Υπάρχουν άνθρωποι που, αν κοιτάξεις πίσω, λες μέσα σου πως θα προτιμούσες να μην τους είχες γνωρίσει ποτέ. Όχι γιατί δεν υπήρξε τίποτα όμορφο, αλλά γιατί το τέλος άφησε ένα βάρος. Ένα «γιατί» που δεν απαντήθηκε, μια πληγή που έκανε μήνες, μπορεί και χρόνια να κλείσει. Κι όμως, η αλήθεια δεν είναι τόσο απλή όσο θέλουμε να την κάνουμε εκ των υστέρων. Εκείνη τη στιγμή, τότε που τους διαλέξαμε, ήταν η καλύτερη επιλογή που μπορούσαμε να κάνουμε. Όχι επειδή ήμασταν αφελείς ή τυφλοί, αλλά επειδή αγαπήσαμε με ό,τι είχαμε. Με τα δεδομένα, τις ανάγκες και τα όρια που γνωρίζαμε τότε. Δεν κάναμε λάθος επειδή πιστέψαμε. Κάναμε το ανθρώπινο…
Συχνά μπερδεύουμε τη μνήμη με την κακία. Νομίζουμε ότι για να προχωρήσουμε πρέπει είτε να κρατάμε θυμό, είτε να προσποιούμαστε ότι είμαστε καλά και να συσσωρεύουμε τα πραγματικά μας συναισθήματα μέχρι να εκραγούν, είτε να διαγράψουμε ό,τι μας πόνεσε. Στην πραγματικότητα, κανένα από αυτά δεν μας πηγαίνει μπροστά. Η κακία μάς κρατά δεμένους. Η άρνηση να θυμόμαστε μάς αφήνει απροστάτευτους. Υπάρχει όμως κι ένας τρίτος δρόμος: να θυμάσαι, χωρίς να πονάς. Να κρατάς το μάθημα, όχι το βάρος.
Κάποιοι άνθρωποι ήρθαν στη ζωή μας για να μας δείξουν πώς αγαπάμε όταν δεν ξέρουμε ακόμα πώς να προστατεύουμε τον εαυτό μας. Μας έμαθαν τι σημαίνει να δίνεσαι ολόκληρος, ακόμα κι αν στο τέλος μείνεις μισός. Δεν το έκαναν πάντα με τον σωστό τρόπο. Μπορεί να μας φέρθηκαν σκληρά, άδικα ή αδιάφορα. Αυτό όμως δεν ακυρώνει το ότι, μέσα από αυτούς, μάθαμε κάτι βαθύτερο. Μάθαμε ότι υπάρχει κι άλλη εκδοχή αγάπης. Μια αγάπη που δεν απαιτεί να μικραίνεις για να χωρέσεις. Που δεν σε κάνει να αμφισβητείς συνεχώς την αξία σου. Που δεν σε μαθαίνει να αντέχεις, αλλά να ηρεμείς.
Το να κρατάς κακία σε κάποιον που σε πλήγωσε μοιάζει, στην αρχή, σαν μια εσωτερική αποκατάσταση. Σαν να λες στον εαυτό σου «το είδα, το ένιωσα, δεν το προσπέρασα». Στην πράξη όμως, σε κρατά συναισθηματικά παρόν σε μια ιστορία που έχει τελειώσει. Κι αυτό κοστίζει. Αντίθετα, το να ευχηθείς σε κάποιον τα καλύτερα – ακόμα κι αν δεν τα έζησες εσύ μαζί του – δεν είναι αδυναμία. Είναι κλείσιμο κύκλου. Δεν σημαίνει ότι δικαιολογείς τη συμπεριφορά του. Σημαίνει ότι δεν του δίνεις άλλο χώρο μέσα σου.
Δεν χρειάζεται να ωραιοποιήσεις το παρελθόν για να προχωρήσεις. Ούτε να το μηδενίσεις. Αρκεί να το κατανοήσεις. Να πεις: «Αυτός ο άνθρωπος μου έδειξε τι δεν μου ταιριάζει πια». Και να το σεβαστείς.
Κάθε εμπειρία που μας πονά, αν την κοιτάξουμε χωρίς θυμό, γίνεται πυξίδα. Μας πηγαίνει πιο κοντά σε σχέσεις πιο καθαρές, πιο συνειδητές. Σε επιλογές που δεν βασίζονται στον φόβο μήπως μείνουμε μόνοι, αλλά στην ηρεμία του να είμαστε καλά με τον εαυτό μας.
Δεν προχωράς επειδή ξέχασες. Προχωράς επειδή κατάλαβες. Επειδή έδωσες χώρο στον πόνο να σου πει τι ήρθε να σου μάθει και όχι να σε καθορίσει.
Και την επόμενη φορά που θα διαλέξεις άνθρωπο, θα το κάνεις πιο σίγουρα και πιο ήρεμα. Όχι με την ανάγκη να αποδείξεις κάτι, ούτε με τον φόβο μήπως επαναληφθεί το ίδιο. Αλλά με γνώση. Με όρια. Με επίγνωση του τι μπορείς να δώσεις και τι δεν είσαι πια διατεθειμένος να θυσιάσεις.
Δεν σημαίνει ότι δεν θα ρισκάρεις ξανά. Σημαίνει ότι αυτή τη φορά θα αγαπήσεις χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου στη διαδρομή. Θα αναγνωρίζεις τα σημάδια, θα ακούς τη διαίσθησή σου και θα σέβεσαι τη φωνή μέσα σου όταν κάτι δεν σου κάνει καλό.
Και κάπως έτσι, χωρίς θόρυβο και χωρίς κακία, θα συνεχίσεις. Πιο συνειδητοποιημένος. Πιο σίγουρος. Και, πάνω απ’ όλα, ολόκληρος.
Συντάκτης: Νίκη Ντάλντα
