«Η κράτησή σας επιβεβαιώθηκε» και βρίσκεσαι με εισιτήριο για μια νέα περιπέτεια που σε περιμένει, άδεια τσέπη και ενθουσιασμό για το άγνωστο που έρχεται.
Γιατί, όμως, τα ταξίδια αναψυχής, μικρά ή μεγάλα, σε γνωστά ή άγνωστα μέρη, έχουν τόση επιρροή πάνω μας και προκαλούν τόσα συναισθήματα;
Είναι που έτσι ξεφεύγουμε για λίγο από τη ρουτίνα, από την προβλεψιμότητα της μιας μέρας που διαδέχεται την άλλη; Μήπως είναι γιατί ξέρουμε ότι θα δημιουργήσουμε αναμνήσεις, κυρίως με ένα περήφανο και γεμάτο feed στο Instagram που θα φωνάζει «Δείτε με, ταξιδεύω, απολαμβάνω τη ζωή»; Ή μήπως είναι η προσμονή αυτών των ημερών που μας γεμίζει χαρά και ανυπομονησία και τελικά αξίζει όσο και το ίδιο το ταξίδι;
Όταν περιηγείσαι σε άγνωστους δρόμους, ξεχνάς την ώρα (εκτός βέβαια αν έχεις κάνει κράτηση σε εκείνο το viral εστιατόριο που προτείνει ο πολυταξιδεμένος influencer), δεν μετράς θερμίδες (άλλωστε, κάνεις για πλάκα 20.000 βήματα τη μέρα) και ποστάρεις με ευλάβεια κάθε κατουρημένο πεζοδρόμιο και cute σοκάκι που αποπνέει aesthetic vibes. Νιώθεις να έχεις ξεφύγει από τον αδίστακτο χρόνο, του πηγαίνεις κόντρα και κερδίζεις…
Σε ένα ξένο μέρος, ανάμεσα σε αγνώστους, μόνο με την παρέα που διάλεξες, απαλλάσσεσαι από κάθε ρόλο και την ανάγκη να ανταποκριθείς σε προσδοκίες που με τόσο κόπο πάλεψες να αποκτήσεις στο οικείο σου περιβάλλον. Αυτόματα βάζεις σε παύση για λίγο τους προβληματισμούς και τα άγχη που σε βαραίνουν (κάνεις μέχρι και mute την ομαδική της δουλειάς) και έχεις μοναδικό σκοπό να περάσεις καλά, να χορτάσεις εικόνες και εμπειρίες. Νιώθεις τόση ελευθερία να ζήσεις διαφορετικά από τα συνηθισμένα, που είναι αδύνατον να μην αποζητάς αυτή την αίσθηση ξανά και ξανά!
Η προσμονή του ταξιδιού είναι ίσως από τις σημαντικότερες πηγές χαράς. Μια ανοιγμένη βαλίτσα που περιμένει να γεμίσει και όσα φαντάζεσαι πως θα ζήσεις είναι αρκετά για να βγουν μερικές βδομάδες ρουτίνας απροβλημάτιστα. Υπάρχουν πλέον έρευνες* που αποδεικνύουν αυτό που ξέρουμε. Το να έχεις κάτι τέτοιο να περιμένεις σε γεμίζει ευτυχία και ενέργεια, σε κάνει να παίρνεις ανάσες ζωής και σε προκαλεί να νιώσεις δημιουργικότητα. Είτε είσαι ο άνθρωπος που θα φτάσει στον προορισμό αμέριμνα και θα εμπιστευτεί απλώς το ένστικτό του για το πλάνο της κάθε μέρας, είτε είσαι αυτός που έχει βγάλει πρόγραμμα ημέρας με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα, λίστες μαγαζιών που πρέπει να επισκεφθεί και προβαρισμένα outfits, θα βιώσεις αυτές τις μικρές στιγμές χαράς και ανυπομονησίας που σου προσφέρει αυτή η αναμονή.
Τι συμβαίνει, όμως, με την επιστροφή από ένα όμορφο ταξίδι που ολοκληρώθηκε και ίσως σε έκανε ήδη να αναζητάς το επόμενο; Αυτή η γλυκιά μελαγχολία, καθώς διαλέγεις φωτογραφίες, κολλάς μαγνητάκι στο ψυγείο και μοιράζεσαι τις στιγμές που έζησες με τους ανθρώπους σου, διαρκεί τόσο ώστε να σε κάνει να τρως σχεδόν με ευχαρίστηση φακές και μακαρόνια για το επόμενο διάστημα, που θα πρέπει να συνέλθεις οικονομικά από όσα έζησες σε αυτή την εξόρμηση.
Το ταξίδι δεν ξεκινά την ημέρα που αναγράφεται στο εισιτήριο ούτε τελειώνει την ημέρα της επιστροφής. Ξεκινά όταν αρχίζεις να το ονειρεύεσαι, να ψάχνεις προορισμούς και να μετράς αντίστροφα μέχρι την αναχώρηση. Συνεχίζεται μετά τον γυρισμό με όλα όσα έφερες πίσω μαζί σου, όσα έζησες και ένιωσες. Ίσως αυτό που προσφέρει το ταξίδι είναι η επιθυμία να συνεχίσουμε να ανακαλύπτουμε, να έχουμε πάντα κάτι να περιμένουμε και να επιτρέπουμε κυρίως στον νου μας να μας ταξιδεύει…
Συντάκτης: Ελισάβετ Ηλιάκη
