Ο χωρισμός δεν έρχεται ποτέ με σωστό timing. Έρχεται Τρίτη βράδυ, με άπλυτα πιάτα στον νεροχύτη και το κινητό στο αθόρυβο. Έρχεται με ένα “δεν είμαι πια ερωτευμένος/η” που σου κόβει τον αέρα, ή –ακόμα χειρότερα– με μια αργή απομάκρυνση που σε αφήνει να αναρωτιέσαι πότε ακριβώς χάθηκε το “μαζί”.
Κι εκεί που νομίζεις ότι δε θα ξανασυνδεθείς ποτέ με τίποτα, έρχονται τα βιβλία. Όχι για να σου πουν ότι όλα θα πάνε καλά, αλλά για να σου πουν ότι αυτό που ζεις έχει υπάρξει ξανά. Ότι ο πόνος έχει λέξεις. Κι όταν ο πόνος έχει λέξεις, παύει να είναι τέρας και γίνεται ιστορία.
Αυτή είναι μια λίστα με 7 βιβλία – ελληνικά και ξένα – που αξίζει να διαβάσεις όταν η καρδιά σου είναι λίγο πιο βαριά απ’ όσο αντέχεις.
Έρωτας στα χρόνια της χολέρας – Gabriel García Márquez
Αν πιστεύεις ότι ο έρωτας έχει ημερομηνία λήξης, ο Μάρκες έρχεται να σου ψιθυρίσει το αντίθετο. Μια ιστορία αγάπης που περιμένει δεκαετίες, που μεταμορφώνεται, που πληγώνεται και όμως επιμένει.
Δεν είναι ένα ροζ παραμύθι. Είναι μια υπενθύμιση ότι η αγάπη δεν χάνεται – αλλάζει μορφή. Κι ίσως αυτό που πονάει τώρα να είναι απλώς η μετάβαση από αυτό που φαντάστηκες σε αυτό που τελικά είναι.
Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι – Milan Kundera
Για εκείνες τις στιγμές που αναρωτιέσαι: “Ήθελα να μείνει ή ήθελα απλώς να μη φύγει;”. Ο Kundera γράφει για την ελευθερία, τη δέσμευση, την επιθυμία και το βάρος των επιλογών.
Αν ο χωρισμός σου άνοιξε υπαρξιακές τρύπες, αυτό το βιβλίο θα τις κάνει λίγο πιο φωτεινές. Δεν θα σου δώσει απαντήσεις, αλλά θα σε βοηθήσει να κάνεις καλύτερες ερωτήσεις. Και αυτό, πίστεψέ με, είναι πιο ώριμο από το να ψάχνεις ποιος έφταιξε.
Περί έρωτος – Αλέν ντε Μποτόν
Ένα βιβλίο-καθρέφτης. Ο ντε Μποτόν αποδομεί τη ρομαντική ιδέα του “βρήκα το άλλο μου μισό” και εξηγεί γιατί συχνά ερωτευόμαστε αυτό που μας είναι οικείο – όχι απαραίτητα αυτό που μας κάνει καλό.
Αν νιώθεις ότι επαναλαμβάνεις το ίδιο ερωτικό μοτίβο με διαφορετικούς ανθρώπους, εδώ θα βρεις τροφή για σκέψη. Είναι το βιβλίο που διαβάζεις με μολύβι στο χέρι και λες “ωχ, αυτό είμαι εγώ”.
Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι – Λένα Μαντά
Ένα από τα πιο κλασικά ελληνικά μυθιστορήματα για τη μοίρα, την απώλεια και τις ζωές που αλλάζουν χωρίς να το επιλέξουμε. Οι ηρωίδες της Μαντά μεγαλώνουν μέσα σε ανατροπές, πολέμους, έρωτες και προδοσίες.
Αν νιώθεις ότι ο δικός σου πόνος είναι το κέντρο του κόσμου, αυτό το βιβλίο θα σου θυμίσει πως η ζωή είναι μεγαλύτερη από μια σχέση. Και πως οι γυναίκες – ειδικά οι πληγωμένες – έχουν μια απίστευτη ικανότητα να αντέχουν και να ξαναγεννιούνται σαν τον φοίνικα.
Νορβηγικό Δάσος – Haruki Murakami
Αν θες να βουτήξεις στη μελαγχολία σου χωρίς να τη φοβηθείς, ο Murakami είναι ο ιδανικός συνοδοιπόρος. Μιλά για νεανικούς έρωτες, απώλειες και εκείνη τη σιωπηλή θλίψη που σε ακολουθεί σαν σκιά.
Δεν είναι βιβλίο για να “ξεχαστείς”. Είναι βιβλίο για να νιώσεις. Και κάποιες φορές, η θεραπεία ξεκινά όταν επιτρέπεις στον εαυτό σου να νιώσει χωρίς φίλτρα.
Μικρά Αγγλία – Ιωάννα Καρυστιάνη
Έρωτες που δεν ολοκληρώνονται, πάθη που θυσιάζονται, γυναίκες που ζουν σε νησί αλλά νιώθουν φυλακισμένες στις επιλογές τους. Η Καρυστιάνη γράφει για τον έρωτα που δεν είναι πάντα εφικτός – αλλά παραμένει βαθύς.
Αν ο δικός σου έρωτας δεν μπόρεσε να σταθεί στον χρόνο ή στις συνθήκες, εδώ θα βρεις την παρηγοριά ότι μερικές αγάπες δεν αποτυγχάνουν. Απλώς δεν είχαν τον χώρο να ανθίσουν.
Οι μικρές κυρίες – Louisa May Alcott
Και τώρα θα μου πεις: τι δουλειά έχουν οι “Μικρές Κυρίες” σε μια λίστα για χωρισμό; Κι όμως. Η Jo, η Meg, η Beth και η Amy μεγαλώνουν, ερωτεύονται, απογοητεύονται και – κυρίως – μαθαίνουν να στηρίζονται στον εαυτό τους και η μία στην άλλη.
Είναι ένα βιβλίο για τη γυναικεία ανεξαρτησία, για τα όνειρα που δεν πρέπει να θυσιάζονται στο όνομα ενός έρωτα. Ιδανικό για όταν χρειάζεσαι μια τρυφερή αλλά σταθερή υπενθύμιση ότι η ζωή σου δεν περιστρέφεται γύρω από έναν άνθρωπο.
Ο χωρισμός είναι μικρό πένθος. Πενθείς το μέλλον που σχεδίασες, τα ταξίδια που δεν έγιναν, τα “καληνύχτα” που δεν θα ξανασταλούν. Και μέσα σε αυτό το πένθος, τα βιβλία λειτουργούν σαν ήσυχοι φίλοι. Δεν σε πιέζουν να “προχωρήσεις”. Δεν σου λένε “υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές”.
Σου δείχνουν ότι: Ο έρωτας δεν είναι μόνο χημεία, είναι και συνειδητή επιλογή. Ο πόνος δεν σε μικραίνει – σε βαθαίνει. Και κάθε τέλος, όσο δραματικό κι αν φαίνεται, είναι μια αναγκαστική επανεκκίνηση.
Διάβασε αργά. Βάλε υπογραμμίσεις. Στείλε αποσπάσματα στις φίλες σου τα ξημερώματα. Και κάποια στιγμή, χωρίς να το καταλάβεις, θα περάσει μια μέρα που δεν θα τον/την σκεφτείς τόσο έντονα. Όχι γιατί δεν αγάπησες. Αλλά γιατί έμαθες. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ώριμο είδος έρωτα: εκείνο που σε φέρνει λίγο πιο κοντά στον εαυτό σου.
Συντάκτης: Μαρίνα Παναγοπούλου
