Πιο ευτυχισμένοι μετά τα 70 είναι όσοι σταμάτησαν να αποδεικνύουν την αξία τους

Υπάρχουν άνθρωποι που τρέχουν μαραθώνιο στο δρόμο και υπάρχουν άνθρωποι που τρέχουν μαραθώνιο μόνο μέσα στο μυαλό τους. Υπάρχουν άνθρωποι που σου διηγούνται την ημέρα τους, απορείς πως είναι δυνατόν να έχουν διασχίσει την Αττική από την μια άκρη στην άκρη για διάφορες υποχρεώσεις ή πως είναι δυνατό μέσα σε ένα γραφείο να έχουν κληθεί να ολοκληρώσουν τόσα πολλά διαφορετικά projects ταυτόχρονα κι έχεις κουραστεί και μόνο που τους ακούς. Υπάρχουν και άνθρωποι που σου διηγούνται την «απίστευτα κουραστική και βεβαρημένη» μέρα τους απαριθμώντας με κάθε λεπτομέρεια ό,τι έχουν κάνει προκειμένου να στοιχειοθετήσουν την κούρασή τους «έψαχνα να βρω θέση πάρκινγκ για 10 λεπτά, τελικά βρήκα σε 4 δρόμους μακριά, κατέβηκα από το αυτοκίνητο, περίμενα στο φανάρι 2 λεπτά για να περάσω απέναντι, σταμάτησα στο δρόμο για να πάρω ψωμί, λίγο πιο κάτω σταμάτησα να πάρω καφέ, είχε και ουρά κι έφτασα στον προορισμό μου καθυστερημένη…άσε πέθανα, σήμερα». Ο κοινός παρονομαστής και των δύο κατηγοριών ανθρώπων είναι η πολυάσχολη ζωή που κάποιοι όντως έχουν και κάποιοι προσπαθούν να αποδείξουν ότι έχουν λες και δικαιώνει την ύπαρξή τους.

Πολυάσχολη ζωή ίσον αξία, ικανότητες, προορισμός, σκοπός. Κι ενώ καθ’όλη τη διάρκεια της πολυάσχολης ζωής μας που μοιράζεται μεταξύ εργασίας και οικογένειας η συνταξιοδότηση είναι ένα όνειρο που υπόσχεται ανάπαυση και ελευθερία, όταν αυτή έρθει κάτι αδειάζει και πρέπει επειγόντως να ξαναγεμίσει. Είναι τότε που όλη η κοινωνία απαιτεί από τους 70αρηδες να βρουν ένα νέο σκοπό για να αποδείξουν ότι είναι ακόμη παραγωγικοί, έχουν αξία και δεν έχουν παροπλιστεί. Μαραθώνιος ξανά περισσότερο ψυχολογικός και λιγότερο πραγματικός. Κάπου εκεί πρόσφατα η ψυχολογία ήρθε να δώσει ένα χέρι βοηθείας «οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι μετά τα 70 δεν είναι απαραίτητα εκείνοι που βρήκαν έναν μεγάλο σκοπό στη ζωή τους. Συχνά είναι εκείνοι που απλώς σταμάτησαν να αποδεικνύουν την αξία τους κάθε ημέρα. Είναι όσοι έχουν επιτρέψει στον εαυτό τους να υπάρχουν, χωρίς να χρειάζεται συνεχώς να παράγουν, να πετυχαίνουν ή να αποδεικνύουν κάτι».

Επανάσταση και δικαίωση για όσους 70αρηδες άκουγαν να τους κατατάσσουν στην «μη παραγωγική ηλικία» κι άρχισαν να ψάχνουν τον τρόπο να παραμείνουν παραγωγικοί. Αυτό όμως που συνεχώς παραγκωνίζεται είναι ότι ο στόχος δεν είναι η παραγωγή αλλά η ευτυχία. Οι άνθρωποι δεν γερνούν όταν δεν παράγουν αλλά όταν δεν αντλούν ευτυχία από τη ζωή τους κι αν για μια ζωή είχαν συνηθίσει να κυνηγάνε την ευτυχία μέσα από επιτεύγματα προσωπικά και επαγγελματικά, φτάνοντας στην ηλικία των 70 θα έπρεπε ίσως να επαναξιολογήσουν αν αυτή η θεώρηση είναι σωστή. Έζησαν πολλά χρόνια μέσα σε μια συνεχή αξιολόγηση των ικανοτήτων τους καταβάλλοντας κάθε δυνατή προσπάθεια να αποδείξουν ότι ήταν καλοί γονείς και καλοί επαγγελματίες.

Αυτό που θα φέρει την ευτυχία σύμφωνα με τους ψυχολόγους είναι να σταματήσουν πλέον να έχουν ανάγκη να αποδείξουν την αξία τους τόσο στους άλλους όσο πάνω από όλα στον εαυτό τους. Τα επιτεύγματα των 70 χρόνων ζωής είναι πίσω τους. Αν έχουν τη ψυχραιμία να κοιτάξουν πίσω και να συνειδητοποιήσουν τι έχουν πετύχει, αν καταφέρουν να αισθανθούν περήφανοι για ότι έχουν καταφέρει, αν αποφασίσουν ότι η μόνη τους υποχρέωση πλέον είναι να είναι ικανοποιημένοι από τη ζωή τους και να κάνουν μόνο ότι τους κάνει ευτυχισμένους , τότε η συνταξιοδότηση θα γίνει μια ευτυχισμένη περίοδος της ζωής τους. Η ψυχική και σωματική υγεία σε αυτή την ηλικία δεν επιτυγχάνεται με «παραγωγή» και «στόχους» αλλά με ενασχόληση με αυτά που τους έκαναν πάντα ευτυχισμένους αλλά δεν είχαν το χρόνο να κάνουν, με υγιείς ανθρώπινες σχέσεις, με κατέβασμα ταχύτητας, όχι διότι δεν μπορούν να τρέξουν αλλά διότι δεν χρειάζεται να τρέξουν και διότι έχουν την πολυτέλεια να έχουν το χρόνο να παρατηρήσουν τον κόσμο, τη φύση, τους ανθρώπους κι όχι να τους προσπεράσουν τρέχοντας όπως θα έκαναν στα 30.

Η ευτυχία μετά τα 70 βρίσκεται στη φροντίδα και το νοιάξιμο για τον εαυτό τους σαν επιβράβευση και αναγνώριση όσων έχουν προσφέρει και στην συνειδητοποίηση ότι η ευτυχία βρίσκεται σε μικρές στιγμές ελευθερίας που κανείς δεν σε κυνηγάει, κανείς δεν σε διακόπτει, κανείς δεν σε πιέζει κι η ζωή κυλά απλά και αβίαστα δίπλα μόνο στους ανθρώπους που σε αγαπούν και τους αγαπάς.