Ανήμερα των Φώτων και η μέρα ξεκινάει από νωρίς. Πίνω τον καφέ μου και τσεκάρω ότι όλα είναι εντάξει για να πάω στο μαγαζί που δουλεύω. Για μένα σήμερα είναι η επόμενη από μια πολύ σημαντική μέρα. Γιατί είναι η πρώτη μέρα που μπορώ να πω ότι είμαι πια 31.
Στην εφηβεία έλεγα ότι μέχρι τα 30 θα έχω βρει τη φλόγα μου, τον άνθρωπο που θα παντρευτώ, θα κάνω οικογένεια. Φανταζόμουν ότι μπορεί να έχω και το πρώτο μου παιδάκι. Το κορίτσι του τότε πίστευε ότι θα βρει κάποιον να την αγαπάει. Που τον βρήκε, βέβαια, αλλά δεν ήταν αυτός που πίστευε.
Αγάπη· το πιο όμορφο και συγχρόνως το πιο δύσκολο συναίσθημα με τόσες διαφορετικές μορφές. Όμως ξεχνάμε συνέχεια το πιο βασικό είδος που οι περισσότεροι φτάνουμε στα άκρα και ακόμα δεν το έχουμε, την αυτόαγάπη.
Σε πιάνει μια μελαγχολία να βλέπεις τους άλλους ζευγαρωμένους κι εσύ στη γωνία σου, να πίνεις καφέ μόνος σου. Σκέφτεσαι πολλές φορές τι κάνω λάθος; Μα δεν κάνεις κανένα λάθος. Απλώς δε θες κάτι μίζερο απλά και μόνο για να λες ότι έχεις. Θες κάτι ποιοτικό. Θες κάτι ειλικρινές και βαθύ. Αυτό είναι δύσκολο και το πιο σημαντικό, θέλει χρόνο.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις σκέψεις και στις σιωπές, συνειδητοποιείς ότι η μοναξιά δεν είναι πάντα τιμωρία. Δεν είναι πάντα ένδειξη αποτυχίας, ούτε απόδειξη ότι κάτι δεν κάνεις σωστά. Είναι πολλές φορές ένα διάλειμμα. Ένα κενό που σου δίνεται για να ακούσεις τον εαυτό σου χωρίς παρεμβολές. Για να δεις ποιος είσαι όταν δεν προσπαθείς να χωρέσεις στα θέλω των άλλων.
Η μοναξιά πονάει, ναι. Πονάει όταν γυρνάς σπίτι και δεν έχεις σε ποιον να πεις πώς πήγε η μέρα σου. Όταν δεν υπάρχει ένα μήνυμα καληνύχτας, ένα χέρι να σε ακουμπήσει αυθόρμητα, μια αγκαλιά να σε καθησυχάσει. Πονάει όταν οι γιορτές, τα γενέθλια, οι Κυριακές μοιάζουν πιο βαριές απ’ ό,τι θα έπρεπε. Όμως μέσα σε αυτόν τον πόνο υπάρχει και μια αλήθεια: μαθαίνεις να στέκεσαι μόνος σου.
Η αυτόαγάπη δεν έρχεται με μεγάλα λόγια ή ρομαντικά αποφθέγματα. Έρχεται αθόρυβα, όταν επιλέγεις να φύγεις από καταστάσεις που σε μικραίνουν. Όταν σταματάς να παρακαλάς για προσοχή. Όταν δε συμβιβάζεσαι με μισά συναισθήματα και σχέσεις χωρίς ουσία. Είναι εκείνη η στιγμή που λες «αξίζω περισσότερα» και το εννοείς, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να μείνεις μόνος για λίγο. Κι αυτό το «λίγο» καμιά φορά κρατάει περισσότερο απ’ όσο θα ήθελες.
Υπάρχουν μέρες που είσαι δυνατός και άλλες που λυγίζεις. Που αναρωτιέσαι αν τελικά έχει νόημα όλο αυτό. Αν θα έρθει ποτέ κάποιος που να σε δει ολόκληρο, με τα καλά σου και τις πληγές σου. Κάποιος που να μη φοβηθεί το βάθος σου. Όμως ακόμα και αυτές οι μέρες έχουν τον ρόλο τους. Σου μαθαίνουν να κάνεις υπομονή. Σου μαθαίνουν να φροντίζεις εσύ εσένα.
Η κοινωνία μας έμαθε ότι η ευτυχία μετριέται σε ζευγάρια, σε δαχτυλίδια, σε οικογένειες. Ξέχασε όμως να μας πει ότι η ευτυχία ξεκινά από μέσα μας. Ότι αν δεν είσαι καλά με τον εαυτό σου, καμία σχέση δε θα σε σώσει. Αν δεν αγαπήσεις εσύ πρώτα τα κομμάτια σου, και τα φωτεινά και τα σκοτεινά, κανείς άλλος δεν μπορεί να το κάνει για σένα.
Η μοναξιά λοιπόν δεν είναι το τέλος της διαδρομής. Είναι ένα στάδιο. Ένα πέρασμα που σε προετοιμάζει για κάτι πιο αληθινό. Για μια αγάπη που δε θα έρθει να καλύψει κενά, αλλά να μοιραστεί πληρότητα. Μέχρι τότε, μάθε να πίνεις τον καφέ σου μόνος σου χωρίς να νιώθεις λιγότερος. Μάθε να γιορτάζεις τα γενέθλιά σου περήφανα, γιατί είσαι εδώ, εξελίσσεσαι, αντέχεις.
Όσο για εκείνο το κορίτσι που στην εφηβεία του ήθελε να αγαπηθεί, αγαπήθηκε. Αγαπήθηκε από έναν άνθρωπο που δε θα την προδώσει ποτέ. Στα εύκολα, στα δύσκολα. Τις μέρες που νιώθει ότι μπορεί να αλλάξει τον κόσμο και τις δύσκολες μέρες που νιώθει ότι παλεύει για το τίποτα. Αγάπησε τον εαυτό της και γι’ αυτό είναι περήφανη.
Συντάκτης: Μαρίνα Παναγοπούλου
