
Έπειτα από παράκληση της οικογένειάς του, αντί στεφάνων μπορούν να γίνουν δωρεές στον οργανισμό Humanity Greece.
Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 54 ετών, την προηγούμενη Τετάρτη, κατά τη διάρκεια ιατρικής επέμβασης, με τις συνθήκες του θανάτου του να διερευνώνται από τις αρμόδιες αρχές. Έφυγε άδικα και νωρίς. Η Νίκαια, όμως, τον αποχαιρέτησε όπως του ταίριαζε, μέσα στις φωνές των ανθρώπων και στα τραγούδια του. Γιατί υπάρχουν καλλιτέχνες που, όταν φεύγουν, αφήνουν πίσω τους μια άδεια σκηνή. Και υπάρχουν κι εκείνοι που αφήνουν τα τραγούδια τους να παίζουν από κάθε μπαλκόνι, κάνοντας μια ολόκληρη πόλη να ξενυχτήσει για χάρη τους.
