Υπάρχει το Παρίσι των διαδηλώσεων, της αγανάκτησης, των συγκρούσεων και των φωτιών. Και υπάρχει και το Παρίσι του Κωνσταντίνου Αργυρού, όπου ο Πύργος του Άιφελ φωτίζεται, το καινούργιο τραγούδι παίζει και όλα είναι έτοιμα για το επόμενο ποστ. Δύο πόλεις στην τιμή της μίας. Ανάλογα ποιον ακολουθείς, βλέπεις και διαφορετική επικαιρότητα.
Ο τραγουδιστής βρέθηκε στη γαλλική πρωτεύουσα για την πρώτη του συναυλία εκεί, την Κυριακή 18 Οκτωβρίου. Για την προώθησή της δημοσίευσε βίντεο στο οποίο τραγουδά το νέο του κομμάτι, «Ρεύμα», με φόντο τον Πύργο του Άιφελ. Η λεζάντα ήταν «Ρεύμα στο Παρίσι». Το βίντεο κυκλοφόρησε στα social media εν μέσω των μεγάλων κινητοποιήσεων και προκάλεσε αντιδράσεις για τη χρονική στιγμή της δημοσίευσής του.
Το πρόβλημα είναι ότι η πόλη εκείνο το Σαββατοκύριακο είχε αρκετά σοβαρότερα θέματα από το αν πέτυχε το πλάνο. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν στη Γαλλία για το κόστος ζωής και την κατάσταση στις δημόσιες υπηρεσίες και στα σχολεία. Οι κινητοποιήσεις συνοδεύτηκαν από σοβαρά επεισόδια, φωτιές και λεηλασίες στο Παρίσι και σε άλλες πόλεις.
Μέσα σε αυτή τη συγκυρία, το χαρούμενο promo μπροστά στον Άιφελ έμοιαζε να έχει έρθει από παράλληλο σύμπαν. Εκείνο όπου η Γαλλία υπάρχει κυρίως για ρομαντικές αποδράσεις, ωραίο φωτισμό και ένα καλό σημείο να σταθείς για το βίντεο. Τα υπόλοιπα ας μείνουν εκτός κάδρου, μη μας χαλάσουν και το αποτέλεσμα.
Προφανώς, η συναυλία είχε προγραμματιστεί πριν από τα γεγονότα. Αυτό, όμως, απαντά στο γιατί ο Αργυρός βρισκόταν στο Παρίσι. Δεν απαντά στο γιατί κρίθηκε καλή ιδέα να δημοσιευτεί το συγκεκριμένο περιεχόμενο τη συγκεκριμένη στιγμή. Άλλο μια επαγγελματική υποχρέωση με εισιτήρια, συνεργάτες και κοινό, κι άλλο ένα βιντεάκι που μπορούσε κάλλιστα να περιμένει στα πρόχειρα.
Ο Άιφελ εκεί θα ήταν και την επόμενη μέρα. Δεν υπήρχε κίνδυνος να τον μαζέψουν πριν ολοκληρωθεί η προώθηση του τραγουδιού.
Το αμήχανο της υπόθεσης είναι το ντελούλου λέβελ. Κάποιος σκέφτηκε το σημείο, το τραγούδι, το πλάνο, τη λεζάντα. Κανείς δεν σκέφτηκε ότι το κοινό, πριν ή μετά από αυτό το βίντεο, θα έβλεπε εικόνες από συγκρούσεις στους δρόμους της ίδιας πόλης; Ότι αυτή η εναλλαγή θα έκανε το χαρούμενο στιγμιότυπο να μοιάζει εξοργιστικά εκτός τόπου και χρόνου;
Την επιλογή επέκρινε και η Τίνα Μεσσαροπούλου στο «Happy Day», διευκρινίζοντας ότι η ένστασή της αφορούσε τη δημοσίευση του βίντεο και όχι την απαίτηση να ακυρωθεί η συναυλία. Έθεσε, μάλιστα, ζήτημα συμβουλευτικής καθοδήγησης από τους συνεργάτες του τραγουδιστή. Εύλογη απορία. Όταν ένας καλλιτέχνης έχει ολόκληρο επαγγελματικό μηχανισμό γύρω του, περιμένεις να υπάρχει κι ένας άνθρωπος που, ανάμεσα στο «τέλειο, ανέβασέ το» και στο «βάλε και το link», θα πει ένα «μισό λεπτό, τι συμβαίνει σήμερα εκεί που είμαστε;». Δεν απαιτείται πτυχίο πολιτικής επιστήμης. Μια ματιά στις ειδήσεις φτάνει.
Γιατί οι άνθρωποι που διαδηλώνουν για το αν βγαίνει ο μήνας δεν αποτελούν κάποια ενοχλητική λεπτομέρεια του ταξιδιού. Η πόλη που επισκέπτεσαι έχει κατοίκους, προβλήματα, εντάσεις, ζωή πέρα από τα αξιοθέατά της. Όταν την παρουσιάζεις αποκλειστικά σαν σκηνικό της προσωπικής σου επιτυχίας, ειδικά μια τέτοια μέρα, είναι αναμενόμενο να σου πουν ότι είσαι στην κοσμάρα σου.
Και το «μα είναι τραγουδιστής» δεν κλείνει την κουβέντα. Η κριτική αφορά μια δημόσια επιλογή επικοινωνίας. Για το promo θεωρούμε αυτονόητο ότι ξέρει τι κάνει, ότι χτίζει εικόνα, ότι απευθύνεται σε πολύ κόσμο. Μόλις η ίδια επιλογή προκαλέσει αντίδραση, ξαφνικά πρέπει να τον αντιμετωπίσουμε σαν άνθρωπο που απλώς πάτησε κατά λάθος ένα κουμπί.
Ούτε χρειάζεται να αποδώσουμε στον Αργυρό σκέψεις που δε γνωρίζουμε. Δεν ξέρουμε τι ένιωσε βλέποντας τις ειδήσεις ή τι συζήτησε ιδιωτικά. Ξέρουμε ποια εικόνα επέλεξε να δημοσιεύσει. Και αυτή η εικόνα έβγαζε μια ανεμελιά που χτυπούσε άσχημα πάνω σε όσα συνέβαιναν γύρω της.
Το τραγούδι του λέγεται «Ρεύμα». Κρίμα που, στην επιλογή της στιγμής, η επαφή με την πραγματικότητα έδειχνε κομμένη.
