Σου έχει τύχει ποτέ να βγεις πρώτο ραντεβού και να ανακαλύψεις ότι αυτός που εκ πρώτης άποψης σου είχε κινήσει το ενδιαφέρον δεν πίνει αλκ0όλ και δεν θέλει να παραγγείλει τίποτα διότι τσίμπησε κάτι στο σπίτι πριν βγει διότι πείναγε; Σου έχει τύχει ποτέ να περάσεις τα σύνορα και να δείξεις διαβατήριο για να πας σε μια ταβέρνα φημισμένη για το κυνήγι της και κάποιος από την παρέα να παραγγείλει μοσχαρίσια μπριζόλα; Σου έχει τύχει ποτέ να βρεθείς να κάνεις διακοπές με κάποιον που δεν έχει κανένα πρόβλημα να ξοδέψει χρήματα για να πιει 4-5 ποτά αλλά θεωρεί ότι το να ξοδέψεις τα ίδια χρήματα για φαγητό είναι πεταμένα λεφτά; Σου έχει τύχει ποτέ να έχει εκδηλώσει η παρέα επιθυμία για παγωτό μετά από φαγητό και κάποιος από την παρέα να μην καταλαβαίνει γιατί δε διαλέγετε ένα παγωτό από το εστιατόριο που κάθεστε ήδη ανάμεσα στην τεράστια ποικιλία βανίλια, σοκολάτα, φράουλα που το εστιατόριο διαθέτει; Σου έχει τύχει να ακούσεις άνθρωπο να σου λέει ότι το φαγητό είναι ανάγκη ή ότι ξέχασε να φάει; Μην σου τύχει!
Αν δεν μπορείς να μοιραστείς τις φaντασιώσεις σου για φαγητό με κάποιον, είναι απίθανο να περάσεις καλά μαζί του, κανόνας. Το φαγητό δεν είναι μόνο τροφή και καύσιμο για να κάνεις μερικά παραπάνω χιλιόμετρα και για να μην σου μείνει το σώμα σου στο δρόμο. Το φαγητό είναι και δημιουργία. Το φαγητό είναι η ανταπόκριση των γευστικών σου καλύκων σε εξωτερικά ερεθίσματα. Αν τα ερεθίσματα αυτά δεν γαργαλήσουν τους κάλυκές σου με έναν τρόπο που θα κάνει τη ψυχή σου να ηρεμήσει, να γεμίσει και να ενθουσιαστεί τότε ο προορισμός του φαγητού έχει αποτύχει και τα νεύρα που θα σου δημιουργηθούν είναι χειρότερα και από τα νεύρα που θα είχες αν το εντυπωσιακό date σου ακύρωνε έξοδο μόλις είχες αρχίσει να ετοιμάζεσαι. Το κενό του ανεκπλήρωτου τεράστιο και συνήθως καλύπτεται με πολλές απρόσκλητες θερμίδες που προσπαθούν να ακυρώσουν την αρχική λάθος επιλογή φαγητού αλλά τελικά δεν το καταφέρνουν.
Το φαγητό ήταν πάντα τέχνη που έχαιρε της μεγαλύτερης εκτίμησης. Τα τελευταία χρόνια έγινε και επιστήμη που απολαμβάνεις πια με όλες σου τις αισθήσεις, τη όραση, την όσφρηση και την γεύση αδιαμφισβήτητα, την αφή για ορισμένους παραδοσιακούς και την ακοή για τους πιο μοντέρνους που ακούνε το φασκόμηλο να τους μιλάει και παραπονιούνται γιατί το λεμόνι δεν είναι και τόσο ομιλητικό όσο θα ήθελαν. Το φαγητό είναι ένας κρίκος που μπορεί να ενώσει μια παρέα και να γίνει αξιότιμο αγαπημένο μέλος αυτής ή μπορεί να διχάσει μια παρέα και να ευθύνεται για γκρίνιες και κρεμασμένα μούτρα ανικανοποίητων πεινασμένων εκδρομέων. Υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από το να σου καρφωθεί στο μυαλό η γεύση ενός πιάτου, να μοιραστείς την επιθυμία σου και να δεις δύο άλλα μάτια να γυαλίζουν στη ιδέα του ίδιου πιάτου;
Πολλές επιθυμίες μπορούν να μοιραστούν μετά από αυτή, είναι σίγουρο. Άσε που η στάση απέναντι στο φαγητό είναι ένας καθρέφτης της στάσης σου απέναντι στη ζωή. Βραδάκι στο σπίτι μετά το φαγητό κι εσύ επιθυμείς τη γεύση ενός παγωτού ή μήπως τη δροσιά ενός παγωτού; Δύο διαφορετικές ανάγκες. Ανοίγεις την κατάψυξη και βρίσκεις δύο κουταλιές από το παγωτό βανίλια που έχει περισσέψει από χθες που έφτιαξες μηλόπιτα για δύο φίλους και ήθελες να την σερβίρεις με παγωτό. Η μηλόπιτα τελείωσε όμως. Το τρως αυτό το παγωτό παρότι θα ήθελες ιδανικά κάποιο άλλο παγωτό; Μήπως βγαίνεις στο δρόμο και περπατάς μέχρι το περίπτερο που έχει ψυγείο με οικογενειακό παγωτό καραμέλα που δεν είναι η καλύτερη εκδοχή καραμέλας που έχεις δοκιμάσει αλλά είναι καλύτερη από το παγωτό βανίλια κι επιπλέον δεν είναι μόνο δύο κουταλιές;
Μήπως μπαίνεις στο αυτοκίνητο κι οδηγείς 10 λεπτά για να συναντήσεις το αγαπημένο σου παγωτό τιραμισού και να το φέρεις αγκαλιά στο σπίτι; Μήπως τρως ένα μήλο για να καλύψεις την ανάγκη της δροσιάς αλλά όχι της γεύσης και ξεχνάς το παγωτό; Τέσσερις διαφορετικές στάσεις απέναντι στο παγωτό είναι τέσσερις διαφορετικές στάσεις απέναντι σε όλα τα υπόλοιπα διλήμματα, ανάγκες, επιθυμίες της ζωής. Αν σου πάει ο τρόπος που αντιμετωπίζει κάποιος το παγωτό, έχεις τεράστιες πιθανότητες να σου πάει ο τρόπος που θα αντιμετωπίζει και τα υπόλοιπα, μην το προσπερνάς σαν κάτι ασήμαντο.
Επιμέλεια κειμένου: Αγγελική Θεοχαρίδη
