Με την εξουθένωση των millennial μητέρων και τη βιομηχανία της «τέλειας μητέρας», ανοίγουμε μια βαθιά προσωπική, αλλά ταυτόχρονα κοινωνική συζήτηση για μια γενιά γυναικών που μεγάλωσε με την υπόσχεση ότι μπορεί να τα έχει όλα, αρκεί να μην ενοχλεί κανέναν στην προσπάθειά της.
Μια γενιά που έμαθε να είναι το καλό παιδί, η βολική κόρη, η υπομονετική σύντροφος, η συνεπής εργαζόμενη και, τελικά, η ακούραστη μητέρα. Που έμαθε να φροντίζει τους πάντες, αλλά όχι απαραίτητα τον εαυτό της.
Μέσα από τη δική μου ιστορία, μιλώ για τη μητρότητα πέρα από τις εξιδανικευμένες εικόνες της. Για έναν τοκετό δεκαέξι ωρών, τη μοναξιά της επιλόχειας περιόδου, την απουσία ουσιαστικής συντροφικής υποστήριξης και τις διαρκείς συγκρίσεις που μετατρέπουν ακόμη και τον θηλασμό ή το γυναικείο σώμα σε διαγωνισμό μητρικής επάρκειας.
Για το πώς μια γυναίκα, από τη στιγμή που γίνεται μητέρα, αντιμετωπίζεται συχνά σαν να έπαψε να έχει δικές της ανάγκες, φιλοδοξίες, επιθυμίες και όνειρα. Για την αόρατη εργασία μέσα στο σπίτι, τις ενοχές της ξεκούρασης και την κοινωνική απαίτηση να θεωρούμε την αυτοθυσία αυτονόητη έκφραση της μητρικής αγάπης.
Αυτή η εκπομπή δεν είναι ένας ύμνος στην ακούραστη μητέρα. Είναι μια αμφισβήτηση της ίδιας της απαίτησης να είναι ακούραστη.
Είναι μια προσωπική εξομολόγηση για τη μητρότητα, την απώλεια και την επαναδιεκδίκηση της γυναικείας ταυτότητας, αλλά και ένα κοινωνικό σχόλιο για τις έμφυλες ανισότητες, την ψυχική εξουθένωση, τη γονεϊκή ευθύνη και τη γενιά των millennials που προσπαθεί να μεγαλώσει τα παιδιά της διαφορετικά από τον τρόπο που μεγάλωσε η ίδια.
Μάνα έγινα. Δεν πέθανα. Και δε χρειάζεται να εξαφανιστώ ως γυναίκα για να αποδείξω ότι είμαι καλή μητέρα.
Συντάκτης: Αμέλια Έβανς
