Τον έρωτα συχνά τον φανταζόμαστε έντονο, θορυβώδη, γεμάτο φλόγα. Κι όμως, έχει πολλές μορφές. Εκείνος που συνήθως είναι και ο πιο δύσκολος να καταλάβουμε είναι ο ήσυχος έρωτας. Όχι γιατί υστερεί, αλλά γιατί δεν κραυγάζει για να αποδείξει την ύπαρξή του.
Ο ήσυχος έρωτας είναι εκείνος που σε κάνει να μην έχεις καμία αμφιβολία. Δεν σε γεμίζει ανασφάλειες, δεν σε βάζει σε παιχνίδια δύναμης, δεν σε κάνει να αναρωτιέσαι κάθε μέρα αν αξίζεις. Σε γεμίζει σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Είναι εκείνος που θα σου λέει κάθε μέρα πόσο όμορφη είσαι, όχι για να σε κερδίσει, αλλά γιατί το νιώθει. Είναι εκείνος που θα σε γεμίζει δώρα χωρίς να έχεις γενέθλια ή γιορτή, όχι για να εντυπωσιάσει, αλλά γιατί σκέφτηκε εσένα μέσα στη μέρα του. Είναι ο έρωτας που η αγκαλιά του «κουμπώνει» με τη δική σου. Που, όταν βρίσκεσαι εκεί, δεν θέλεις να πας πουθενά αλλού.
Είναι οι ατελείωτες συζητήσεις, τα βλέμματα κατανόησης, οι συμβουλές που δεν επιβάλλονται αλλά προσφέρονται. Είναι το να κάνετε πράγματα μαζί και να νιώθεις ότι δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα. Να είσαι απλώς ο εαυτός σου. Να γελάς δυνατά χωρίς να σκέφτεσαι ότι το γέλιο σου θα παρεξηγηθεί. Να ντύνεσαι όπως θες χωρίς να φοβάσαι τον σχολιασμό. Να δίνεις αγάπη χωρίς περιορισμούς, γιατί ξέρεις ότι θα τη λάβεις διπλάσια πίσω.
Κι όμως, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν όπως τα είχες φανταστεί, κάπου εκεί γεννιέται ένα «αλλά». Ένα ερώτημα σιωπηλό, επίμονο. Είναι αυτός ο έρωτας ίδιος με τον παθιασμένο; Εκείνον που κοιτάς τον άλλον και λιώνεις. Εκείνον που σε κάνει να θες να τον αγγίζεις συνεχώς, να τον ποθείς, να μην μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του. Εκείνον που η έλξη είναι τόσο δυνατή που γίνεται σχεδόν εμμονή. Εκείνον που προκαλεί σκηνές, ένταση, ζήλια, γιατί ξέρεις ή νομίζεις πως όλα αυτά τον κρατούν ζωντανό.
Ο παθιασμένος έρωτας είναι ένταση. Είναι φωτιά. Είναι συναίσθημα που ξεχειλίζει και σε παρασύρει. Σε κάνει να νιώθεις ζωντανός, αλλά πολλές φορές και εξαντλημένος. Γιατί το πάθος, όσο δυνατό κι αν είναι, δεν μένει για πάντα στην ίδια μορφή. Κάποια στιγμή καταλαγιάζει. Δεν εξαφανίζεται απαραίτητα, αλλά αλλάζει. Και όταν έχεις χτίσει μια σχέση μόνο πάνω σε αυτό, τότε μένει ένα κενό που δύσκολα γεμίζει.
Εκεί είναι που ο ήσυχος έρωτας αποκαλύπτει τη δύναμή του. Γιατί είναι αυτός που ξέρει να σταθεί δίπλα σου. Που δεν σε φοβίζει, που δεν σε κάνει να αμφιβάλλεις για την αξία σου, που δεν σε βάζει να παίζεις ρόλους για να κρατήσεις το ενδιαφέρον του άλλου. Σε αφήνει να είσαι άνθρωπος. Με τις αδυναμίες σου, τις κακές σου μέρες, τις ανασφάλειές σου. Και αυτό από μόνο του είναι σπάνιο. Γιατί δεν είναι εύκολο να αγαπάς κάποιον όταν δεν σε «καίει» συνεχώς, αλλά σε ακουμπά βαθιά.
Κάποια στιγμή στη ζωή έρχεται η ώρα που κουράζεσαι να αποδεικνύεις. Να διεκδικείς την προσοχή, να δημιουργείς ένταση για να νιώσεις επιθυμητός, να ζεις μέσα σε ερωτηματικά. Τότε αρχίζεις να καταλαβαίνεις πως ο έρωτας δεν είναι μάχη, ούτε ρίσκο που σε αδειάζει. Είναι καταφύγιο. Είναι το μέρος που επιστρέφεις όταν όλα έξω σε έχουν εξαντλήσει.
Κι ίσως εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιείς ότι το πάθος δεν χάνεται επειδή η αγάπη ηρεμεί. Χάνεται όταν δεν υπάρχει ουσία να το στηρίξει. Γιατί το πάθος που αξίζει δεν είναι αυτό που σε αναστατώνει, αλλά εκείνο που μπορεί να εξελιχθεί, να μεταμορφωθεί, να γίνει τρυφερότητα, οικειότητα, βαθιά σύνδεση.
Γι’ αυτό χρειάζεται να αρχίσεις να κοιτάς πέρα από την εικόνα. Πέρα από το «τι δείχνει ωραίο», το «τι προκαλεί ζήλια», το «τι σε ανεβάζει πρόσκαιρα». Να κοιτάς εσωτερικά. Να ρωτάς τον εαυτό σου: με ποιον μπορώ να σιωπώ χωρίς να νιώθω άβολα; Ποιος με βλέπει ολόκληρη και όχι μόνο όταν είμαι στα καλύτερά μου; Ποιος θα μείνει όταν δεν έχω κάτι να δώσω, παρά μόνο τον εαυτό μου;
Γιατί στο τέλος της ζωής αυτό που μετράει δεν είναι πόσο έντονα ερωτεύτηκες, αλλά πόσο αληθινά αγαπήθηκες. Και ο ήσυχος έρωτας, όσο κι αν δεν μοιάζει εντυπωσιακός, είναι συχνά αυτός που μένει. Αυτός που αντέχει. Αυτός που σου κρατά το χέρι όταν όλα τα άλλα έχουν σωπάσει.
Συντάκτης: Νίκη Ντάλντα
