Από την κατάρρευση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης μέχρι τα πρώτα τραπέζια της ελληνικής νύχτας, ο φaσισμός φαίνεται πως έμαθε να κυκλοφορεί και με πολιτικά, και με χειροκροτήματα, και με γαρύφαλλα. Η Χρuσή Αuγή, μια οργάνωση της οποίας η εγkληματική δράση αναγνωρίστηκε δικαστικά, η δημόσια υποδοχή του Ηλία Κaσιδιάρη από τον Σταμάτη Γονίδη και η περίφημη δικαιολογία «εγώ δεν ασχολούμαι με την πολιτική» γίνονται η αφορμή για μια συζήτηση γύρω από την ιστορική αμνησία, την κανονικοποίηση του εξτρεμισμού και τον ρόλο των ΜΜΕ στην κατασκευή μιας πιο εύπεπτης δημόσιας εικόνας. Πώς μια κοινωνία περνά από την καταδίκη στη γραφικότητα και από τη γραφικότητα στην εξοικείωση; Πότε η ευγένεια αποκτά πολιτική σημασία; Και γιατί εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τον αυταρχισμό σαν μια ακόμη εκκεντρική προσωπική άποψη;
Μια ιστορική και κοινωνικοπολιτική αναδρομή με μαύρο χιούμορ, καυστικό σαρκασμό και μερικές άβολες αλήθειες. Γιατί ο φασισμός δεν είναι lifestyle, η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη και η ιστορική μνήμη δεν σβήνει με μια παραγγελιά.
Συντάκτης: Αμέλια Έβανς
